Toon 5 Resultaat/Resultaten

Durf jij jouw kast bewust te openen?

Leestijd: 7 minuten

Misschien herken je jezelf hier wel in. Je hebt dingen meegemaakt in je verleden en daar wil je niet meer mee geconfronteerd worden. Je wil het verleden als het ware in een kast stoppen en die deur op slot doen, zodat deze nooit meer open gaat. Want als het weggestopt is, dan is het er niet meer. Dan is er geen confrontatie meer met je verleden en kun je je leven leiden zoals je dat nu wilt. Alleen werkt dat wel zo? De ervaring leert ons dat het kastje nooit definitief op slot blijft zitten. Het kastje schiet zo nu en dan ineens open door een trigger die in het heden af gaat. Wat doe je dan?

Een trigger opent jouw kast

Als de kast openschiet door een trigger dan worden we ineens overspoeld door alles wat er in die kast zit. Misschien komen er zelfs dingen uit, waarvan je dacht dat die geen rol meer speelde in je leven. Je voelt je machteloos, verloren en weet niet meer waar het begin of het einde is. Het overvalt je. Soms kan een kleine trigger, die net even op jouw pijnpunt prikt, al voldoende zijn. We kunnen dan proberen om alles weer in die kast te duwen en hopen dat we het slot er weer snel op krijgen, zodat het weer ‘weg’ is.

Alleen is dat een constructieve en langdurige oplossing? Hoeveel energie kost het je om steeds maar weer die ‘rommel’ de kast in te duwen? Hoeveel energie kost het je om triggers te ontlopen die de kastdeur mogelijk zou kunnen openen? Hoe beperkt leef je, omdat je niet volop in vrijheid leeft, omdat de angst dat de kastdeur opengaat een rol blijft spelen in je leven?

Heb je echt alles prima voor elkaar?

Grote kans dat je jezelf bewust overtuigd hebt dat je het allemaal prima voor elkaar hebt en dat je de situatie accepteert zoals het nu is. Je hebt je leven ingericht en je denkt dat je gelukkig bent. Maar is dat ook echt zo als je eerlijk naar jezelf kijkt? Dit kan een manier van ‘overleven’ voor je zijn geworden. Want zonder die overtuiging zou je misschien wel in een depressie zijn beland, omdat je gewoonweg niet weet hoe je die rommel in die kast moet ‘opruimen’.

Een overlevingsstrategie ontwikkelen is niet raar of stom. Het houdt je op de been. Alleen hoe lang wil je blijven ‘overleven’ in plaats van in vrijheid te gaan leven? Wanneer durf je ervoor te kiezen om zelf bewust die kast te openen en één voor één de rommel op te ruimen? Een kast zonder slot, een kast die niet zomaar open springt bij een trigger. Een kast die gevuld raakt met overwinningen, dingen die je geleerd hebt, je ontwikkelingen, etc… Misschien kun je die kastdeuren zelfs op een gegeven moment vervangen voor glazen deuren, zodat je die dingen kan ‘zien’ en er trots op kan zijn.

Ze zijn beter af zonder mij

Ikzelf heb jarenlang een kast gehad die vol zat met dingen waarvan ik het bestaan niet wou weten. Ik dacht: Als het achter slot en grendel zit, dan is het er niet. Het zat vol met schaamte, verdriet, boosheid, eenzaamheid, schuld en frustratie. Ook ik had niet het slot uitgevonden die de kast permanent dicht kon houden. Dus ook bij mij vloog de kast geregeld open en werd ik overspoeld door al die emoties, gevoelens, gedachtes en overtuigingen. Op dat soort momenten werd de grond onder mijn voeten weggeslagen en vroeg ik me echt af wat ik nog deed in dit leven. Wat had ik nog toe te voegen? Wie was ik nou?

Ik had gedachtes die niet opbouwend en bemoedigend waren. Ik dacht wel eens: Als ik nu zou verdwijnen dan zou niemand mij missen en zijn ze beter af zonder mij. Als ik daar nu op terug kijk, dan maakt me dat verdrietig, maar ik begrijp wel waar het vandaan kwam. Ik werd zo overspoeld door zoveel dingen, dat ik gewoonweg het overzicht helemaal kwijt raakte. Ik raakte verstrikt en verloren in mijn eigen negatieve bubbel en ik zag niet waar de uitgang was. Totdat ik weer alles in de kast kreeg en die met moeite weer op slot kreeg en weer ‘verder’ kon.

Heling ontstaat als je voelt

Verder? Kon ik echt verder? Nee, natuurlijk niet. Ik werd ontzettend beperkt door de inhoud van die kast. Het hield me klein en onzeker. Ik hield me op de achtergrond en ik geloofde niet in mezelf. Ook al zeiden mensen om mij heen dat ik meer kon dan ik zelf zag. Het kwam niet binnen. Een paar jaar geleden, toen ik God leerde kennen, ging ik de confrontatie aan met mijn kast. Samen met God deed ik mijn kast open, bewust en stapje voor stapje.

Eén voor één pakte we er een ‘onderwerp’ uit en gingen we aan de slag. Want heling kan pas ontstaan als je voelt. Ik vond het niet leuk. Ik vond het zwaar, moeilijk, confronterend en verdrietig. Soms voelde ik me machteloos en verloren. Soms zakte het vertrouwen tot in mijn schoenen en dacht ik: Waar ben ik aan begonnen? Ik wil dit helemaal niet voelen. Het ging prima zoals het ging. Maar was dit zo? Nee, dat was niet zo. We denken vaak dat het prima ging, maar we zoeken dan voor onszelf een excuus om zo’n confrontatie uit de weg te gaan en maar niet te hoeven voelen.

Opruimen geeft bevrijding

Het opruimen van mijn kast heeft mij zoveel verlichting gegeven. Doordat ik dit ging doen, kwam er ook ruimte voor het ontdekken van mijn identiteit. Ik had me zo laten beperken door die kast, dat ik nooit tot bloei kon komen en niet had ontdekt voor mezelf wie ik was met mijn talenten en dromen. Het hield mij gevangen en het was een last die ik met mij mee droeg. Ik hield mezelf gevangen, omdat ik niet de moed had om die kast op te ruimen. Maar het is echt een bevrijding geweest om het wel te doen!

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Mocht jij jezelf herkennen in dit verhaal dan hoop ik dat deze blog jou heeft mogen bemoedigen en aanmoedigen. Ook voor jou gun ik jou die vrijheid. Jouw kast negeren en die dicht proberen te houden is niet dé oplossing. De confrontatie aangaan, het voelen en het daarna los gaan laten is een manier om jouw kast leeg te maken en leeg te houden van onvoorspelbare negatieve gevoelens, emoties en gedachtes. Zou je de kast niet liever willen vullen met jouw overwinningen? Het verleden wis je niet uit, maar je kan er wel op een andere manier op terug leren kijken, zonder dat het grip houdt op jouw leven.


Vragen om te overdenken
  1. Welke dingen heb jij bewust/onbewust in de kast gestopt?
  2. Durf jij te kijken wat jij in de kast hebt gestopt?
  3. Wat zou het je gaan brengen als die kast opgeruimd zou zijn?

Dingen wegstoppen om er maar niet geconfronteerd mee te worden doen we bijna allemaal. Confrontatie is niet fijn en kan enorm pijnlijk zijn. Als we het wegstoppen dan is het er niet, alleen in je onderbewustzijn blijft het bestaan en kan het een negatieve invloed hebben op je gezondheid.
Opruimen en de confrontatie aangaan is de manier om die negatieve invloed uit je lichaam te krijgen. Nee, het is niet makkelijk, maar zeker niet onmogelijk. Probeer dit niet alleen op te lossen, want samen zie je meer dan één.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Land innemen is vijanden tegenkomen

Leestijd: 5 minuten

Wanneer je land gaat innemen, dan zul je vijanden tegen komen. Dit is een zin die me even aan het denken heeft gezet, want dat is wat ik inderdaad ervaar. Hoe meer ik met Jezus het pad bewandel, hoe meer dingen ik uit probeer binnen het geloof, hoe harder ik de weerstand voel. Gedachtes die je proberen bang te maken. Gedachtes die zorgen voor angst en zorgen. Gedachtes waarvan je weet dat ze niet van Hem komen, maar die ik zo moeilijk de rug kan toekeren.

Misleidende gedachtes

En als het overdag lukt om die gedachtes een rug toe te keren, dan probeert de vijand het ‘s nachts. Dan wordt je midden in de nacht wakker en wordt je overladen met niet helpende gedachtes.
Overal waar het kan zal de vijand mij proberen te misleiden en voordat ik het weet ben ik verzonken in angst en zorgen.

Zorgen over gezondheid. Over de gezondheid van mezelf, maar ook die van Sven. Zorgen over financiën. We hebben van de week even de cijfers op een rij gezet voor het komende jaar en we hebben gezien dat we voor een uitdagende situatie staan. Hoe gaan we dit doen, vraag ik me dan af? En de paniek slaat toe. De gedachtes met “Het gaat niet goed komen. Hoe gaan we dit doen?” overvallen me dan.

Psalm 91

Ik vind het dan heel moeilijk om het dan los te laten en het dan bij God neer te leggen. Ik geloof dat Hij zal voorzien. Ik vertrouw Hem. Daarom blijf ik elke dag naar Hem toekomen. Maar die gedachtes die niet van Hem komen, brengen me aan het wankelen en aan het twijfelen.

Vandaag werd tijden de dienst een stukje bijbeltekst gedeeld uit Psalm 91 door Margot. Eentje die mij ook raakte en waar ik veel kracht uit kan halen.

1 Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
2 zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

3 Hij bevrijdt je uit het net van de vogelvanger
en redt je van de dodelijke pest,
4 Hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

5 De verschrikking van de nacht hoe je niet te vrezen,
ook de pijl niet die overdag op je afvliegt,
6 noch de pest die rondwaart in het donker,
noch de plaag die toeslaat midden op de dag.

7 Al vallen er duizend aan je linkerzijde
en tienduizend aan je rechterhand,
jou zal niets overkomen.
8 Open je ogen en zie
hoe wie kwaad doen worden gestraft.

9 U bent mijn toevlucht Heer.
Als je mag wonen bij de Allerhoogste,
10 zal het kwaad je niet bereiken,
geen plaag je tent ooit treffen.

11 Hij vertrouw je toe aan zijn engelen,
die over je waken waar je ook gaat.
12 Hun handen zullen je dragen,
je voet zul je niet stoten aan een steen.
13 Leeuw en adder zul je vertrappen,
roofdier en slang vermorzelen.

14 ‘Ik zal bevrijden wie mij liefheeft
en beschermen wie met mijn naam vertrouwd is.
15 Roep je mij aan, ik geef antwoord,
in de nood zal ik bij je zijn,
je bevrijden en met roem overladen,
16 je overvloed geven van dagen,
Ik zal je redding zijn.’

Amen! Wauw, wat vind ik dit een mooie, bemoedigende tekst. Eentje om op te slaan als mijn favorieten. Eentje om nog vaker terug te lezen. Zeker op de momenten dat ik me slecht voel en bemoediging nodig heb. Wat hebben wij toch een goede Vader! Wat een geluk dat wanneer ik toch twijfel of af dwaal van Hem, dat Hij mij niet zal veroordelen. Hij blijft van mij houden. Dat zal Hij proberen op allerlei manier te laten zien.

Dit ben ik

Zo kreeg ik gisteren een dikke vette knipoog van Hem. Ik ging voor het eerst trouwjurken passen. Ik had een jurk aan en zag mezelf in de spiegel. Eerst dacht ik dat het iemand anders was. Dit ben ik niet. Zo mooi kan ik niet zijn. Want dat is wat ik altijd over mezelf denk. Maar Hij liet mij zien dat dit niet waar is. Ik voelde het. Het leek alsof ik door Zijn ogen naar mezelf keek. Ik was geraakt. Ik dacht alleen maar, wauw. Ben ik dit echt? “Ja, dit ben jij echt”, zei Hij.

Stukje bij stukje land innemen

Ook op zo’n moment probeert de vijand dat moment van me te stelen. Ik neem ook op dat vlak steeds meer en meer een beetje land in. Het land om van mezelf te gaan houden.
De vijand zal allerlei dingen bedenken waarom ik niet mooi zou zijn. Maar wat Hij zegt is de waarheid. Margot liet me vanmorgen inzien dat in een moment van aanval het juist super goed is om terug te vallen op het Woord. Dan is het nog niet altijd even makkelijk, maar het zorgt wel voor hoop en bemoediging.

Dankjewel Margot, voor het delen en dank U Vader dat U zulke goede dingen voor mij doet. Wat ben ik blij dat ik U heb leren kennen vorig jaar.

He alone is my refuge, my place of safety.

Gedachtes die met mij ervandoor gaan…

Leestijd: 4 minuten

Herken jij dat ook? Dat je zoveel aan het denken bent, dat voor je gevoel jouw gedachtes met jou ervandoor gaat? Je wilt het denken stoppen, maar het stopt gewoon niet. Het blijft maar door ratelen. Soms wou ik dat er een knop was, zodat je het denken even stop kon zetten. Even rust in m’n hoofd…

Paniek en stress

Het denken zorgt bij mij vaak voor paniek. Paniek zorgt weer voor stress en stress zorgt voor een hele hoop andere ongemakken. Gezien ik de laatste tijd een stuk bewuster ben van wat er in mijn lichaam gebeurt, voel ik ook wat er in zo’n situatie gebeurt. Het lijkt wel alsof je in een rijdende trein zit die maar niet wil stoppen. Je rijdt alle stations voorbij waar je uit wilt stappen, maar de trein blijft maar doorrijden met grote snelheid.

Waar is de noodrem?

Op zulke momenten vergeet ik in het hier en nu te leven. In mijn hoofd ben ik al een paar maanden verder. Ok, waar is de noodrem? Wie kan deze trein tot stilstand brengen? Ik in ieder geval niet, maar Jezus wel. Bij Hem mag en kan ik rust vinden. Alleen hoe doe je dat wanneer je continu wordt afgeleid door het denken? Ik vind dat persoonlijk heel erg moeilijk. Het kost me dan erg veel moeite om me op Hem te blijven richten. Naar Hem te blijven kijken in plaats van naar mijn eigen zorgen.

Want de gedachtes komen altijd met een heel lijstje van alles wat fout kan gaan of waar ik nog aan moet denken. Hierdoor wordt je zo afgeleid dat je “vergeet” om naar Jezus te blijven kijken. Het voelt alsof iemand continu aan mij trekt om mij van Hem weg te houden.

Wat als…

Me gek laten maken door gedachtes en vooral de “Wat als…”-gedachtes is een zwak punt van mij. Daarvan bewust worden is stap 1. Er niet over oordelen en het er gewoon laten zijn is stap 2. Stap 3 is Jezus vragen om mij te helpen en te leiden om in Zijn rust te kunnen blijven. Ik zit momenteel tussen stap 2 en 3 in. De ene keer vind ik het makkelijker om de gedachtes er gewoon te laten zijn, maar de andere keer vind ik er een hele hoop van en vind ik het maar irritant dat ze er zijn.

Luister naar je lichaam

Goed naar je lichaam luisteren is hierin erg belangrijk. ‘Als je lichaam zou kunnen praten, wat zou die dan willen zeggen?’ Dit is een vraag waarop je soms het antwoord niet zou willen weten, maar wat je wel kan helpen om te heel te worden en luisteren naar Hem. Ook Hij zal misschien jouw antwoorden geven die je liever niet had willen horen.

Een stapje terug

Soms is het goed om een stapje terug te doen. Een stapje terug doen betekent niet dat je gefaald hebt, het betekent dat je op dat moment voor je lichaam kiest. Je geeft Jezus de ruimte om juist een stapje naar voren te doen, zodat Hij jouw lasten kan dragen. Want wat jouw situatie ook is, je hoeft het niet alleen te doen. Misschien is dat wel iets wat je altijd gewend was (ik wel in ieder geval), maar Hij wacht daar op je. Hij dringt zich niet op, maar als jij Hem ruimte geeft in jouw leven dan kan Hij mooie dingen doen in jouw leven. 

Leg het bij Hem neer

Leg jouw situatie(s) bij Hem neer. Al is het een hele waslijst, dat maakt Hem niet uit. Schrijf het op en vraag aan Hem, door bijvoorbeeld te bidden, om jou te helpen en jou te leiden door middel van zijn Heilige Geest. Hij wil jou graag heel maken. Of vraag anderen om voor jou te bidden.

Wat mij ook bijvoorbeeld elke dag bemoedigd is de IkWonderJou mail. Iedere ochtend verschijnt er weer een mooie bemoediging in mijn mailbox.

Soms is het even zoeken naar een manier wat voor jou helpt. Maar geef niet op! Hij geeft jou namelijk ook niet op. Hij houdt van jou en Hij wil graag dat het goed met je gaat.

Laat je niet intimideren!

Leestijd: 3 minuten

Afgelopen week was best heftig. We zijn nog druk op huizenjacht, dus afspraak hier en bezichtiging daar. We hebben uiteindelijk wel knopen doorgehakt om bepaalde woningen toch te laten varen. Ik vond dat heel erg moeilijk, omdat ik dan denk “Stel dat we niks beters vinden. Stel dat we dit jaar niet kunnen passeren, dan kunnen we onze hypotheekdelen niet meenemen en zal dit consequenties hebben voor de maandlasten”.

Stel dit, stel dat

Gedachtes die je niet helpen, maar die wel door je hoofd heen gaan en je intimideren, je bang maken en voor onrust zorgen.

Deze week heb ik ook weer mijn werkuren opgeschroefd. Ik zit nu op 7,5u per dag, waar ik eerst op 4u per dag zat. Een mooie prestatie toch? Maar dat vergat ik even deze week. Ik merkte dat het erg moeizaam ging. Ik had veel meetings, druk op het werk en dan ook nog een half uurtje langer werken.

Ik voel me moe en duizelig als ik thuis kom en dan baal ik weer enorm! “Waarom is die duizeligheid niet weg? Waarom ben ik zo moe? Ik dacht dat ik dat station al gepasseerd had.” Ik voel de frustratie omhoog komen en dan zie ik niet meer wat ik wel behaald heb. En ook dan wordt ik geïntimideerd door gedachtes als “Zie je wel, het gaat nooit meer weg. Je zal er altijd in blijven zitten.”

Hoop en vertrouwen zakt in de schoenen

Al deze gedachtes zorgen ervoor dat ik onrustig wordt en dat ik het dan nog lastiger vind om mijn rust te vinden bij God. Want de hoop en vertrouwen zakt dan even in je schoenen. Juist op de momenten dat je Hem het hardste nodig hebt, vind ik het juist het moeilijkste om dicht bij Hem te komen. Het liefst ga ik in een hoekje zitten en laat ik het maar allemaal maar voor wat het is. Al weet ik dat ik daar helemaal niet beter van wordt.

Hij is er voor mij

Het kost me gewoon veel moeite om dan weer te geloven en vertrouwen te hebben dat het allemaal goed zal komen. Dat Hij zal voorzien!
Gelukkig heb ik dan mensen om me heen die dat dan weer even tegen me kunnen zeggen. Dat Hij er echt voor me is en mij echt zal helpen en me niet in de steek zal laten. En dat Hij altijd naast me loopt en wanneer ik Hem om hulp vraag dat Hij dan ook zal antwoorden.

En het is niet erg dat ik af en toe de balen erin heb, dat mag er ook zijn. En vroeger bleef ik daar veel langer in hangen, maar door naar Hem te blijven kijken, ook al lukt dat soms moeilijk, zal Hij mij eruit trekken.

Laat je niet intimideren door niet helpende gedachtes. Richt je ogen niet op jezelf, maar op Hem. Laat Hem het werk doen. Want zoals afgelopen zondag zo mooi gezegd werd: Werken werkt niet!

Bidden.. dat is eigenlijk best spannend

Leestijd: 3 minuten

Voor jezelf bidden in je hoofd, daar heb ik niet zo veel moeite mee. Niemand hoort je dan, inclusief jezelf 😉 Maar hardop bidden, jeetje, wat vind ik dat lastig. Met de Connect-avonden wordt er elke avond wel een moment genomen waarbij in kleine groepjes voor elkaar gebeden wordt.

Ik sla dicht

Dat is heel erg mooi, maar op dit moment voel ik me op zo’n moment heel erg oncomfortabel. Want ik durf dat niet. Ik ben namelijk bang om verkeerde dingen te zeggen of juist te weinig te zeggen. Er gaan allerlei gedachtes door m’n hoofd waardoor ik juist dichtsla. En als er dan voor mij gebeden wordt, dan zeggen mensen zulke mooie dingen tegen mij en dan denk ik “Wauw, dat wil ik ook kunnen!”. Maar als ik dan ga bedenken wat ik wil zeggen, dan lijkt het blanco in mijn hoofd. Pas later denk ik “oh, ik had dit of dat kunnen zeggen”.

Een drempel

Ergens voel ik me ook schuldig dat iemand wel voor mij bid, maar dat ik niks tegen een ander zeg. Gelukkig zit je niet met z’n 2-en in een groepje, dus er is altijd wel iemand binnen het groepje die het wel durft.

Ik voel dat ik een drempel over moet. Ik vind hardop bidden in de auto al spannend. Dan duurt het soms 10 minuten voordat ik mijn moed bij elkaar geraapt heb. Ik krijg het gevoel dat het “stom” is wat ik doe. Want vroeger vond ik het ook raar dat andere mensen dat deden en nu doe ik het zelf ook?

Afgelopen zondag werd tijdens de dienst weer herhaald: Woorden is Leven! Ergens voel ik juist enorm de drang om te spreken. Ik wil het heel graag.

Nee zeggen tegen onwaarheden

Dus ik mag “nee” gaan zeggen tegen die gedachtes die niet waar zijn. Want die gedachtes proberen mij tegen te houden. Ik mag het gewoon gaan doen. Ook al zijn het maar eerst 2 woorden. Dat maakt niet uit. Het gaat God niet om hoeveel je zegt, Hij houdt toch wel van je. Een tijdje geleden zei iemand tegen mij dat je nieuwe dingen gaat leren, door het gewoon te gaan doen. En dat kan met kleine stapjes, maar uiteindelijk moet je het wel gaan Doen! Hoe spannend het ook is.

Uitstappen uit onzichtbaarheid

Een gebed of zegen over iemand uitspreken betekend ook dat ik uit mijn onzichtbaarheid ga stappen. Want je gaat spreken, iemand hoort je. En ja, dat is nog wel even een dingetje voor mij.

Een blog schrijven vond ik al lastig, maar die drempel ben ik over gegaan. Maar over een tekst kan ik nog nadenken, herschrijven, aanpassen… Maar als je tijdens een gebed woorden spreekt, dan kan je dat niet meer aanpassen. En dat is spannend. Want ontvangt de ander jouw woorden wel goed? Tegen mij is gezegd dat wanneer je vanuit de Heilige Geest spreekt en je iemand bemoedigd, je nooit verkeerde dingen kan zeggen. Maar misschien spreek ik wel vanuit mezelf?

Stoppen met denken

Ik denk dat ik gewoon moet stoppen met denken hierover en het gewoon moet gaan doen in kleine stapjes. En God zal mij hierin helpen, want Hij zou niks liever willen dan dat ik Woorden ga spreken. Bid je voor me mee dat ik hier een doorbraak in ga krijgen?

Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen,
geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.

Marcus 11:2