Toon 5 Resultaat/Resultaten
Stop met het wegrennen voor je verleden

Stop met het wegrennen voor je verleden

Leestijd: 7 minuten

In mijn vorige blog schreef ik over een denkbeeldige kast. Een kast waar veel mensen hun verleden in stoppen, want als het verleden in de kast zit met de deur dicht, dan is het er niet. Maar de dingen die zijn gebeurd in jouw leven wis je daar niet mee uit. Er hoeft maar een trigger af te gaan en die kast vliegt open. Met al je kracht en energie stop je alles er weer in en doe je de deur weer dicht. Maar is dit de manier waarop je zou willen leven? Gebonden en beperkt door je verleden, onbewust altijd rekening houdend met het moment dat die kastdeur weer open kan vliegen. Blijf je wegrennen voor je verleden of durf je de confrontatie aan?

Er bestaat geen toverformule

Ik hoop dat je op een gegeven moment een punt bereikt waarop je zegt: Nee, dit wil ik niet langer meer. Ik wil die kast gaan opruimen, zodat ik niet meer beperkt word door het verleden. Ik wil ruimte gaan maken voor nieuwe plannen en/of dromen. Het zou heel tof zijn als jij de confrontatie aan zou durven gaan. Ik moedig dat enorm aan! Alleen vergeet één ding niet. Dit is niet van de één op andere dag ‘geregeld’. Er bestaat geen toverformule om in één keer de kast leeg te halen, op te ruimen en verder te gaan.

Het vraagt moed en kracht van je. Maar ook doorzettingsvermogen. Er is namelijk een reden waarom jij het hebt weggestopt. Je hebt het gedaan om te kunnen overleven, om verder te kunnen. Maar is de overlevingsstrategie die je hebt opgebouwd nu nog wel van toepassing in het hier en nu? Of zit je als het ware vast in deze overlevingsstrategie en weet je niet anders?

Breken met jouw overlevingsstrategie

Als jij voor jezelf besluit dat je de confrontatie met jouw verleden durft aan te gaan, dan ga je ook breken met jouw automatische overlevingsstrategie. Want jij gaat ‘opnieuw’ leren dat de situatie van toen, niet meer de situatie van nu is. Iets wat toen is gebeurd is voorbij, maar jouw lichaam of jouw jongere ik kan daar in zijn blijven hangen. 

Een overlevingsstrategie is niet slecht en het is heel logisch dat je dit ontwikkeld hebt. Het zorgt ervoor dat jij bijvoorbeeld als kind een bepaalde situatie hebt overleefd. Dat heeft je gebracht tot waar je nu bent. Maar het kan je nu wel enorm in de weg zitten. Het kan je beperken in je doen en laten, omdat je bijvoorbeeld nog in een gevoel van afwijzing leeft of omdat je niet hebt leren omgaan met een bepaald verlies.

Vergeten zal je het nooit, maar je leert wel om er op een andere manier naar te gaan kijken. Als een litteken dat geen pijn meer doet.
Durf jij het aan?

Durf jij de confrontatie met jouw verleden aan te gaan? Durf jij jouw pijn echt te voelen? Want onthoud: emoties komen en gaan. Alleen wanneer jij die emoties geen gehoor geeft, maar meteen wegstopt, dan kunnen die emoties niet weg en blijven ze hangen. Dan komen ze te pas en te onpas tevoorschijn. Je kan er voor blijven wegrennen, maar dan zal je altijd terug krijgen wat je al gekregen hebt. Kortom, je blijft in hetzelfde cirkeltje lopen.

Ik geloof dat wanneer je de confrontatie wel aandurft en stapje voor stapje door je pijn en emoties heen gaat, dat er dan ruimte komt voor heling. Je emoties worden gehoord en kunnen dan ook weer gaan. De wonden uit het verleden zullen gaan sluiten en als een litteken achterblijven. Het verleden wis je niet uit. Dus vergeten zal je het nooit, maar je leert wel om er op een andere manier naar te gaan kijken. Als een litteken dat geen pijn meer doet.

Wegrennen van jezelf

Je kan er ook voor kiezen om weg te blijven rennen. Maar het rennen maakt je op een gegeven moment erg moe en die denkbeeldige kast neem je altijd met je mee, want deze kast zit in jou. Dus je kan zo hard rennen als je wilt, maar die kast blijft niet op een andere plek achter. Die kast is een onderdeel van jou, want het verleden is een onderdeel van jou.

Geloof mij: ik heb het al meerdere malen geprobeerd, maar ik ben toch echt tot de conclusie gekomen dat het niet werkt. Al verhuis ik naar de andere kant van de wereld en laat ik alles achter, ik neem mezelf altijd mee, het hele pakketje. En ik kan niet zeggen: Laat dat stukje maar achter.

Bagatelliseer jouw emoties en pijn niet

Ik zie het verleden nu als iets waar ik een hoop van geleerd heb. Het heeft me laten groeien tot de vrouw die ik nu ben. Door mijn levenservaring mag ik nu binnen het coachingsvak andere vrouwen inspireren en bemoedigen en daar ben ik dankbaar voor.

Ik zeg nu niet dat ik het verleden op deze manier probeer te bagatelliseren. Integendeel. Door de confrontatie aan te gaan ga jij je emoties en pijn serieus nemen. Door het juist steeds weg te stoppen en ervoor weg te rennen probeer je het juist te bagatelliseren. Misschien denk je bij jezelf: Ja, maar dat was het verleden en dat is nu voorbij. Ik heb het er maar mee te doen. Juist dan bagatelliseer je het voor jezelf en neem je jezelf niet serieus.

Ik was er klaar mee

Het zal niet makkelijk zijn. Dat vond ik ook echt niet. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien. Ik heb dat ook een paar keer gedaan door vroegtijdig te stoppen bij bijvoorbeeld een hulpverlener. Maar toen God in mijn leven kwam heb ik geleerd om door te zetten. Hoe pittig en moeilijk het ook was. De dalen waren soms enorm diep, zo diep dat ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen.

Maar ik had een keuze gemaakt. Ik wou niet meer zo verder zoals ik altijd had gedaan. Ik was er klaar mee om gebonden door het leven te gaan en me zo beperkt te voelen door mijn verleden. Dus koos ik ervoor om die confrontatie aan te gaan en het verleden onder ogen te zien. In het begin laaide een hoop stof op waardoor ik verblind werd door al mijn emoties en pijn, maar daarna ging het stof liggen en kreeg ik zicht op de toekomst. Een toekomst van hoop en vertrouwen.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Wat is jouw stip aan de horizon?

Ook voor jou is er zicht op een toekomst van hoop, vertrouwen, nieuwe dromen en plannen. Wat is jouw grootste droom? Wat is jouw stip aan de horizon? Houd die voor ogen en vraag dan opnieuw aan jezelf: Durf ik hiervoor de confrontatie met mijn verleden aan te gaan, zodat ik mijn stip aan de horizon kan bereiken zonder beperkingen?
Wanneer jouw antwoord op die vraag “Ja” is, durf dan hulp te zoeken, want dit is niet iets wat je alleen zou moeten doen.


Vragen om te overdenken
  1. Waar ren jij weg voor?
  2. Zou jij de confrontatie met je verleden durven aan te gaan? Zo niet, waarom niet? Waar ben je bang voor?
  3. Durf jij voor jezelf te gaan kiezen? Zo niet, waarom dan niet?

Wegrennen voor je verleden en pijnlijke situaties is heel menselijk. Daar is zeker geen veroordeling voor! Maar het helpt je niet verder. Je kan namelijk niet weg blijven rennen, want uiteindelijk haalt het verleden je in. Dit kan op verschillende manieren tot uiting komen. Het kan zijn dat bepaalde situaties in het hier en nu je enorm kunnen triggeren of dat je lichamelijke klachten hebt die ontstaan zijn door ‘verborgen’ stress.
Het verleden opruimen kan zo’n enorme verlichting geven, letterlijk en figuurlijk, maar het zal ook confronterend zijn. Je bent het namelijk niet voor niks uit de weg gegaan. Maar het verleden opruimen zal stapje voor stapje voor gaan


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Zoek… en je gaat het vinden

Leestijd: 4 minuten

Precies één maand geleden ben ik officieel voor mezelf gestart als Persoonlijke Coach, onder de naam Hannanoah. Een droom die voor mij werkelijkheid is geworden en ik ben elke dag dankbaar dat ik dit werk mag doen. Inmiddels voer ik al een aantal gesprekken en ik voel me zo gezegend om anderen te mogen helpen en te bemoedigen binnen hun reis en situatie.

Op zoek naar een modus

De afgelopen periode ben ik volop aan de slag gegaan om zichtbaarheid te creëren. Het liefst had ik natuurlijk vanaf dag 1 een rij mensen voor mijn deur gehad, maar dat schijnt niet zo te werken 😉 Je schijnt er toch iets meer werk voor te moeten doen. Stiekem is dat ook niet zo erg, want als er vanaf dag 1 een rij mensen voor mijn deur hadden gestaan, dan was ik waarschijnlijk wel in de stress geschoten! Dus eigenlijk is de ruimte wel prettig om te wennen en voor jezelf een modus te vinden.

Ik ben natuurlijk even uit de running geweest, dus dat is enorm wennen, maar daarnaast werk ik vanuit huis. Dat is zeker heel fijn en dat scheelt een hoop reistijd en energie. Aan de andere kant ontdekte ik ook dat ik zo ontzettend snel afgeleid kan zijn. Niet alleen door de dingen die hier buiten gebeuren, maar ook door de dingen die ik in huis zie die nog wel even gedaan kunnen worden. Voordat ik het wist was ik niet alleen aan het werk, maar combineerde ik het ook meteen met de huishouding. Niet echt een aanrader kan ik je vertellen.

De drie coachingspijlers

Wat er voor mijzelf ook nog aan ontbrak was een duidelijk doelgroep. Het was een beetje vaag en te breed. Mijn drie coachingspijlers zijn geworden: Hooggevoeligheid, Chronische Pijn en Identiteitscrisis. Ik richt me op volwassenen en het maakt voor mij niet uit of iemand wel of niet gelovig is.

Hooggevoeligheid

Ongeveer 20% van de bevolking is Hooggevoelig, ook wel HSP genoemd (Highly Sensitive Person). Sommige weten dit niet van zichzelf en sommige zijn zich daar juist heel erg bewust van en ervaren het HSP zijn als een last. Ik wil HSP’ers laten ontdekken dat het ook een gave is en dat het niet alleen een last hoeft te zijn. Dit vraagt alleen wel wat. Want dat betekent dat je ook gaat accepteren dat je een HSP’er bent en dat vinden sommige mensen heel erg moeilijk. Dat heeft mij, als HSP’er, jaren gekost om die acceptatie te vinden.

Chronische pijn

Chronische pijn is pijn die langer aanhoudt dan 3 maanden en gaat vaak gepaard met chronische vermoeidheid. Chronische pijn kan het dagelijks leven en functioneren enorm beïnvloeden. Het kan zelfs jou identiteit gaan bepalen. Alles kan om jouw klachten gaan draaien en dat hoeft niet zo te zijn. Ook dat is voor mij een lange weg geweest. Ik was voornamelijk aan het vechten tegen de pijn. Het voelde als overleven en leven in beperkingen. Ik wil de coachee laten zien dat er meer mogelijk is dan alleen leven in beperkingen.

Identiteitscrisis

Bij een identiteitscrisis moet je denken aan jezelf verliezen in bijvoorbeeld werk, anderen of in je ziekte. Het kan zijn dat je jouw identiteit daarin gaat zoeken en niet meer weet wat jou nou uniek maakt. Het gaat jouw leven bepalen en jij raakt voor je gevoel steeds meer de regie kwijt in je leven. Ik heb mijn chronische pijn té lang mijn leven laten bepalen. Hierdoor identificeerde ik op een gegeven moment mezelf met mijn ziekte, maar zag ik niet meer wie ik nu werkelijk was en wat mij uniek maakte. Ik wil de coachee laten ontdekken wie hij/zij is en wat hem/haar uniek maakt, want iedereen is geliefd en geaccepteerd, alleen zien we dat vaak zelf niet (meer).

Mijlpaal bereikt

Het was even zoeken. Maar wie zoekt gaat het vinden. Soms niet allemaal in één keer en moet je wat geduld hebben. Maar zet deze stappen in geloof en ik geloof en vertrouw op God dat Hij mij wijsheid en leiding geeft.
Nu mijn doelgroep helder is geworden zijn gisteren de visitekaartjes en flyers besteld. Weer een mijlpaal bereikt en ik kijk uit naar de mijlpalen die nog gaan volgen. Ik heb er zin in!

Een reis door mijn hart

Leestijd: 4 minuten

Een tijdje geleden heb ik het boek “Reis door je hart” gelezen van David de Vos. Daarin stond dat God jou wil helpen om een reis door je hart te laten maken. Om erachter te komen waar jouw pijnplekken liggen, jouw littekens. Maar Hij gaat alleen die reis met je aan wanneer jij dat wilt en er klaar voor bent. Hij zal jou niet dwingen. Hij zal jou dan jouw pijnplekken laten zien, maar nooit meer dan dat je aankan.

Laten we samen die reis gaan maken

Toen ik dat boek uit had zei ik tegen God: “Ok Vader, laten wij die reis samen gaan maken. Ik vind het doodeng, maar ik wil er samen met U achter komen waar mijn pijnplekken liggen. En het belangrijkste, hoe kan ik ermee om gaan?”

In de afgelopen tijd merk ik dat er steeds meer dingen aan mij ‘gepresenteerd’ worden. God laat me zien wat mijn triggers zijn en Hij helpt mij om bewuster te zijn van wat ik voel.

Uitgediepte voorvalletje

Vandaag had ik weer een afspraak staan bij mijn therapeut. Toen ik onderweg was, dacht ik bij mezelf: Waar wil ik het vandaag over hebben? Toen zei ik tegen God: “Laat Uw Heilige Geest maar leiden wat het mag worden vandaag.” En dat heb ik geweten 😉 Ik begon te vertellen over een klein voorvalletje. Iets wat eigenlijk weinig voorstelt. Ik ging met de therapeut dat voorvalletje uitdiepen, want zij zei: “Daar zit vaak meer achter.”

Het voorvalletje was het volgende: ik zat een verhaal te vertellen en halverwege mijn verhaal werd er gevraagd of ik even stil wou zijn, want er was even iets interessants op de tv. Niks bijzonders zou je zeggen. Maar op dat moment werd er een pijnplek geraakt en werd ik bot en begon ik te mopperen over het feit dat ik m’n verhaal niet mocht afmaken. Dat gaf weer een negatieve reactie naar de ander toe en toen was het cirkeltje rond. Dan hebben we het nog steeds over iets kleins.

Ik mag er niet zijn

Uiteindelijk gaat het niet om over hoe klein of hoe groot iets is. Als een pijnplek word geraakt dan zet dat iets in gang. In mijn geval werd de pijnplek ‘Ik mag er niet zijn’ geraakt. Dat is iets wat de kleine Aida denkt en voelt, maar de volwassen Aida weet dat het nu anders is, alleen die pijnplek is mijn waarheid altijd geweest en die mag nu vervangen gaan worden voor de waarheid van God. Want dat is niet God Zijn waarheid. Mijn waarheid mag herschreven gaan worden.

Alleen vind ik dat heel moeilijk. Ik vond de confrontatie vanmorgen ook heel moeilijk. Ook omdat ik naar die persoon niet eerlijk gereageerd heb. Ik heb die persoon het gevoel gegeven dat er niks tegen me gezegd kan worden en dat alles om mij draait.

Hoe denkt U over mij?

Ik zit nu midden in het proces en ik mag vaker aan God vragen mij hierin te helpen. Ik mag gaan waarnemen hoe ik het doe zonder oordeel en mijn pijnplek/gevoelens/behoefte in contact brengen met God. Ik mag aan Jezus vragen om mijn wond te verzorgen en vragen aan God: “Hoe denkt U over mij?”

Ik vind de confrontaties met mezelf super lastig. Ik baal er dan van dat het zo is. Maar het is nu eenmaal zoals het nu is. Daar kan ik niks meer aan veranderen. Wat ik nu wel kan doen is kijken hoe ik daar anders mee om kan gaan. Hoe meer ik het waarneem zonder oordeel, hoe meer ik kan gaan leren om anders om te gaan met een situatie/trigger. Omdat de pijnplek uiteindelijk ook zal gaan afnemen.

Help Vader

Alleen zolang ik er tegen blijf vechten en eraan blijf irriteren, dan neem ik de kleine Aida niet serieus en neem ik dus mezelf niet serieus.

Één ding weet ik nu wel, dit kan ik niet zonder Zijn hulp. Afgelopen zondag kregen we te horen dat juist in het midden van je problemen/zonden je juist naar Hem toe mag gaan. Juist dan! Dus lieve Abba Vader: “Hier ben ik met al mijn tekortkomingen. Help!”

Pijn leren verdragen, zodat er ruimte komt om de pijn een plekje te geven..

Leestijd: 3 minuten

Vandaag heb ik een 2e tattoo laten zetten. 3 jaar geleden had ik mijn 1e tattoo laten zetten en daarna riep ik “Ik doe dit nooooit meer”. Maar vandaag was toch de dag dat ik er weer eentje liet plaatsen. Deze keer een kleinere op mijn pols. De eerste tattoo was ter nagedachtenis aan mijn overleden moeder, deze tattoo is een bevestiging dat ik me op 15 april 2018 heb laten dopen en volmondig “Ja” zei tegen Jezus.

Blijven ademen

Ik was even vergeten hoeveel pijn het doet als je een tattoo laat zetten. “Blijven ademen, dacht ik bij mezelf, blijven ademen. Voordat je het weet is het weer voorbij.” En dat was het ook. Binnen een kwartier stond ik weer buiten, trots en blij. “Yes, I did it, dacht ik toen. Ik heb de pijn overwonnen!”

Pijn in je hart overwinnen

Ook de pijn in je hart kun je overwinnen en leren verdragen. En wanneer je het hebt leren verdragen, dan kun je je pijn ook een plekje geven. Ik ben altijd heel goed geweest om mijn pijn te verdrukken, te negeren. Er vooral niet mee bezig zijn, want pijn voelen doet pijn en die wou ik nooit voelen. Alleen op den duur wil jouw lichaam die onderdrukte pijn ook niet meer voelen en komt dan in protest.

Toen mijn moeder 3 jaar geleden overleed, na een lang ziekbed vond ik het heel moeilijk om die pijn te verdragen. Er is geen boek waarin staat hoe je dit moet doen. Ik ging verder, want het leven ging ook verder. Ik moest dus ook verder van mezelf. Ik was heel hard voor mezelf. Vorig jaar juli overleed mijn tante, die als een 2e moeder voor mij was en een vriendin. Weer werd mijn hart geraakt door pijn van verlies en veel verdriet. Maar ik ging weer verder.

Schilletjes die afvallen

Totdat ik bij Redemption Church Amersfoort (voorheen: Jong en Vrij Amersfoort) kwam en God mij hart raakte. Er leken langzaamaan schilletjes van mijn hart af te vallen. Schilletjes die waren ontstaan, omdat mijn hart pijn had die ik niet wou voelen. Hij laat mij zien welke pijn er in mijn hart zit, maar Hij laat mij ook Zijn liefde zien, Zijn vertroostende liefde. Hij laat me zien dat ik niet bang hoef te zijn om te huilen en niet bang hoef te zijn om deze pijn te voelen.

Hij laat me zien dat als ik gewoon door blijf ademen en de pijn leer verdragen dat er dan ook ruimte komt om de pijn een plekje te geven.

Verdriet gaat over in gemis

Iemand zei laatst tegen mij dat uiteindelijk het verdriet over zal gaan in gemis. Want ik zal altijd mijn moeder en tante missen, maar de hevige pijn van verlies heeft langzaamaan een plekje gekregen. En daar heeft God mij bij geholpen. Hij heeft de armen om me heen geslagen toen al mijn verdriet eruit kwam en Hij heeft tegen mij gezegd “Ik zal er altijd voor jou zijn en jouw tranen drogen. Want Ik houd zoveel van jou en Ik wil niet dat je met pijn leeft. Ik wil dat je gelukkig bent en van het leven geniet.
Jouw moeder en tante hebben het goed en wachten op jou. Zij zitten voor altijd in jouw hart en herinneringen.”

Van geen geloof naar geloof…

Leestijd: 3 minuten

Een jaar geleden waren wij helemaal niet bezig met het geloof. Ons leven zag er toen heel anders uit. Totdat Wouter tegen ons zei dat we eens een keertje moesten komen kijken binnen Redemption Church Amersfoort (voorheen: Jong&Vrij Amersfoort). “Jaja, dat doen we wel een keer”, dachten we toen.

Zondag 10 september 2017

Er gingen maanden overheen voordat we besloten een kijkje te gaan nemen. Zondag 10 september 2017 liepen we De Flint binnen. Beetje ongemakkelijk, niet wetende wat we moesten verwachten.

We gingen zitten op die heerlijke theater stoelen en we dachten “Laat het maar over ons heen komen”. Nou, dat gebeurde ook! Tijdens onze eerste dienst kregen we een video-preek te zien van Joseph Prince over de wortels van veroordeling. Dat was meteen een goede binnenkomer!

Wauw!

We liepen overdonderd De Flint uit en keken elkaar aan en dachten “Wauw!”. Sinds die ene zondag in september kwam God bij ons binnen en Hij heeft nooit meer losgelaten. Hij dacht waarschijnlijk: “Yes, eindelijk. Nu kan Ik ze alle liefde geven die Ik al die tijd voor hun klaar had liggen.”

Toen we het eenmaal hadden laten bezinken, kwamen de eerste boeken van o.a. Joseph Prince en bijbels het huis binnen. Ik werd hongerig naar meer. In november begon een Connect-ronde. “Super gaaf”, dacht ik. Ik melde me meteen aan voor 2 Connects omdat ik niet kon kiezen.

Thuis

Ik voelde alsof ik “thuis” was gekomen. Het voelde als zo’n warm bad! En iedere keer liep ik met een enthousiast gevoel de kerk uit. Alleen op een gegeven moment kwam er een omslagpunt voor mij. Ik merkte dat onvoorwaardelijke liefde ontvangen niet vanzelf ging. Ik merkte dat het ontvangen dat je als persoon goed genoeg was heel moeilijk voor mij was. Ik kwam er toen echt achter wat veroordeling is. Veroordeling over jezelf. 🙁

Emotioneel tijdens elke dienst

Ik werd tijdens elke dienst ineens overspoeld door emoties. Ik heb bijna bij elke dienst tot aan nu moeten huilen. Soms weet ik niet of het van verdriet of juist van geluk was. Wel weet ik dat ik jarenlang goed ben geworden in het onderdrukken van mijn emoties. Ik wilde namelijk nooit de pijn van binnen voelen. Maar sinds dat ik het geloof ben ingestapt, lijken er schilletjes van mijn hart af te vallen en lijk ik steeds meer bij mijn gevoel te komen. Het gevoel wat er gewoon al die tijd al zat, maar waar ik totaal geen aandacht aan had geschonken. En nu lijkt dit alles eruit te komen.

Jezus is de beste psycholoog

Toen ik die ene zondag de Flint binnen kwam lopen had ik niet verwacht dat het geloof mij zo diep zou raken. Ik wist niet dat God mij zo diep zou raken. Iemand zei tegen mij “Jezus is de beste psycholoog die je kan hebben.” En ik kan dit nu al beamen.

Er is geen therapeut geweest die mij zo diep heeft weten te raken en zo goed een spiegel heeft voorgehouden dan Hij! Hij weet namelijk precies waar jouw pijn zit en als jij Hem vraagt om dit ook aan jou te laten zien, dan zal Hij dit ook doen. Maar…. Hij zal jou ook helpen bij de verwerking. Je hoeft het niet alleen te doen. Hij staat altijd aan jouw zijde. “Wauw!”