Toon 38 Resultaat/Resultaten

Welk cijfer geef jij jezelf?

Leestijd: 8 minuten

Wat we vaak niet door hebben is hoeveel we onszelf eigenlijk veroordelen. Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest, totdat ik erop gewezen werd en ik er steeds bewuster van werd. Hoe vaak dacht ik wel niet: ‘Dat lukt me toch niet’ of ‘Wat ben ik toch stom geweest. Had ik maar…’ Door deze dingen over mezelf te denken heb ik mezelf een hele hoop ontnomen de afgelopen jaren. Meer dan dat ik beseft heb. Ik geef mezelf, veelal onbewust, als cijfer een 6. Terwijl God het omgekeerde ziet en mij als een 9 ziet. Alleen waarom ik zie alleen die 6 en geen 9?

Wat heeft het voor zin?

De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met mezelf te ontwikkelen en te ontdekken wie ik ben. Ik ben door hele diepe dalen gegaan, maar ik ben daar weer sterker uit gekomen. Op het moment zelf heb ik vaak gedacht om het op te geven, maar God tilde me iedere keer weer op als ik zelf niet meer verder kon. Soms wilde ik ook gewoon niet meer verder in mijn proces, want het kostte me zoveel energie om door te gaan. Ik dacht: Wat heeft het voor zin? Het gaat toch niet werken voor mij.

Maar dat zijn allemaal leugens. Daar ben ik me bewust van. Dat is niet Gods waarheid, dat is wat de vijand mij wil doen geloven. Zodra ik ergens in wandel om te herstellen of te groeien, dan volgt er weer een geestelijke strijd. Leugenachtige gedachten die binnenkomen wat mij probeert te weerhouden om door te gaan.

Heel subtiel komen er afleidingen

Gelukkig is God sterker dan de leugens en Hij vind altijd weer een weg in mij om het vuurtje van doorzetten weer aan te wakkeren. Dat kan door een mooie tekst zijn, een boek die ik op het juiste moment lees of een online bijbelstudie die ik bekijk. God spreekt namelijk tot jou op een manier die bij jou past.


Het besef dat ik het niet zonder Hem kan en ook niet wil, wordt steeds groter. Maar ik ben ook eerlijk om te zeggen dat ik die dingen soms laat versloffen. Ik weet dat bijvoorbeeld Gods Woord lezen goed voor mij is, maar heel subtiel volgen er andere afleidingen op mijn pad en na verloop van tijd merk ik ineens op dat ik in een negatieve spiraal van denken terecht ben gekomen.

Zie jij een 6 of een 9?

Onlangs werd de volgende vraag gesteld: “Zie jij jezelf als een 6 of een 9?” Afhankelijk hoe je naar het cijfer zie je een 6 of een 9 en beiden interpretaties klopt. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf nu wel als een 9 zou zien. Alleen toen ik heel eerlijk naar mezelf ging kijken kwam ik daar toch op terug. Want hoe vaak heb ik niet het idee dat ik faal en vind ik mezelf een loser? Als je jezelf als een 9 zou zien dan zou je jezelf toch geen loser noemen?

Ik vind het een enorme uitdaging om mezelf te zien zoals God mij ziet en mezelf een 9 te geven. In ons aardse denken vinden we overal iets van en zijn we, zonder dat we het altijd bewust door hebben, constant bezig met het scannen van onszelf en kunnen we daar hele analyses van gaan maken: Is hetgeen wat ik gedaan heb wel het juiste? Had ik dat niet anders moeten aanpakken? Hoe kan ik ervoor zorgen dat het wel succesvol wordt? Ik had hele andere keuzes moeten maken in het verleden. En ga zo maar door.

Hierdoor kunnen we zo verstrikt raken in onze zelfanalyses dat we vergeten omhoog te kijken, naar God. We blijven hangen in de had-ik-dit-maar-anders-gedaan-houding en zijn daardoor enorm op onszelf gericht. Genade is ver te zoeken en we zijn erg hard voor onszelf.

Stop met jezelf willen bewijzen

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik je vertellen dat die houding me totaal niks gebracht heeft. Integendeel: ik verkramp en daardoor komt er juist niks meer uit mijn handen. Ik raak leeg, uitgeput en raak steeds meer verstrikt in het negatief denken. Ook voel ik de spanning in mijn lichaam steeds verder toenemen en daardoor ervaar ik meer pijnklachten. Herkenbaar?

Wij mogen leren om onszelf te zien zoals God ons ziet. Wij hoeven onszelf niet te bewijzen. Voor onszelf niet, maar ook voor Hem niet. Dus daar mogen wij ook stoppen. Op het moment dat we onszelf als een zesje blijven zien dan ontnemen we onszelf ook een hele hoop. Want doordat je denkt dat je iets toch niet kan, is de kans groot dat je uitdagingen en kansen uit de weg gaat. Of dat je er verkrampt in gaat, waardoor je krijgt wat je al dacht te ontvangen.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Zet je excuses aan de kant

Wij zitten vaak onze eigen dromen en passies in de weg. We willen, vaak uit onwetendheid, de schuld buiten onszelf leggen: God luistert niet naar mij. Mijn omgeving steunt mij niet en daarom… Mijn man denkt hier anders over, dus… Ik kan het toch niet.


Allemaal belemmerende gedachten die jou kunnen weerhouden om je droom of passie achterna te gaan. Alleen, en dit bedoel ik niet vervelend, is dit een vorm van een excuus. Geloof mij, ik heb ook zat excuses hoor! Dus je bent zeker niet de enige hierin.

Maar wij mogen deze excuses aan de kant gaan zetten. God luistert wel naar ons, maar hoe kunnen wij Zijn gunst ontvangen als wij ervan overtuigd zijn dat het wij niet waard zijn om het te ontvangen? Dat zou hetzelfde zijn als dat iemand jou een cadeautje geeft en dat jij dan zegt: “Nee sorry, ik kan dat niet aannemen en het cadeautje vervolgens afhoudt.” Dan kun je achteraf wel zeggen dat diegene jou nooit een cadeautje heeft gegeven, maar als jij het steeds weer afhoudt dan heb je nooit het cadeautje ontvangen, maar diegene heeft het wel geprobeerd om het aan jou te geven.

Wil jij gaan ontvangen?

En ja, jouw omgeving kan er ook iets anders van vinden en denken, maar is dat dé waarheid? Jij mag vallen en weer opstaan. Jij mag jouw eigen pad bewandelen en ontdekken wie jij bent. Jij hoeft je niet aan te passen aan de meningen van anderen. Maar als jij jezelf als een zesje ziet dan blijf je twijfelen aan jezelf, wil je niet falen en daardoor ben je sneller geneigd om te gaan varen op de meningen van anderen.

Ik ben hier ook nog steeds lerende in, maar jij en ik zijn het allebei waard om onze dromen en passies na te gaan jagen. Dit hoeft niet perfect en dat mag met vallen en opstaan gaan. God heeft deze in je hart gelegd en Hij zou niks liever willen dan jou helpen hierin. Dus stop met het maken van excuses en ga stapjes zetten samen met Hem. Wij hoeven het niet alleen te doen.

Laten we de cijfer 6 andersom gaan leren zien. God heeft zoveel voor ons klaar liggen, maar ben jij er klaar voor om het te gaan ontvangen? Makkelijk? Nee. Onmogelijk? Zeker niet! Gun jezelf de tijd en ruimte hierin en vraag hulp als je dat nodig hebt. Jij bent het waard!


Vragen om te overdenken
  1. Zie jij jezelf als een 6 of een 9? Noem eens voorbeelden waaruit dat blijkt.
  2. Zou je wat willen veranderen aan dat cijfer? Waarom wel of niet?
  3. Welke overtuigingen heb jij over jezelf?
  4. Welke excuses gebruik jij om jezelf dingen te ontnemen?

Excuses gebruiken om jezelf dingen te ontnemen is absoluut niet iets wat je expres doet. Dit kan vanuit pijn zijn ontstaan of doordat je onbewust verstrikt bent geraakt in je denken. Ik geloof dat de vijand daar een grote rol in speelt, maar ook je verleden waar je daarin hebt meegemaakt of gemist hebt. Maar God haakt niet af wanneer wij willen afhaken. God wil je helpen in jouw proces, maar het is aan ons om die stap te zetten. Hij dwingt namelijk niet, omdat wij een eigen wil hebben gekregen. Durf jij Hem te betrekken en te gaan ontvangen?


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Ziekte mag een onderdeel zijn van jouw leven

Leestijd: 7 minuten

Dealen met mijn ziekte en geloven vind ik soms echt een heel lastige combinatie. Het zorgt de laatste tijd best wel vaak voor een kortsluiting in mijn hoofd. Tegenstrijdige gedachtes gaan met elkaar in gevecht. Als ik het één denk, dan gaat er meteen weer een gedachte tegenin met de woorden: Nee, dat moet je niet denken of uitspreken, dat is niet oké. Het zorgt voor onrust en op een gegeven moment weet ik niet meer wat ik wel of niet moet doen.

De genezingsboodschap

In 2017 ben ik tot geloof gekomen en heb ik God leren kennen. God is voor mij heel belangrijk in mijn leven. Zonder Hem zou ik echt niet gestaan hebben waar ik nu sta. Dan was ik in een slachtofferrol blijven hangen en hebben geroepen ‘arme ik, arme ik’. Door boeken te lezen en naar de kerk te gaan kreeg ik veel onderwijs. Ik leerde de genade kennen en ik leerde een hoop over het onderwerp genezing. Jezus is voor ons allemaal aan het kruis gegaan en Hij heeft alle ziektes op zich genomen. Helaas leven wij in een wereld vol ziektes, dus ja, je kan nog steeds ziek worden, helaas. Maar die ziekte komt niet van God.

Ik werd heel blij over de boodschap van genezing. Ik dacht: er is hoop voor mij! Ik beet me helemaal vast in het onderwerp genezing. Ik ging er nog meer preken over luisteren, boeken over lezen, voor bidden en om gebed vragen. Maar naarmate de dagen weken werden, de weken maanden en de maanden jaren, begon de teleurstelling steeds groter te worden. Er gebeurde niks. Integendeel. De afgelopen periode voelde ik me alleen maar slechter en daardoor moest ik keuzes gaan maken die ik eigenlijk niet wou maken. Naar mijn lichaam luisteren, voelde als fout. Want dan geloof ik niet in genezing. Dan geef ik juist te veel aandacht aan mijn klachten.

Kortsluiting

Maar als ik naar mijn lichaam luisterde wist ik dat ik bepaalde dingen toch echt anders moest gaan doen. Ik ging over mijn grenzen heen. Maar dat zorgde voor een enorme kortsluiting. Ik had zoveel gelezen/gehoord over genezing. Eén van de dingen was: stap uit in geloof en handel alsof je genezen bent en spreek uit dat je genezen bent. Ga niet zeggen wat je hebt, want dan spreek je dood over jezelf uit.

Ik kreeg enorm het gevoel dat ik het niet goed deed en dat ik er niet over mocht praten. Wanneer ik dat wel deed, dan voelde het meteen fout. Luisteren naar je lichaam is toegeven dat je ziek bent en dat is niet uitstappen in geloof dat je genezen bent. Je geeft eraan toe. Zo ging mijn gedachtes heen en weer.

Ziekte mag er niet zijn

De afgelopen periode krijg ik steeds meer het gevoel dat mijn ziekte, dat stukje van mij, er niet mag zijn. Ik heb zelfs moeite om het woord ‘ziekte’ nu te schrijven. Het voelt zo ontzettend verkeerd dat ik dit nu doe. Ik kan gaan proclameren dat ik genezen ben en verder mijn mond houden, maar dan stap ik volledig over mijn eigen gevoel heen. Als ik er zo in ga staan, dan ga ik een deel van mezelf keihard negeren. Ik ga dan doen alsof het er niet is, maar het is er wel.

Ik heb ME/CVS en fybromyalgie, maar het bepaalt niet wie ik ben. Het is een onderdeel van mijn leven en daar heb ik nu mee te dealen. Maar ik kies er bewust voor dat het niet mijn leven gaat beheersen. Ik moet misschien soms wat andere keuzes maken of ik heb wat meer rekening te houden met mijn energieniveau, maar het is niet mijn identiteit. Samen met God ga ik ontdekken wat er allemaal nog mogelijk is en welk plan Hij voor mij heeft klaar liggen. Hij wist dit allemaal al, dus Zijn plan sluit daar op aan. Dat is wat ik geloof en waar ik me aan vasthoud.

Slachtoffer of overwinnaar?

Voor mij zakte even de grond onder mijn voeten vandaan, maar ik viel niet in de afgrond. Hij ving mij op en ik ben weer opgestaan. Ik mag er verdrietig en boos over zijn. Ik mag er met anderen over praten. Maar het gaat om de manier waarop ik dat doe. Doe ik het vanuit de slachtofferrol of praat ik erover vanuit een overwinnaarsrol?

Hoe ik dat zie om vanuit een overwinnaarsrol te spreken: niet alleen maar proclameren dat je genezen bent, daarin handelen en de rest compleet negeren. Nee, dat is durven uitspreken wat je hebt, durven uitspreken wat het met je doet en dat ook met God delen, blijven geloven en bidden voor genezing, vallen en weer opstaan. SAMEN met God ontdekken wat er wel kan en je identiteit niet laten bepalen door je ziekte.

Overwinnaar zijn is niet alleen maar krachtig in geloof staan, maar dat is, in mijn beleving, ook kwetsbaar durven zijn. Durven te vallen, maar de kracht weer vinden om op te staan. Je emoties durven voelen en uiten. Jezelf accepteren met alles erop en eraan. Het is in jouw ogen misschien niet perfect en ja, ik had het ook zo anders gewenst. Maar ik voel enorm de kracht, steun en hoop dat hier iets goeds uit gaat komen. Ik weet nog niet wat en wellicht moet ik deze blog soms nog een keertje lezen, maar ik geloof dat het goed komt. Op welke manier dat gaat zijn, dat weet alleen God.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Feiten en geloof

Iemand zei onlangs tegen mij: je hebt feiten en geloof. Alleen vaak wordt de nadruk op geloof gelegd en wordt er soms iets te makkelijk over de feiten heengestapt. Alsof het er niet is en het er niet mag zijn. Maar het feit is dat het er wel is. Je kan proberen keihard te negeren dat je ziek bent, maar dan ga je juist over je grenzen heen waardoor je niet meer goed voor jezelf zorgt.

Doe het samen met God. Hij weet wat goed voor je is en kent jou door en door. Maar negeer je ziekte niet. Het is een onderdeel van je leven, dat is een feit. Blijf geloven dat er ook voor jou genezing klaar ligt.


Vragen om te overdenken
  1. Mag jouw ziekte een onderdeel zijn van jouw leven?
  2. Kun je voorbeelden benoemen waaruit dit wel of niet blijkt?
  3. Wat zou je hierin anders willen?

Geloven en ziek zijn kan heel erg tegenstrijdig voelen en moeilijk. Je bent ziek en je gelooft in genezing, maar het komt niet. Dit kan je aan het wankelen brengen in jouw geloof. Het kan ook juist zijn dat je de andere kant op slaat. Je staat vol geloof in genezing en daardoor negeer je je ziekte volledig. Hierdoor stap je over jezelf heen.
Het is zoeken naar de balans, maar dat kan een hele lastige zijn. Gelukkig is het niet onmogelijk, maar kan een helpende hand wel helpend zijn.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

De oorlog is begonnen

Leestijd: 4 minuten

De afgelopen weken gebeurden er absurde dingen waar we geen invloed op hadden. Het overkwam ons en het was aan ons hoe we daarop gingen reageren, want dat is het stukje waar we wel invloed op hadden. Één ding hebben ze wel gemeen met elkaar, het is allemaal pure afleiding! De afleiding probeert ons weg te houden van het plan wat God voor ons bedacht heeft.

Je hebt een keuze

Gelukkig is het niet de duivel die de regie in jouw leven heeft, tenzij je hem de regie geeft. Wij hebben de regie over ons eigen leven en dat betekent dat wij keuzes kunnen maken. Richten wij onze blik op de afleiding of blijven we onze blik gericht houden op God? Daarin heb je een keuze en kun je een wilsbesluit in maken.

Zoals ik het opschrijf klinkt het allemaal heel makkelijk en logisch. Maar zo ervaar ik het zelf niet, als ik heel eerlijk ben. Ik weet dat het zo is en ik vertel dit ook aan mijn cliënten, maar als er achter elkaar dingen gebeuren, dan wordt het knap lastig om mijn eigen advies uit te voeren.

Kleine en grote afleidingen

Zo heeft het noodweer ervoor gezorgd dat een deel van het voorbereidend werk voor in de tuin weer ongedaan werd gemaakt en dat we weer opnieuw konden beginnen. Ook gingen ineens huishoudelijke apparaten (van een paar maanden oud) ineens kapot, waaronder onze koelkast. Je belt dan naar de storingslijn en dan wordt er gezegd: “26 augustus ben je de eerste”. “Ok, en hoe doe ik dat dan in de tussentijd? Ik heb toch echt koeling nodig voor mijn etenswaren?”, vraag ik dan. “Ja, daar kunnen we niks aan doen werd mij verteld. We gaan proberen of het eerder kan, maar kan niks beloven.”

Dus hup, op zoek naar een leenkoelkastje. Gelukkig zijn er onbekende mensen die ons wouden helpen en was het binnen een paar uur geregeld.
Wel waren we een paar uur verder en de plannen die ik voor die middag had bedacht werden weer aan de kant gezet. Als dat soms gebeurt is dat niet erg, maar dit gebeurde de afgelopen week bijna dagelijks. Kleine afleidingen werden gecombineerd met grote afleidingen.

Even balen mag

Er zijn genoeg momenten dat ik echt even baal. Ik laat me dan te veel meeslepen in de afleidingen en dan krijgt frustratie en onrust iets té veel ruimte. Even balen en er iets van vinden is ook zeker niet erg. Die emotie moet er soms ook even uit, maar daarna probeer ik wel weer het wilsbesluit te nemen om niet erin te blijven hangen en me te laten verstijven. Want dat is waar de duivel op uit is. Om mij te laten ‘stilstaan’ in mijn praktijk. Hij wil niet dat ik anderen ga helpen, hij wil liever dat die mensen in hun ellende blijven zitten.

De overwinnaar is bekend

Gelukkig krijg ik kracht en energie van boven en blijf ik stappen zetten. Eigenlijk geeft de duivel alleen maar de bevestiging dat ik juist op de goede weg zit, want anders had ik nooit zoveel strijd ervaren. Ik laat me niet zomaar wegjagen. Dit had ik een paar maanden geleden wel laten doen, maar die tijd is voorbij. God staat naast mij en vecht voor mij uit. Ik hoef niet zelf te vechten en/of alleen te vechten, dat doet God voor mij. Wat ik mag doen is een keuze maken door wie of wat ik me ga laten leiden.

De oorlog is begonnen, maar ik weet allang wie de overwinnaar is. Ik kan je verklappen dat het niet de duivel, afleiding en/of onrust is die gaat winnen. Al wordt het nog zo hard geprobeerd, God zal altijd overeind blijven staan. Mocht ik struikelen en het even niet meer weten, dan tilt Hij mij op en lopen we samen verder. Op het moment van schrijven zijn we gebeld en wordt de koelkast over 2 dagen gemaakt in plaats over een kleine 2 weken. Ook al gebeuren er vervelende en irritante dingen, God is er altijd bij en voorziet op Zijn manier.

Wie ben jij?

Leestijd: 5 minuten

Als iemand jou de vraag stelt ‘Wie ben jij?’, dan ben ik snel geneigd om te zeggen dat ik een blogger ben. Maar als dat mij afgenomen zou worden wie ben ik dan? Dan ben ik iemand die ziek thuis zit en last heeft van lichamelijke klachten. Ok, maar als dat geen rol meer speelt, wie ben ik dan? Tsja, wie ben ik eigenlijk? Goeie vraag!

Veroordeling

Wij mensen zijn heel snel geneigd om te kijken naar wat we doen of waar we last van hebben als die vraag aan ons gesteld wordt. Alleen dat zijn slechts rollen wie wij vervullen, maar dat vertelt niet wie je echt bent.

Onlangs sprak ik met een zus vanuit de kerk. En tijdens dat gesprek werd voor mij heel erg duidelijk dat er veel veroordeling is naar mezelf toe. En doordat ik met een oordelende bril naar mezelf kijk is er geen ruimte voor liefde en het zien van mijn ware ik.

Reageren vanuit oude emoties

Ik kan heel erg reageren vanuit oude emoties. Er gebeurt iets (soms is het echt heel erg klein) en ik reageer meteen op manier A. Soms leidt dit tot een kleine confrontatie. Op zo’n moment baal ik enorm dat ik weer zo gereageerd heb. Want ik weet en voel dat het oude pijn is wat naar boven komt, maar ik kan mijn reactie niet tegenhouden.

Ik zal eens een voorbeeld noemen: ik heb een plantje gekocht, in een potje gedaan en deze op een standaard gezet. Ik ben er heel erg blij mee. Sven geeft aan dat hij het potje op het standaard niet zo mooi vind staan en dat wellicht een ander potje beter past. Niks bijzonders zou je zeggen. En dat weet ik zelf ook. Maar mijn eerste reactie is meteen ‘ik word afgewezen!’. En ik weet dat het de afwijzing van vroeger is en niet van nu. Alleen voordat ik het weet voel ik de pijn van toen wat totaal niet past bij de huidige situatie. Ik reageer kortaf en op mijn gezicht is te lezen dat ik het niet leuk vind.

Ik schaam me daarvoor. Want het gaat om zoiets kleins, maar wat er in mijn lichaam gebeurt is zo ontzettend veel.

Recht hebben op

Maar God is God niet als Hij op mijn reis nog meer dingen laat zien. Pijnlijke dingen vind ik zelf. Ik kreeg een tijd geleden de vraag van een andere zus ‘Denk je dat je recht hebt op bijvoorbeeld aandacht?’ Ik dacht eerst: waar heb je het over? Ik begrijp het niet helemaal.

Ik denk niet dat ik het niet begreep, maar ik was bang om het toe te geven. Want als ik ‘ja’ zou zeggen, dan ben ik toch een ontzettend egoïstisch en slecht mens? Want wie ben ik om recht te hebben op iets? Ik vond het echt een pijnlijke vraag. En ik vroeg me af waarom ik die vraag kreeg.

Een wilsbesluit

‘Dan ben ik toch een ontzettend egoïstisch en slecht mens’. Hoeveel veroordeling en schaamte zit er naar mezelf toe in die zin? Zolang ik vol veroordeling en schaamte naar mezelf blijf kijken, dan zie ik niet wie ik echt ben. Ik zie dan een ‘slecht’ mens die slechte dingen doet. Maar is er niet iemand voor deze zonde naar het kruis gegaan voor mij?

Onlangs zag ik de film ‘Overcomer’ op Netflix. Het is mooi hoe God spreekt door films heen en mij raakt. In die film werd de vraag gesteld ‘Wie ben jij?’. Het meisje wist niet wie ze was. Totdat ze voor Jezus koos, toen wist ze wie ze was. Een gewenst en geliefd kind van God. Vergeven en rechtvaardig.

Ik heb ook gekozen voor Jezus, maar weet ik wel wie ik ben in Christus? Of blijf ik me verschuilen achter mijn klachten, schaamte en veroordeling en zal op deze manier nooit de liefde en identiteit van Christus in mijn hart landen. Dat is niet wat ik wil. En dat is ook niet wat God wil. En daarom geeft Hij mij die inzichten zodat ik daarmee samen met Hem aan de slag kan gaan. Want dit zit zo vastgeroest in mijn systeem dat mijn systeem als het ware gereset mag gaan worden. En dat kan ik niet alleen en dat hoeft ook niet alleen. Ik heb God daarbij nodig, want ik wil mezelf niet meer veroordelen en schamen. Ik wil niet meer automatisch uit oude emoties reageren. Dat heb ik nu al veel te lang gedaan en daar wil ik mee stoppen. Dat is mijn wilsbesluit!

Afscheid

Wie ben ik? Ik ben vol liefde uitgekozen. God heeft mij gemaakt zoals ik ben. Ik ben met zorg ‘ontworpen’. Mijn zonden Zijn vergeven en door Zijn genade ben ik gered. Niet wat ik denk, voel of doe bepaalt mijn identiteit, maar wat Jezus voor mij heeft gedaan. Ik ben 100% goedgekeurd, vrij, vergeven en aanvaard. Dat is een geschenk van God aan mij. Ik ben rechtvaardig voor God door Jezus Christus. Ik ben een geliefde dochter van God. En niks of niemand kan mij scheiden van Zijn liefde. Zijn liefde is oneindig. Hij oordeelt niet naar mij, dus ik mag nu stoppen met het oordelen over mezelf.

En ik mag stoppen met te denken dat ik iets tekort kom. Wellicht dat ik vroeger dingen tekort ben gekomen, maar God is er nu bij. Hij heeft Zijn zoon voor mij gegeven, dus waarom zou Hij niet alle dingen schenken?

Het voelt alsof ik ergens afscheid van ga nemen. Iets wat altijd erg vertrouwd heeft gevoeld, maar waarvan je weet dat het niet ‘gezond’ was. Het inslaan van nieuwe wegen zal in het begin juist erg onveilig voelen, maar het zal mijn hart en nieuwe deuren gaan openen.

Ik ben er klaar mee om zo naar mezelf te blijven kijken en te blijven reageren. Het zal niet meteen allemaal vanzelf gaan, maar daar mag ik oordeelloos naar kijken zoals God dat ook doet.

Wees een levende getuigenis

Leestijd: 6 minuten

Wees een levende getuigenis in deze tijden.” Dat waren één van de woorden van onze senior pastor afgelopen zondag tijdens de online kerkdienst. Dit was een zondag die even anders ging dan anders. Net voor het weekend werd vanuit de overheid besloten dat samenkomen in een kerk met meer dan 100 mensen niet meer toegestaan was. Gelukkig leven we nu in een digitale wereld waar veel mogelijk is. Dus zo zat ik onder een fleece-kleed op de bank live onze kerkdienst mee te maken samen met Sven. Is toch even wennen van een paar 100 man op een zondag naar 2 man.

Twijfel en angst

Het voordeel van afgelopen zondag was dat niet alleen onze kerk online ging, maar dat heel veel kerken over de hele wereld online gingen. Dus zo kon je je de hele dag voeden met goed en Hemels voedsel. Iets wat iedereen op dit moment heel erg nodig heeft. Want overal om je heen voel je de angst. De angst om ziek te worden, de angst dat je een ander besmet, de angst dat er straks geen baan of eten meer is en de angst om überhaupt nog in het openbaar te kunnen hoesten of te niezen. Het hooikoorts seizoen komt er ook weer aan, alleen mensen om je heen twijfelen of het hooikoorts is en als je zelf niet oplet ga je zelf ook twijfelen. Twijfel en angst. Dat is wat de duivel nu aan het zaaien is bij iedereen. En door de maatregelen (die wij overigens netjes horen te respecteren) raken veel mensen ook nog geïsoleerd.

Ik merk dat ik het zelf heel moeilijk vind om niet mee te gaan in die zorgen, angst en twijfel. Ik wil niet mee doen met het hamsteren, maar daardoor ben ik wel diegene die dan steeds misgrijpt. Ik wil niet gaan twijfelen, maar ik ga me toch afvragen waarom God dit nu niet stopt. En voordat ik het weet verdrink ik in allerlei vragen en twijfels. En grijpt de angst me naar de keel.

Hoe dan?

Ik keek zo uit naar 25 april, onze trouwdag. Maar zoals het er nu uit gaat zien, moeten wij onze bruiloft weer gaan verplaatsen. Vorig jaar was dit een vrijwillige keuze van ons, vanwege onze gezondheid. Maar nu wordt het een onvrijwillige keuze. De weg naar onze bruiloft gaat al niet vanzelf, vanwege onze gezondheid, maar ik zag het wel als iets waar ik ontzettend naar uit keek. We waren bezig om de laatste puntjes op de ‘i’ te zetten en zijn halverwege met onze dansles. Nu komt alles stil te liggen. Als de datum gaat veranderen dan moeten we de nodige aanpassingen gaan maken in stickers, etc.. Gelukkig zijn de meeste leveranciers heel coulant en kunnen we zonder kosten de bruiloft doorschuiven. Dank U Jezus!

En hoe blijf je dan in Gods beloften staan in deze tijd? En hoe word je een levende getuigenis zoals onze senior pastor zei. Terwijl je zelf overspoeld wordt door twijfel en angst?

Aanklagen

Mijn eerste reactie op dit alles was: “Dit is niet eerlijk! Waarom gebeurt dit? Hoe kan de gunst van God op ons liggen, maar toch gebeurt er steeds weer wat? Hoe erg moeten we op de proef gesteld worden? Wat hebben we misdaan? Kan het nou nooit op een ‘normale’ manier gaan? Waar is deze uitdaging nou goed voor? Hebben we de afgelopen maanden niet genoeg gehad? Waarom stopt God het nu niet?”

Het maakt(e) me boos en verdrietig. Maar toen dacht ik: “Nee, dit is niet hoe ik erin wil gaan staan. Want dit is precies wat de duivel wil. Dit is niet de reactie die ik erop wil geven. Dit is de reactie die de duivel wil dat ik erop ga geven. Zodat ik ga twijfelen. Twijfelen aan Gods beloftes en twijfelen aan onszelf. Aanklagen, dat is zijn grootste truc. Maar ook zo ontzettend doorzichtig, want ik herkende het meteen.

Ik kies voor Hem!

Ik kies er daarom ook voor om God te blijven vertrouwen en te geloven. En als het even niet lukt, dan spreek ik dit ook hardop uit: “Ik wil U blijven geloven en vertrouwen, Heer! Help mij daarbij, want soms vind ik het zo moeilijk.”

De duivel kan doen wat hij wil, maar het Hemelse huwelijk gaat komen, linksom of rechtsom. Ja, ik zal het verdrietig vinden als we het moeten doorschuiven, maar uitstel is geen afstel. En ik geloof dat ons huwelijk fantastisch gaat zijn, want daar zal God voor gaan zorgen. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor ons en Hij maakt af waar Hij aan begonnen is. Het pad naar ons huwelijk toe duurt wellicht wat langer bij ons, maar samen zijn wij sterk en door Zijn kracht blijven we doorlopen. We gaan niet bij de pakken neerzitten. Dat is niet wat Hij wil voor ons en dat is ook zeker niet wat wij willen. De enige die dat wil is de duivel en die mag wat mij betreft door het gat van de deur verdwijnen.

Zoek je rust op bij Jezus

Ik wil iedereen bemoedigen die nu in een moeilijke situatie zit. Wat je situatie ook is op dit moment, God is groter dan dat! Blijf je op Hem richten, hoe moeilijk het soms ook is. En je mag het ook uitspreken dat je het moeilijk vind. Maar het blijft jouw wilsbesluit om een keuze te maken om God te blijven vertrouwen en je blik op Hem te blijven houden. Op dit moment zal er nog meer dan anders duivelse afleiding(en) zijn. Laat je niet klein en gek maken door die duivel. Maar laat je in de rust brengen door Jezus.

Levende getuigenis?

Hoe kun je dus een levende getuigenis zijn? Door onder andere dit soort verhalen te delen. Want als jij je afzondert in je huis, wat nu heel makkelijk gaat, dan heeft de duivel je precies waar hij je hebben wilt. Geïsoleerd in angst!

Maar door middel van social media kunnen we, zonder de straat op te gaan, toch een levende getuigenis zijn voor anderen. Deze wereld heeft nu nog meer bemoedigingen nodig dan normaal. Dus laat je niet ontmoedigen en laat je zien!

Jesus is our redemption and our salvation!

Ik WIL dat God mijn leven bepaald en niet de duivel

Leestijd: 6 minuten

In juni 2019 schreef ik een blog over dat ik het uitmaakte met ‘mezelf’, of beter gezegd: met mijn klachten. Ik sloot mijn blog af met de volgende woorden “Je zal vast proberen om me achterna te gaan, om mij te verleiden met jouw positieve kanten en je mooie verhalen. Maar bespaar je alsjeblieft de moeite. We hebben een hoop meegemaakt samen, maar dat hoofdstuk is nu definitief afgesloten en het boek is uit.”

Aanval op aanval

Helaas heeft hij de moeite niet bespaard. Ik kan wel doen alsof het fantastisch is gegaan na het schrijven van mijn blog, maar dan houd ik jullie voor de gek, maar ook mezelf. Natuurlijk zou ik willen dat wanneer ik ergens een stap in zet dat het dan ook meteen klaar is. Over en uit. Maar zo werkt het niet. Ik kan niet in 1x mijn gevoel uitschakelen en 180 graden omdraaien. Dat is een proces. Een proces wat mij soms te lang duurt, maar dat is mijn ongeduld die spreekt. God kent geen tijd. Bij Hem gebeurt alles op Zijn tijd.

De maanden na het schrijven van mijn blog, kwam ik in de drukte terecht van ons nieuwe huis (klussen, verhuizen, etc…), het volgen van een coaching opleiding en toen namen we ook het besluit om in april dit jaar te gaan trouwen. Wij gingen samen stappen zetten. Stappen die in het bovennatuurlijke niet als iets tofs werd gezien. Integendeel. Dat moest gestopt gaan worden.

Wat gebeurde er? Ik werd overladen met angst, zorgen, stress… Dat resulteerde in de verergering van mijn lichamelijke klachten. Begin dit jaar dacht ik echt; “Hoe dan?” Ik werd somberder en ik merkte dat steeds verder in mijn negatieve spiraal kwam vast te zitten. Ik liet me steeds meer leiden en leiden door mijn omstandigheden. Ik was moe, niet lekker, misselijk, duizelig, etc.. Naar de kerk gaan kostte me steeds meer moeite. Ik heb op een gegeven moment zelfs gezegd “Ik ga niet meer. Het kost me te veel en ik wordt in de kerk te veel geconfronteerd met andere mensen die het beter hebben dan ik. Wat heb ik daar nog te zoeken?”

Waar bent U?

Ik zakte steeds verder en verder naar beneden. Coachen? Ja, tuurlijk. Hoe ga ik dat doen dan? Ik kan mezelf niet eens overeind houden, hoe ga ik dan een ander vertellen hoe zij dat kan doen? Ik voelde me steeds meer een mislukkeling. Ik werd verdrietig als ik in mijn praktijkkamer stond. Helemaal ingericht, maar ik voelde geen motivatie meer om iets te gaan doen. Het voelde allemaal donker.

En waar was God? Die voelde ik niet meer. Die vertrouwde ik niet meer en ik voelde me enorm in de steek gelaten. “Weet je, laat het ook allemaal maar. Ik ben er klaar mee. Ik wil niet meer. Het kost me allemaal zo veel. Iedere dag weer opnieuw die keuze maken. Ik heb al zo weinig energie. Waar moet ik die energie nog vandaan halen dan? Uit mijn tenen?”

Wie bepaalde nu eigenlijk mijn dag?

Zoals je misschien is opgevallen, schrijf ik hierboven in de verleden tijd. Want sinds een paar weken ben ik stapje voor stapje omhoog aan het lopen samen met de Heer aan mijn zijde. Wat heb ik gedaan? Ik heb om hulp gevraagd bij één van de oudsten in onze kerk. Ik merkte dat ik er echt niet zelf uit kwam. Ergens zat er nog een heel klein stukje geloof. Ook al was deze zo klein als een mosterdzaadje, het zat er wel ergens. En met dat kleine stukje geloof heb ik toch de keuze gemaakt om mijn hand uit te strekken naar het geloof, naar God. Kostte het mij veel moeite? Ja, zeker weten. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Wat was er eigenlijk gebeurd? Ik had mezelf weer laten vastbinden. Mijn klachten werden weer mijn identiteit. Mijn klachten bepaalde mijn dag en niet God. Nog anders gezegd, de duivel bepaalde mijn dag en mijn leven en niet God!

Hierdoor raakte ik steeds beperkter en geïsoleerder. Ik was zo naar beneden gericht, naar mijn eigen gevoel, dat ik niet meer opkeek naar boven, naar God. Ik werd klein gehouden! Ik ging steeds minder Zijn woord lezen, preken kwamen niet binnen, worship begon me minder te raken, etc… Kortom, het begon me steeds minder te interesseren.

Ik ben er klaar mee!

Door de gesprekken en het feit dat ik Zijn woord weer ben gaan luisteren, en dan ECHT luisteren, merkte ik een boosheid in mij op komen. Niet naar God toe, maar naar de duivel toe. Ik ben er zo ontzettend klaar mee dat hij mijn leven probeert te bepalen! Dat hij steeds maar zegt dat ik iets niet kan en mij blijft aanklagen.

Ik wil niet meer dat hij mijn leven bepaalt, ik wil dat God mijn leven bepaalt! De duivel kan me blijven aanklagen met dingen uit het verleden, maar dan zal ik zeggen: “Over wie heb je het? Nee sorry, die ken ik niet meer. Dat is niet diegene wie ik nu ben.” God kijkt ook niet meer naar je zonde en/of verleden. Hij is ze vergeten, waarom zou jij er dan steeds aan herinnerd moeten worden?

Ik KIES

Ik zit nu nog midden in het proces, maar ik merk nu al dat de last lichter en lichter begint te worden. Ik krijg steeds meer zin in dingen en voel me wat positiever. Ik sta in mijn praktijkkamer en denk “Wacht maar, ik kom eraan!” Nee, het is niet meteen halleluja. Maar ik KIES ervoor om de deur dicht te gooien voor de duivel en de deur te openen voor God. Dat is een wilsbesluit die ik nu ga maken!

God heeft mij gewild. Hij heeft mij gemaakt in de buik van mijn moeder. Hij heeft alles bedacht tot de laatste cel in mijn lichaam. Er is niks fout aan mij. I’m greatly blessed, highly favored and deeply loved. And so are you!

Ja, ik heb zeker dingen gedaan die zondig waren en ik ga het zeker nog eens doen, maar:

Dus wie in Jezus Christus zijn, worden niet meer veroordeeld.
Romeinen 8:1

Ik zal vast nog duizenden keren worden aangeklaagd, maar ik zal ook duizenden keren blijven zeggen “Hoepel op!”. God is een genadevolle God en vergeeft mij elke misstap die ik maak. Waarom zou ik mezelf niet vergeven? Waarom zou ik mezelf blijven veroordelen? Waarom zou ik mezelf laten veroordelen door de duivel? Want door veroordeling blijf ik klein en zal ik niet groeien. En dat is NIET wat God wil en dat is NIET wat ik wil.

Stapje bij stapje klimmen we omhoog op de ladder, samen met Hem en de broers en zussen die om mij heen staan. Dankjulliewel!


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP) of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Volg mij dan op Facebook of Instagram.

IK WIL

Leestijd: 4 minuten

In mijn vorige blog eindigde ik met de alinea “Ik kom eraan”. Nou, ik denk ergens dat ‘iemand’ hier niet blij mee was om dat te horen. Want sindsdien is mijn wil, energie, geloof & vertrouwen weggewaaid. Met windkracht 10 zoals afgelopen weekend.

Vertrouwen & geloof

Vertrouwen en geloof hebben dat het goed komt, dat vind ik het moeilijkste op dit moment. Want de vermoeidheid heb ik al 15 jaar en de duizeligheid al ruim 9 jaar. En het lijkt sinds een paar weken alleen maar erger te worden.
Op dat soort momenten ben ik erg verdrietig en boos. Ik wil zo graag aan de slag met andere dingen, zoals een coaching-praktijk opstarten en nu heb ik al moeite om mezelf letterlijk overeind te houden al ik eten aan het maken ben.
Ik vraag me dan echt af “Hoe dan?” Hoe ga ik iets opbouwen, als voor mijn gevoel mijn lichaam juist alleen maar afbouwt? Ik wil stappen vooruit, maar mijn lichaam houdt die stappen vooruit tegen. Ik wil zo graag, maar het lukt me nu even niet.

Gevoel is een verslaving

Gisteren was ik op bezoek bij één van de oudsten van onze kerk. Die vertelde mij dat gevoel een soort van verslaving is. Het gevoel houdt je vast op één plek en daardoor kun je niet naar boven groeien. Er is maar 1 ‘iemand’ die daar heel blij mee is en daar graag op inspeelt en je dus ook graag daar beneden houdt. De grote leugenaar die we allemaal wel kennen. De leugenaar die genietend toekijkt als wij struggelen om de dag door te komen.
Ik zie en weet het wel dat ik klein gehouden wordt, maar soms heb ik gewoon geen zin meer om iedere dag een keuze te maken. De keuze om te blijven vertrouwen en te geloven. Soms denk ik echt “Laat alles ook maar”.

IK WIL

Onze oudste zei tegen mij “Je hoeft je gevoel niet te negeren en je mag best uitspreken wat je voelt, maar zeg daarna ook dat je WILT geloven in het Woord van God.”
Nou, ik kon vandaag meteen oefenen 😉 Vandaag is het echt een off-day! Dus ik heb meerdere keren uitgesproken: “Ik voel me heel erg moe, maar IK WIL geloven dat dit niet voor altijd gaat zijn. IK WIL geloven dat Hij mij genezen heeft.”

Heel eerlijk? Mijn geloof is nu echt zo klein als een mosterdzaadje. Maar uit een mosterdzaadje groeit wel een hele grote boom! Dus wanneer dat mosterdzaadje gaat ontkiemen en groeien dan zal er een heel sterk geloof in mij gaan ontstaan. Okey, voor mij klinkt het nu nog een heel-ver-weg-van-mijn-bedshow, maar gelukkig heb ik mensen om mij heen die voor mij geloven, wanneer ik het even niet meer geloof.

He’s working

De afgelopen dagen werd ik steeds meer en meer meegezogen in de onrust en angst. “Wat is er aan de hand? Waarom gebeurt dit? Wat kan ik doen om het te doen minderen? Waar doe ik nog goed aan? Moet ik rust nemen, moet ik juist doorgaan? Help?”

“Leg het in Mijn handen, geef het aan Mij. Kijk naar Mij en niet naar je omstandigheden, want je staart je er helemaal blind op en je ziet Mij dan niet meer. Ik ben met jou en Ik zal jou bevrijden. Nu zie je het misschien nog niet, maar geloof Mij maar dat ik bezig ben.”

Dat zijn de woorden die ik op dit moment van schrijven hoor. Ik moet meteen aan het nummer WayMaker denken:

Even when I don’t see it, You’re working
Even when I don’t feel it, You’re working
You never stop, You never stop working

He won’t let go

Mijn rugzak wordt leeggehaald en alles wat de Heer op ‘tafel’ legt wordt door Hem geheeld. Één voor één, stap voor stap. Wil ik sneller? Ja, graag. Wil ik nu al vooruitgang zien? Ja, heel graag.
Ook al voel ik me slecht, zie ik geen vooruitgang, gaat het te langzaam en lijk ik steeds minder te kunnen. IK WIL geloven dat dit niet het eindresultaat is en dat God het laatste Woord heeft. Hij is onze Way maker, miracle worker, promise keeper, Light in the darkness. Ook al is mijn geloof misschien nu heeeeeeel erg klein en laat ik Zijn hand los, Hij houdt mij vast en zal mij niet in de steek laten. He won’t let go….


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP) of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Volg mij dan op Facebook of Instagram.

Hello world, here I come!

Leestijd: 5 minuten

Hello world, ik ben nu even moe. Het was even wat stiller vanaf mijn kant. De verhuizing en alles rondom het huis nam toch wat meer tijd en energie in beslag dan van te voren bedacht. Dan denk je alles zo ruim gepland te hebben, en dat hadden we ook, maar leek het 2 weken voor de verhuizing een zooitje te worden. De schilder was nog niet klaar, de vloer was niet goed waardoor we een nieuwe vloer moesten laten bestellen, het leggen van de vloer nam meer tijd in beslag dan verwacht en ga zo door. De gezegde “De laatste loodjes wegen het zwaarst” kan ik echt beamen. Die 2 weken hebben me een hoop grijze haren gekost. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en zitten we nu inmiddels 3 weken in onze nieuwe woning.

(Vakantie)huis

In het begin was het onwijs wennen. Meer ruimte en meer comfort. Dat is juist heel positief, maar het was echt wennen. Het leek alsof ik in een huis van iemand anders woonde. Zeker omdat de woonkamer nog relatief leeg is. We kwamen van 45m2 naar dit. Dan mis je ineens wat meubels of vallen de meubeltjes compleet weg in de ruimte. Ach, iets om over na te denken de komende tijd. Ik merkte namelijk dat na de verhuizing ik helemaal niet meer na wou denken. Daar was ik wel even klaar mee. Tijdens het klussen werden elke dag tientallen vragen op me afgevuurd dat ik op een gegeven moment dacht “Geen idee, doe maar iets!”.

Mountain move

Inmiddels zijn we al even in 2020. Het nieuwe jaar. In 2019 is er een hoop gebeurt. Pittige dingen, uitdagingen, maar ook veel goede dingen. Zo heb ik in 2019 mijn coaching opleiding met succes mogen afronden en mag ik officieel aan de slag als coach! Iets wat al heel lang op mijn hart lag, maar ik niet de moed had om er iets mee te gaan doen. Ik zag altijd bergen op mijn weg en ik had geen idee hoe ik die moest beklimmen. Maar gelukkig hoef ik die berg niet te beklimmen. In Jezus’ naam gaan die bergen wijken. Gisteren hadden we Vision2020 vanuit onze kerk. En de visie voor dit jaar is “Mountain move”. Ik heb in mijn eigen leven nog wel wat bergen te overwinnen, maar ik ga dit niet alleen doen. Hij is erbij!

Coaching praktijk, here I come!

Ik hoop dit jaar een coaching praktijk op te mogen gaan zetten, zodat ik anderen kan gaan helpen vanuit mijn ervaring. Want hoewel de ervaringen niet leuk waren, kan ik het nu ook als zegen zien. Want doordat ik dingen heb meegemaakt kan ik nu een ander gaan helpen. Ik zie het als een voorrecht om met anderen te mogen gaan oplopen in hun leven. Hen handvatten te geven die ik toen niet heb gekregen. Het heeft mij jaren gekost om de missende puzzelstukjes te vinden om het ‘gat’ op te vullen.

Totdat ik in 2017 tot geloof kwam en Jezus leerde kennen. Toen begonnen er puzzelstukjes op zijn plek te vallen en begon het gat gevuld te raken van Zijn liefde en heling. Ik wil hiervan getuigen dat de 2,5 jaar geloof mij veel meer gebracht heeft dan alle therapieën en therapeuten binnen de GGZ bij elkaar. Zij hebben hun best gedaan, maar konden dat laatste stukje niet voor mij oplossen. Dat kan alleen Jezus! Want Hij is de naam boven alle namen!

Een nieuw pad

Betekent dit dat ik geen uitdagingen meer heb? Nou, dat heb ik zeker wel. Want het oude denken blijft mij ook lastig vallen en ik merk ook strijd. Geestelijke strijd omdat ik sterker wordt en de vijand wil dit niet. Dat stemmetje wil mij klein houden en mij van het geloof weghouden. Lukt dat? Soms wel. Er zijn genoeg momenten dat ik denk “Waar zijn wij eigenlijk aan begonnen? Heeft het geloof ons het niet alleen maar moeilijker gemaakt?”

Maar ik blijf geloven in Zijn waarheid ook al zie ik het soms (nog) niet. Ik geloof dat Zijn plan allang klaar ligt voor mij en Hij weet waar we naar toe gaan. En stapje bij stapje bewegen we voorwaarts. We maken een nieuw pad. En dat pad is niet al 1.000x bewandeld en dus makkelijk, maar het is juist verwilderd en het lijkt onbegaanbaar. Maar samen met Jezus maak ik dat pad vrij en ontdekken we samen nieuwe dingen. En straks kunnen andere mensen ook dat pad nemen. Het pad van heling en liefde i.p.v. het pad van oordeel, ziekte en afgunst. Het ene pad lijkt misschien veilig, omdat iedereen die neemt. Maar juist het nieuwe pad zal veiligheid brengen ook al lijkt dat nu nog niet zo. Ik hoop samen met Jezus met deze mensen het nieuwe pad te mogen bewandelen binnen mijn praktijk.

Ik kom eraan

Ik wordt er nu al blij van als ik daar over droom. Maar ik vind het ook super, super spannend. Ik ben nu 1 jaar ziek en straks ga ik weer aan het werk. Het liefst ga ik naast de coaching nog iets voor 2 dagen in de week doen als vastigheid. Wellicht iets in combinatie met schrijven? Wie weet. Ik zou dat heel erg tof vinden! Ik ga me laten leiden door God en ik ga ontdekken waar we heen gaan.

Ik vind het eerlijk gezegd doodeng en het voelt als een sprong in het diepe, maar ik merk ook dat ik toe ben aan nieuwe uitdagingen en ik graag de wereld in wil trekken om te vertellen over Jezus. Ik wil iedereen laten zien en horen wat Zijn heling met mij gedaan heeft, zodat dit ook in jouw leven zichtbaar mag gaan worden! Hello world, here I come!


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP) of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Volg mij dan op Facebook of Instagram.