Het begin van de leugens

Mijn naam is Aida, geboren in 1985, woonachtig in Zeewolde en verloofd met Sven. Eind 2000 begonnen de lichamelijke en psychische klachten erin te sluipen. Ik was niet gelukkig, voelde me alleen, afgewezen en onzichtbaar. Ik heb zo vaak gedacht: Als ik nu zou verdwijnen, dan zou niemand mij missen. Dat was het begin van leugens die ik begon te geloven. Leugens die aanvoelde als dé waarheid.

De paniekaanvallen begonnen en er kwamen lichamelijke klachten bij. Ik kreeg krampen en pijn in mijn bindweefsel, duizeligheids- en vermoeidheidsklachten en ik had een overprikkeld pijnsysteem.
Na vele onderzoeken en therapeuten kreeg ik te horen: ‘Leer er maar mee leven’. Alleen ik kon er niet mee leven. Er kwam frustratie, verdriet en boosheid en ik was er klaar mee. Ik begon er tegen te vechten.

Overlevingsstand

Totdat ik moe werd van het vechten. Ik ging me aanpassen en gaf me over. Ik liet de lichamelijke klachten en leugens over mijn leven regeren zonder dat ik het door had. Ik begon eraan te wennen dat ik altijd pijn had en niet gelukkig was. Ik kwam in een burn-out terecht en nadat ik daar uit kwam bleef ik in een overlevingsstand leven. Wat ik toen niet wist, was dat mijn leven was gebaseerd op leugens en beperkingen. Soms had ik periodes dat ik toch weer in opstand kwam en dan ging ik weer op zoek naar een antwoord om het op te lossen, maar al gauw kwam ik steeds tot de conclusie: ‘Het werkt toch niet’.

De ommekeer in mijn leven

Totdat er een ommekeer kwam in mijn leven. Ik ontdekte dat ik door de jaren heen mezelf verloren was in wat mij uniek maakte. Ik had een identiteit aangenomen die niet meer gebaseerd was op wie ik was als persoon, maar wat gebaseerd was op mijn omstandigheden die bepaalde wie ik was. Ik bleek ook een hooggevoelig persoon te zijn, maar dat wilde ik niet zijn dus bleef ik maar over mijn eigen grenzen gaan. Dat was voor mij een hele grote eye-opener, maar dat was niet dé eye-opener.  

Dé allergrootste eye-opener was het besef dat ik af wou van die omstandigheden en klachten, maar eigenlijk ook weer niet. Ik durfde er helemaal niet uit te stappen. De situatie waarin ik zat voelde zo vertrouwd, al wist ik dat die situatie helemaal niet goed voor me was. Alleen wanneer ik eruit zou stappen wat gebeurt er dan? Wie ben ik dan? En verlies ik dan de aandacht van mensen, omdat het dan ineens goed met me gaat?

Het is mogelijk om de regie weer terug te pakken.
Alleen je moet het wel willen. Waar een wil is, is een (uit)weg…

Al deze vragen tolde door mijn hoofd en zorgde ervoor dat ik dé belangrijkste stap niet zette. Ik ging wel hulp zoeken, maar ik maakte niet het wilsbesluit om uit die situatie te stappen! Ik wilde van beiden walletjes eten, maar hierdoor stond ik met één voet in vrijheid en één voet in gebondenheid.

Er is voor jou ook een uitweg

Gelukkig is er altijd een uitweg uit elke situatie en die heb ik ook gevonden. Ben je benieuwd welke uitweg dat voor mij is geweest en/of wil je samen ontdekken welke uitweg er voor jou kan zijn? Kom dan eens langs voor een vrijblijvend en gratis kennismakingsgesprek.