Toon 74 Resultaat/Resultaten

God vangt mijn tranen op

Leestijd: 6 minuten

Geloof hebben en geloof blijven houden. Behoorlijk uitdagend in deze tijden, al zeg ik het zelf. Als je denkt in wat rustiger vaarwater te zitten, dan komt er weer iets de hoek omzeilen wat alles weer onder je voeten probeert vandaan te slaan. Herkenbaar?

Tranen van verdriet

Op dit moment schrijf ik deze blog met tranen in m’n ogen. Tranen van verdriet en het niet kunnen begrijpen waar het allemaal naartoe gaat. In wat voor wereld zijn wij terechtgekomen? De gekste dingen gebeuren: kosten die de pan uit rijzen, energiemaatschappijen die failliet gaan en jij als consument wordt dan doorgeschoven naar een andere energieleverancier met tarieven die nog hoger liggen en dan nog niet te spreken over Corona.

Hoe dan? Denk ik dan. Hoe blijf je dan nog in geloof staan voor voorziening, zodat je je vaste lasten nog steeds kan blijven betalen en je nog geld overhoud om te eten? Hoe houd je de angst en zorgen buiten de deur?

Aardse afleidingen

Het is steeds je blik gericht blijven houden op God. Blijven lezen en luisteren naar Zijn waarheid. Wat in het aardse niet zichtbaar is, betekent niet dat het in het geestelijke niet haalbaar is! Maar ik ben ook heel eerlijk, je wordt zo snel afgeleid door het aardse. Omdat je mailtjes binnen krijgt met hogere kosten. Omdat er rekeningen op je mat vallen die betaald moeten worden en wanneer je het nieuws aanzet, wordt je overspoeld met negativiteit.

Dat is wat je ziet, daar wordt je door meegenomen en dat zorgt voor afleiding. Als ik niet oplet, dan zit ik allerlei artikelen online te lezen en wordt ik meegezogen in de aardse onrust en angst. Ook ervaar ik veel aardse afleidingen als ik me voorgenomen heb om een stukje bijbels onderwijs te gaan luisteren. Zelfs met het schrijven van een blog word ik aan alle kanten afgeleid door kleine of grote dingen, zodat ik die blog maar niet ga schrijven.

De duivel heeft géén zeggenschap

Maar gelukkig heeft de duivel géén zeggenschap in ons leven. Gelukkig hebben wij een eigen wil en kunnen we eigen keuzes maken. De duivel probeert je wel te overtuigen dat hij grip heeft in jouw leven en dat je vast zit. Maar dat zijn allemaal leugens. De duivel is heel geniepig. Hij schreeuwt niet, maar plant kleine zaadjes in je gedachten. Die zaadjes worden groter doordat wij die zaadjes aandacht beginnen te geven en voordat je het weet begin je te geloven dat de duivel regeert in je leven.

Het blijft iedere dag, in ieder situatie weer die keuze voor God blijven maken. Het is niet zo dat wanneer je eenmaal voor God gekozen hebt en gezegd heb dat je in God gelooft dat het daar dan stopt. Integendeel, dan begint het pas!

Wijs twijfels de deur

Iedere dag groeit mijn geloof steeds meer en meer. En nee, niet omdat het aardse dat bevestigd. Integendeel. Als ik daar naar luister en kijk, dan kan ik net zo goed stoppen. Nee, mijn geloof groeit, omdat ik steeds weer besluit om Zijn waarheid op te zoeken en daarop te gaan mediteren.

Ik ben de kop en niet de staart. Ik ga uitsluitend omhoog en niet omlaag!

Gelukkig hebben we een boek vol waarheden en bemoedigingen. Gelukkig hebben we een liefdevolle Vader die voor ons zorgt en ons beschermt. Daar mogen we in blijven geloven en vertrouwen. De twijfels mogen we deur wijzen, want die komen van de duivel die ons weg wil houden van God.

Laat je niet intimideren

We mogen autoriteit daarin nemen en zeggen tegen de duivel: ‘En nu opzouten uit mijn huis.’ Hij is namelijk een indringer die zonder uitnodiging jouw huis binnenkomt en zich overal mee gaat bemoeien. Het interesseert hem niet wat hij allemaal kapot maakt, want hij is er alleen om te stelen, te roven en te vernietigen. Dat jij gebroken wordt, maakt niet uit.

Maar wij hebben een God die groter en machtiger is en Zijn Heilige Geest leeft in jou! Ik moet mezelf dat ook steeds blijven herinneren. Soms maak ik me automatisch klein en laat ik me intimideren door de omstandigheden. Terwijl de duivel gewoon een lafaard is en wanneer jij de naam Jezus uitspreekt rennen ze snel weg.

Wij moeten ons niet laten intimideren door de vijand. Hij zou zich juist geïntimideerd moeten voelen door jou! Hij moet denken ‘Ah nee, daar heb je haar weer!’

Die houding moet groeien en gun jezelf ook die tijd en ruimte daarin. Ik merk dat ik zeker de momenten heb dat ik ervan baal en verdrietig ben. Maar ik zie wel een verschil tussen nu en een paar maanden geleden. Ik blijf er niet meer lang in hangen. Ik doorzie nu veel sneller wat er gebeurt en ik ga dan op Gods beloften staan. Ik stuur de vijand weg in de naam van Jezus. Want hij heeft geen recht in mijn leven. De enige die mag heersen in mijn leven is Jezus.

Wees het licht voor de mensen om je heen

Waar het allemaal heen gaat? Geen idee. Ergens wil ik het ook niet weten. God weet het wel en Hij baant een weg door de wildernis voor ons. Dat hoeven wij niet uit eigen kracht te doen. Wat wij mogen doen is onszelf laten voeden met Zijn woord en beloften, zodat we steeds weer de keuze maken om dat te laten regeren in ons leven.

En laten we het licht zijn voor de mensen om ons heen die struggelen en hulp kunnen gebruiken. Want Jezus is nog niet terug en ik denk persoonlijk dat Hij niks liever zou willen dat er nog meer mensen tot geloof komen voordat Hij terugkomt. Er is zo veel angst en zorgen bij mensen en wij kunnen laten zien dat Jezus in je leven zo’n groot verschil maakt!

Daar kan ik van getuigen! Want als ik Jezus niet had gekend, dan weet ik echt niet waar ik nu had gestaan. Het zal in ieder geval vast geen leuke ‘plek’ zijn geweest. Want ik zag altijd het glas half leeg en ik liet me leiden door negativiteit, angst en zorgen. Ik ben blij dat deze dingen steeds meer naar de achtergrond verdwijnen. Is het uitdagend? Ja, maar God geeft me de kracht, energie en moed. Elke dag weer! Gelukkig is Hij elke seconde van mijn leven aanwezig en vangt Hij de tranen op als ik verdrietig ben.

Vertel je gevoel wat je gelooft

Leestijd: 5 minuten

Vertel je geloof niet wat je voelt, maar vertel je gevoel wat je gelooft. Oef! Dat klinkt bijna als een onmogelijke missie. Hoe vertel je je gevoel wat je gelooft, als je ondertussen pijn in je lichaam voelt? Hoe kun je nog geloven in herstel als je al meerdere keren ervoor gebeden hebt, er tegen gesproken hebt, maar de pijn zit er nog steeds? Hoe dan?

Groeiend geloof

Die vraag is de laatste weken vaak door mijn hoofd heen gegaan. Soms kon ik er zo over blijven malen dat het een spaghetti brij werd en ik verstrikt raakte in m’n eigen gedachten. Ik lees veel over genezing en bevrijding, zowel in boeken van diverse schrijvers als in de bijbel. Ik ervaar dat mijn geloof in genezing enorm gegroeid is de afgelopen periode. Het is zo tof om te lezen dat genezing er voor iedereen is. Voor jou en voor mij. Nergens ben ik nog tegengekomen in de bijbel dat Jezus tegen een zieke zei: “Nee sorry, genezing is niet voor jou. Jij moet er nog van leren, dus je moet er maar mee leren dealen.” Dat staat nergens!

Fantoompijnen

Ik hoor je nu al denken: ok, maar als God iedereen wil en kan genezen, waarom zijn er nog steeds mensen ziek dan? Dat is precies de vraag die ook wel eens door mijn hoofd ging, maar weet je? Ik heb het antwoord ook niet. Ja, ik weet dat ziekte nu eenmaal in deze wereld rond gaat en dat de duivel er alles aan doet om te stelen, roven en te vernietigen. Zodra de vijand een achterdeurtje vind dan gaat hij meteen aan de haal met allerlei kwaaltjes en pijntjes.

Ik noem het daarom vaak ook gewoon fantoompijnen of fantoomkwalen, want de duivel liegt en bedriegt. Dus de dingen die hij me doet geloven zijn gewoon leugens. Mijn lichaam denkt dat het er is, maar eigenlijk is het een grote leugen. Nu zeg ik niet dat jij (of ik) ons aanstellen als we pijn voelen of dat wat we voelen onzin is. Integendeel! Ons lichaam denkt dat het er is en wat we voelen, is op dat moment ‘echt’.

Op dit soort momenten vind ik het dus enorm uitdagend om dan mijn gevoel te vertellen wat ik geloof. Het voelt soms als een gevecht. Ik voel pijn, ik vertel wat ik geloof en ondertussen merk ik geen verandering. Ik heb momenten gehad van frustratie, machteloosheid en boosheid. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om me erbij neer te leggen en het op te geven. Maar dat is juist exact wat de duivel wilt: dat je opgeeft!

Genezing werkt voor iedere persoon anders

Het is een keuze maken om toch te blijven geloven en jezelf de ruimte en tijd te geven om te groeien en te ontwikkelen hierin. Ik geloof dat genezing ook voor iedere persoon anders werkt. De één heeft alleen geloof nodig en geneest. De ander heeft bevrijding nodig en wordt dan ook genezen. De ander moet leren om eerst te handelen in geloof en geneest dan. Ook in de bijbel lees je veel verschillende verhalen. Jezus genas niet iedereen op dezelfde manier, maar Hij genas wel iedereen!

Daarom heb ik voor mezelf het wilsbesluit gemaakt dat ik geloof dat God mij kan en wil genezen. Wanneer dit uitblijft dan blijf ik ontdekken naar wat God hierover te zeggen heeft. Ik weet voor mezelf dat ziekte een hele belangrijke rol in mijn leven heeft gekregen. Mijn hele identiteit hing aan mijn ziekte. Ik moet hier volledig van loskomen, anders blijf ik achterdeurtjes openzetten voor de vijand en je kan beter de deuren dichthouden, dan proberen de duivel uit je ‘huis’ te krijgen.

Twijfel en onzekerheid

Als ik genezing over mezelf uitspreek, voor iemand bid of de ziekte weg spreek dan ervaar ik bij mezelf enige twijfel en onzekerheid als ik heel eerlijk ben. Ik ben dan toch ergens bang dat het toch niet gaat werken, maar ik ben ook bang voor boosheid en dominantie. Ondanks dat ik weet en geloof dat de duivel niks voorstelt, bekruipt me dan toch stiekem de angst dat de duivel in de vorm van boosheid gaat manifesteren bij iemand en dat wil ik juist voorkomen en uit de weg gaan. Daardoor ga ik onbewust toch een beetje op mijn tenen lopen in plaats van dat ik de volledige autoriteit pak.

Dat laatste is iets wat altijd al een rol in mijn leven heeft gespeeld. Ik heb jarenlang op mijn tenen gelopen en mezelf anders voor gedaan om geliefd en geaccepteerd te worden door een ander en vooral om boosheid te voorkomen. Ik kreeg heel veel stress als iemand dominant was of boos werd. Als kind plaste ik dan vaak in m’n broek.

Angsten vormen een blokkade

Zolang die angsten er bij mij zitten, dan vormen ze een blokkade. Want angst komt niet van God, maar van de vijand. Dus ik geef op dat moment nog steeds te veel ruimte aan de vijand. God heeft mij laten zien dat ik verder mag groeien in mijn autoriteit en daar mag ik mezelf de tijd en ruimte in gunnen. Alleen ik ben soms wat ongeduldig en wil dan sneller, maar dit is een diepe wortel wat al jarenlang heeft kunnen groeien en die trek je er niet even uit.

In de tussentijd blijf ik bidden voor genezing en ziekte weg spreken, want niet alleen door het onderwijs maar ook door het gewoon te gaan doen, ga ik groeien. En misschien volgen er nog frustratiemomenten, maar ik weet dat ik het samen met God mag doen en als ik Hem om wijsheid of hulp vraag dan ontvang ik deze ook.

Daar is deze blog het resultaat van. Dit is Zijn antwoord toen ik aan Hem vroeg: waarom blokkeert de genezing bij mezelf en bij anderen als ik voor hen bid?

Wow, wat hebben we toch een fijne en liefdevolle Vader!

Stap uit in geloof

Stap uit in geloof!

Leestijd: 5 minuten

Doen wat de Heilige Geest je ingeeft, ook wel uitstappen in geloof genoemd, veroorzaakt bij mij vaak een vorm van kortsluiting. Want hoe kan ik uitstappen in geloof als ik me niet goed voel? Of wat als ik uitstap in geloof, maar er gebeurt niks? Allerlei gedachten gaan door m’n hoofd en dat veroorzaakt een drempel die steeds hoger en hoger wordt. Waardoor ik uiteindelijk niet uitstap in geloof, maar gewoon blijf (af)wachten.

God doet het werk wel

Ik hoor vaak mensen zeggen: ‘God doet het werk wel en ik zie wel wat er gebeurt.’ OF ‘Als ik het op mijn hart heb dan stap ik uit, anders niet.’ Ja, het klopt dat je niet hoeft te zwoegen en dat we het niet helemaal zelf hoeven te doen. En ja, God legt dingen op je hart waarbij je weet dat je iets mag doen. Maar wij mogen ook uit eigen initiatief uitstappen in geloof. We hoeven niet passief te zijn, maar mogen ook actief in beweging komen samen met God. Dus niet vanuit eigen kracht, maar vanuit Zijn kracht. Wij zijn het lichaam en Jezus is het hoofd. Als wij als lichaam niks doen, dan heeft Jezus een verlamd lichaam dat niks doet. Het is een samenspel, een samenwerking, met andere woorden een relatie die je samen met Jezus hebt.

Dat is niet voor mij weggelegd

Ondanks dat ik dit geloof en dit nu opschrijf, vind ik het zelf nog best spannend en is die drempel niet ineens verdwenen. Maar ik merk wel dat de afgelopen periode het vuur steeds groter en groter is geworden. Er is iets in mij aangegaan dat in beweging wil gaan komen. Ik weet nog dat ik een paar maanden geleden tegen een vriendin zei dat hardop bidden voor genezing niet voor mij was weggelegd. Zij kan dit wel en doet het ook gewoon, maar ik zag alleen maar angst en probeerde mezelf ervan te overtuigen dat ik wellicht andere kwaliteiten heb.

Nu heeft ieder zijn eigen talenten en kwaliteiten, maar we hebben ook allemaal de gaven van Jezus ontvangen. Wanneer angst jou tegenhoudt, dan is het niet omdat God jou die gave niet heeft gegeven, want angst komt niet van God. Angst komt van de vijand die jou probeert te weerhouden om die gave (verder) te ontwikkelen, want blijkbaar is hij bang dat jij daar vele mensen tot zegen gaat zijn.

Dus jou ervan overtuigen dat dit niet voor jou is, is natuurlijk dé manier om jou weg te houden van God. De vijand zal allerlei afleidingen en barrières bedenken, maar het is aan jou wat je ermee gaat doen. Blijf je in de overtuiging hangen dat dit niet voor jou is weggelegd of ga je Gods waarheid leren kennen en ontdekken dat het juist wél voor jou is weggelegd?

Overtuigingen snel voor waarheid aangenomen

De afgelopen tijd ben ik veel bezig met Bijbels onderwijs. Want ook daar had ik een overtuiging liggen die niet van God kwam: Begrijpend lezen is niet mijn sterkste kant geweest, dus ik zal de Bijbel toch wel niet begrijpen. Ook deze overtuiging is niet bemoedigend of opbouwend. Integendeel! Ook deze overtuiging probeerde mij weg te houden van dé waarheid.

Ik vind het soms bizar hoe makkelijk en onbewust je overtuigingen kan aannemen als acceptabel, zonder je er heel erg bewust van te zijn dat dit niet van God komt, maar van iemand die je juist ergens ver vandaan probeert te houden. Als ik voor mezelf spreek dan heb ik veel overtuigingen erg snel voor waarheid aangenomen en ben ik daar ook naar gaan handelen. Daardoor bleef ik lauw in mijn geloof en kreeg ik een passievere houding.

Wees waakzaam en alert

Wees waakzaam en alert voor de overtuigingen die op je afgevuurd worden en word bewust van de overtuigingen die je door de jaren heen voor waarheid hebt aangenomen. Durf jij uit te stappen in geloof? Zo niet, welk gevoel houdt je tegen? Angst, onrust, onzekerheid of iets anders? Weet dat deze negatieve gevoelens niet van God komen. Welke overtuiging(en) ligt/liggen hieronder? Denk je bijvoorbeeld dat je het niet kan of ben je bang om teleurgesteld te worden?

Weet dat je een keuze hebt om die overtuigingen aan God te geven en deze te gaan vervangen door Gods overtuigingen en niet door die van de vijand. Laat Gods waarheid door jou heen stromen door in Zijn woord te duiken. Luister wat Hij over jouw leven uitspreekt. Alles wat in de bijbel staat is voor jou.

Waar kies jij voor?

Door mezelf onder te dompelen in Gods waarheid, ervaar ik dat mijn angst steeds meer en meer plaats gaat maken voor mijn verlangens en passies. Ik wil niet langer meer (af)wachten, ik wil uitstappen in geloof, anderen genezen en bevrijden, over God en Jezus vertellen en het licht zijn in de wereld. Ja, het is spannend, maar het is ook een groot avontuur dat ik met beide handen wil aangrijpen. Ik zeg ‘ja!’ tegen God en ‘nee!’ tegen de vijand.

Jij en ik hebben een keuze. En nee, het is niet altijd makkelijk en soms super, super spannend. Maar God is erbij en we hoeven het niet alleen te doen. Hij gaat met ons mee en Hij beschermt en helpt ons. Maar ik kies ervoor dat ik wil wandelen in Gods plan en in Zijn waarheid. Alles wat het tegenovergestelde zegt of laat voelen is een leugen en een overtuiging die ik niet meer laten heersen in mijn leven. Waar kies jij voor? Vergeet de broers en zussen om je heen niet die jou een zetje in de goede richting kunnen geven en je kunnen aanmoedigen als je het even spannend vindt. We hoeven het niet alleen te doen 🙂

Waar ben jij als licht?

Leestijd: 5 minuten

Ik word steeds verdrietiger van bepaalde Social Media berichten. Steeds meer en meer worden er (ongezouten) meningen verspreid over Corona, de regering, de maatregelen, etc. Ik begrijp dat iedereen een bepaalde mening heeft en dat niet iedereen hetzelfde denkt, maar is dat hetgeen wat we nu moeten verspreiden op Social Media? Is er niet genoeg onrust, angst en verdrukking in de wereld? Moeten wij als christenen daar nog een schepje bovenop doen? Waar ben jij als licht in deze wereld?

Niemand weet het antwoord

Ik denk dat het wel duidelijk is dat niemand het antwoord weet en dat de wereld in de verdrukking zit. Maar moeten wij, als christenen, daar de nadruk verder op gaan leggen of mogen wij Jezus gaan laten zien aan de wereld?

In deze wereld is er geen rust meer. Overal waar je komt is er onrust in de vorm van lawaai, drukte, ziekten of angsten. Steeds meer en meer mensen hebben geen idee meer waar de wereld naartoe gaat. Wat er aan de hand is. Mensen worden angstig, sluiten zich op en durven niks meer. Mensen worden depressief, omdat ze niet meer de deur uit durven of omdat ze familie of vrienden zijn kwijtgeraakt door verdeeldheid of onbegrip.

Waar leg jij de focus op?

We kunnen ons wel blijven bezig houden met hoe de regering het doet en of dat juist is of niet, maar zijn we dan wel met de juiste focus bezig? Mensen die angstig zijn hebben geen behoefte aan (complot) theorieën of (ongezouten) meningen. Ze zijn al angstig genoeg en dit soort berichten geven alleen nog maar meer angst en onrust. Zij hebben mensen om zich heen nodig die hun kunnen leiden naar de weg van rust en hoop.

Jezus is onze hoop en Hij kan ons de rust geven die wij hier op aarde niet (meer) vinden. Hij schenkt ons namelijk Zijn Hemelse rust.

Stop met (ver)oordelen!

Laten wij als christenen stoppen met (ver)oordelen! Want op dit moment zie ik meer veroordeling voorbij komen dan hoop en geloof. Veroordeling over keuzes die gemaakt worden door de regering, maar ook door de mensen om ons heen. Wie zijn wij om te oordelen over anderen? Zullen we dat stukje maar aan God gaan geven?

Laten we ons gaan bezighouden met de mensen om ons heen: je buren, familie, vrienden of de mensen die je tegenkomt op straat. Laten we voor hen bidden en hun een luisterend bieden. Laten we mensen vertellen over Jezus en over Zijn goedheid. Laten we het licht zijn in deze wereld! Laten we ons focussen op Jezus in plaats van op onze omstandigheden.

Jezus verandert nooit

Jezus is de overwinnaar en zal ons beschermen. Hij is voor ons, in ons en om ons heen. Hij is altijd dezelfde en zal nooit veranderen. Wij mogen Jezus laten zien aan anderen en dat doen we niet door oordeel en ongezouten meningen te uiten. Dat doen we door Zijn liefde te laten zien en mensen troost en hoop te bieden. Door er te zijn voor anderen en ze de hoop en het geloof te geven dat er licht is in deze duisternis. Dat we ons als christenen niet bedrukt hoeven te voelen, ondanks onze omstandigheden. Want deze strijd is niet voor ons. Het is een geestelijke strijd die wij als mens niet kunnen winnen. Maar gelukkig heeft Jezus deze al overwonnen en vecht Hij nu nog steeds voor ons.

Leid mensen naar Jezus en niet naar angst

Wij mogen als christenen gaan opstaan in Zijn kracht en mensen gaan leiden naar Jezus in plaats van mensen verder te leiden naar angst. Want dat is wat de meesten nu doen en dat maakt me enorm verdrietig. Dan vraag ik me af: Waar ben jij als licht? Waar is Jezus?

Nu denk je misschien: Alsof dat zo makkelijk is? Moet je mijn situatie eens zien?
Je hoort me ook niet zeggen dat het makkelijk is. Dat is het ook niet. Maar één ding dat ik voor mezelf heb ontdekt, is dat geloven ook niet makkelijk is.

Dacht je dat de discipelen in de bijbel het makkelijk hadden? Zij liepen zelfs naast Jezus en zagen Hem wonderen doen. Maar dan nog twijfelden ze en toen Jezus niet meer op aarde was, werden de discipelen vervolgd. Maar lieten zij zich toen tegenhouden om te vertellen over Jezus?

Nee! Zij stopten niet. Ze accepteerden dat ze vervolgd werden en gingen door. Ze richtten zich niet op de omstandigheden of wat anderen om hen heen zeiden, maar ze bleven gefocust op Jezus. 

Ga je mee?

God kan jou altijd gebruiken, hoe je omstandigheden ook zijn, want Hij geeft jou de kracht en energie. Je hoeft niet alles op eigen kracht te doen. Maar de vraag is: Wil je andere keuzes maken? Wil je het licht zijn in deze wereld voor anderen? Wil je je oordeel en mening los gaan laten en deze aan God geven, zodat je focus niet meer op de omstandigheden komt te liggen, maar op Jezus?

Op wat of wie ga jij de focus leggen? Het is namelijk een keuze die je hierin maakt. We kunnen ervoor kiezen om onszelf helemaal mee te laten nemen door alles om ons heen. Dat is voor je gevoel ook het makkelijkste. Maar je kan er ook voor kiezen om in plaats van los te gaan met complottheorieën, helemaal los te gaan in de bijbel en daar lekker uit te gaan lezen.

De wereld heeft licht nodig in deze duisternis. Het licht gaan we niet vinden in het aardse, maar wel in Jezus. Jezus leeft in ons en wij mogen zijn licht laten zien. Ga je mee? 

Welk cijfer geef jij jezelf?

Leestijd: 7 minuten

Wat we vaak niet door hebben is hoeveel we onszelf eigenlijk veroordelen. Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest, totdat ik erop gewezen werd en ik er steeds bewuster van werd. Hoe vaak dacht ik wel niet: ‘Dat lukt me toch niet’ of ‘Wat ben ik toch stom geweest. Had ik maar…’ Door deze dingen over mezelf te denken heb ik mezelf een hele hoop ontnomen de afgelopen jaren. Meer dan dat ik beseft heb. Ik geef mezelf, veelal onbewust, als cijfer een 6. Terwijl God het omgekeerde ziet en mij als een 9 ziet. Alleen waarom ik zie alleen die 6 en geen 9?

Wat heeft het voor zin?

De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met mezelf te ontwikkelen en te ontdekken wie ik ben. Ik ben door heel diepe dalen gegaan, maar ik ben daar weer sterker uit gekomen. Op het moment zelf heb ik er vaak over gedacht om het op te geven, maar God tilde me iedere keer weer op als ik zelf niet meer verder kon. Soms wilde ik ook gewoon niet meer verder in mijn proces, want het kostte me zoveel energie om door te gaan. Ik dacht: Wat heeft het voor zin? Het gaat toch niet werken voor mij.

Maar dat zijn allemaal leugens. Daar ben ik me bewust van. Dat is niet Gods waarheid, dat is wat de vijand mij wil doen geloven. Zodra ik ergens in wandel om te herstellen of te groeien, dan volgt er weer een geestelijke strijd. Leugenachtige gedachten die binnenkomen, die mij proberen te weerhouden om door te gaan.

Heel subtiel komen er afleidingen

Gelukkig is God sterker dan de leugens en Hij vindt altijd weer een weg in mij om het vuurtje van doorzetten weer aan te wakkeren. Dat kan door een mooie tekst zijn, door een boek dat ik op het juiste moment lees of door een online bijbelstudie die ik bekijk. God spreekt namelijk tot jou op een manier die bij jou past.


Het besef dat ik het niet zonder Hem kan en ook niet wil, wordt steeds groter. Maar ik ben ook eerlijk om te zeggen dat ik die dingen soms laat versloffen. Ik weet dat bijvoorbeeld Gods Woord lezen goed voor mij is, maar heel subtiel volgen er andere afleidingen op mijn pad en na verloop van tijd merk ik ineens op dat ik in een negatieve spiraal van denken terecht ben gekomen.

Zie jij een 6 of een 9?

Onlangs werd de volgende vraag gesteld: ‘Zie jij jezelf als een 6 of een 9?’ Afhankelijk van hoe je naar het cijfer kijkt, zie je een 6 of een 9. Beide interpretaties kloppen. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf nu wel als een 9 zou zien. Alleen toen ik heel eerlijk naar mezelf ging kijken kwam ik daar toch op terug. Want hoe vaak heb ik niet het idee dat ik faal en vind ik mezelf een loser? Als je jezelf als een 9 zou zien dan zou je jezelf toch geen loser noemen?

Ik vind het een enorme uitdaging om mezelf te zien zoals God mij ziet en mezelf een 9 te geven. In ons aardse denken vinden we overal iets van en zijn we, zonder dat we het altijd bewust door hebben, constant bezig met het scannen van onszelf en kunnen we daar hele analyses van gaan maken. Is hetgeen wat ik gedaan heb wel het juiste? Had ik dat niet anders moeten aanpakken? Hoe kan ik ervoor zorgen dat het wel succesvol wordt? Ik had hele andere keuzes moeten maken in het verleden. En ga zo maar door.

Hierdoor kunnen we zo verstrikt raken in onze zelfanalyses dat we vergeten omhoog te kijken, naar God. We blijven hangen in de had-ik-dit-maar-anders-gedaan-houding en zijn daardoor enorm op onszelf gericht. Genade is ver te zoeken en we zijn erg hard voor onszelf.

Stop met jezelf willen bewijzen

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik je vertellen dat die houding me totaal niks gebracht heeft. Integendeel: ik verkramp en daardoor komt er juist niks meer uit mijn handen. Ik raak leeg, uitgeput en raak steeds meer verstrikt in het negatief denken. Ook voel ik de spanning in mijn lichaam steeds verder toenemen en daardoor ervaar ik meer pijnklachten. Herkenbaar?

Wij mogen leren om onszelf te zien zoals God ons ziet. Wij hoeven onszelf niet te bewijzen. Voor onszelf niet, maar ook voor Hem niet. Dus daar mogen wij ook stoppen. Op het moment dat we onszelf als een zesje blijven zien dan ontnemen we onszelf ook een hele hoop. Want doordat je denkt dat je iets toch niet kan, is de kans groot dat je uitdagingen en kansen uit de weg gaat. Of dat je er verkrampt in gaat, waardoor je krijgt wat je al dacht te ontvangen.

Zet je excuses aan de kant

Wij zitten vaak onze eigen dromen en passies in de weg. We willen, vaak uit onwetendheid, de schuld buiten onszelf leggen: God luistert niet naar mij. Mijn omgeving steunt mij niet en daarom… Mijn man denkt hier anders over, dus… Ik kan het toch niet.


Allemaal belemmerende gedachten die jou ervan kunnen weerhouden om je droom of passie achterna te gaan. Alleen, en dit bedoel ik niet vervelend, dit is een vorm van een excuus. Geloof mij, ik heb ook zat excuses hoor! Dus je bent zeker niet de enige hierin.

Maar wij mogen deze excuses aan de kant gaan zetten. God luistert wel naar ons, maar hoe kunnen wij Zijn gunst ontvangen als wij ervan overtuigd zijn dat het wij niet waard zijn om het te ontvangen? Dat zou hetzelfde zijn als dat iemand jou een cadeautje geeft en dat jij dan zegt: ‘Nee sorry, ik kan dat niet aannemen’, en het cadeautje vervolgens afhoudt. Dan kun je achteraf wel zeggen dat diegene jou nooit een cadeautje heeft gegeven, maar als jij het steeds weer afhoudt dan heb je nooit het cadeautje ontvangen, maar diegene heeft wel geprobeerd om het aan jou te geven.

Wil jij gaan ontvangen?

En ja, jouw omgeving kan er ook iets anders van vinden en denken, maar is dat dé waarheid? Jij mag vallen en weer opstaan. Jij mag jouw eigen pad bewandelen en ontdekken wie jij bent. Jij hoeft je niet aan te passen aan de meningen van anderen. Maar als jij jezelf als een zesje ziet dan blijf je twijfelen aan jezelf, wil je niet falen en daardoor ben je sneller geneigd om te gaan varen op de meningen van anderen.

Ik ben hier ook nog steeds lerende in, maar jij en ik zijn het allebei waard om onze dromen en passies na te gaan jagen. Dit hoeft niet perfect en dat mag met vallen en opstaan gaan. God heeft deze in je hart gelegd en Hij zou niks liever willen dan jou helpen hierin. Dus stop met het maken van excuses en ga stapjes zetten samen met Hem. Wij hoeven het niet alleen te doen.

Laten we het cijfer 6 andersom gaan leren zien. God heeft zoveel voor ons klaar liggen, maar ben jij er klaar voor om het te gaan ontvangen? Is het makkelijk? Nee. Onmogelijk? Zeker niet! Gun jezelf de tijd en ruimte hierin en vraag hulp als je dat nodig hebt. Jij bent het waard!


Vragen om te overdenken
  1. Zie jij jezelf als een 6 of een 9? Noem eens voorbeelden waaruit dat blijkt.
  2. Zou je wat willen veranderen aan dat cijfer? Waarom wel of niet?
  3. Welke overtuigingen heb jij over jezelf?
  4. Welke excuses gebruik jij om jezelf dingen te ontnemen?

Excuses gebruiken om jezelf dingen te ontnemen is absoluut niet iets wat je expres doet. Dit kan vanuit pijn zijn ontstaan of doordat je onbewust verstrikt bent geraakt in je denken. Ik geloof dat de vijand daar een grote rol in speelt, maar ook je verleden waar je daarin hebt meegemaakt of gemist hebt. Maar God haakt niet af wanneer wij willen afhaken. God wil je helpen in jouw proces, maar het is aan ons om die stap te zetten. Hij dwingt namelijk niet, omdat wij een eigen wil hebben gekregen. Durf jij Hem te betrekken en te gaan ontvangen?

Navigeren vanuit rust in plaats van uit frustratie

Leestijd: 6 minuten

Moet ik nou linksaf, rechtsaf, rechtdoor of omkeren? Het gebeurt me weleens dat de GPS wegvalt op mijn telefoon waardoor mijn Google Maps alle kanten op draait, omdat hij niet meer weet waar hij is. Ik weet dan ook niet meer waar ik heen moet navigeren. Zo nu en dan lijkt mijn hoofd precies op die op die doorgedraaide Google Maps. Het gaat alle kanten op en ik heb even geen idee waar ik heen moet navigeren, welke beslissingen ik moet nemen en hoe ik verder moet.

Tegen de stroom in zwemmen

Wanneer dit gebeurt in mijn hoofd dan probeer ik door te worstelen en verder te gaan, maar het voelt alsof ik aan alle kanten word tegengewerkt of niet verder kom. Het lijkt alsof ik tegen de stroom in aan het zwemmen ben. Ik word gefrustreerd en boos. Dit reageer ik op mezelf af en op mijn omgeving. Daardoor gaan de dingen juist mis. Ik stoot weer ergens tegenaan of laat wat uit mijn handen vallen, waardoor ik nog bozer word.

Ik kom op zo’n moment verstrikt te zitten in mijn eigen boosheid en frustratie. Ik ga vechten tegen mezelf en alles om me heen, omdat niks lijkt mee te werken. Maar tegen de stroom in zwemmen is enorm vermoeiend, dus dat begin ik dan ook te merken aan mijn lichaam. Het wil rust en ik wil door. Want als ik stil ga staan dan gebeurt er al helemaal niks en dat voelt als falen.

Bewijzen dat ik het wel kan

Ik vind het gevoel van falen één van de pijnlijkste gevoelens om te ervaren. Het maakt me enorm verdrietig en klein. Als ik het gevoel heb dat ik faal, dan voel ik me ook onzeker en niet goed genoeg, waardoor ik mezelf nog kleiner maak. Om dat gevoel niet te hebben ga ik mezelf en mijn omgeving proberen te bewijzen dat ik het wel kan. Dat ik een doorzetter ben en niet opgeef.

Doorzetten is niet iets verkeerds, maar de intentie waarmee ik het doe kan wel verkeerd uitpakken. Als ik het doe om mezelf te overschreeuwen en ik daardoor mijn eigen grenzen overschrijd, dan heeft dat lichamelijke consequenties. Want dan ga ik mezelf voorbij en blijf ik maar doorworstelen.

Worstelen is niet helpend, maar ik verdrink daar geleidelijk in en heb het dan pas later door. Het zorgt ervoor dat ik het overzicht kwijt begin te raken en geen idee meer heb wat ik nu aan het doen ben. Dat maakt me nog gefrustreerder en haalt me nog verder naar beneden.

Opnieuw opstarten

Om mijn Google Maps weer goed te krijgen moet ik de telefoon opnieuw opstarten en dan werkt het weer. Soms moeten wij ook even uit en stilstaan. Stoppen met zwemmen en onszelf mee laten nemen met de stroom. Even uit de situatie(s) stappen en er met een afstand naar kijken. Wanneer je dat doet, dan zie je zoveel meer. Als we er middenin in blijven zitten, dan blijven we maar rondjes draaien, omdat onze interne GPS geen idee meer heeft waar we zijn.

Ook lukt het God niet om jou te bereiken en jou te sturen waar je heen mag gaan. Want door alle frustratie en boosheid sluit je jezelf af voor Hem. Dit gebeurt heel geleidelijk en voordat je het weet is het lijntje even afgesloten. Gelukkig is het lijntje nooit doorbroken, alleen wij hebben ‘m uit frustratie dichtgeknepen terwijl we dat zelf niet door hebben gehad.

Stoppen is voelen

Wanneer ik niet meer weet waar ik heen moet dan betekent het dat ik moet even een pas op de plaats moet gaan maken en moet stoppen. Stoppen betekent wel dat ik ga voelen wat ik voel. Dat is niet altijd het leukste en vaak confronterend, maar wel het beste. Als ik namelijk blijf negeren, dan blijf ik als een doorgedraaide Google Maps navigeren en ik weet dat dat niet gaat werken. Ik word daar figuurlijk en letterlijk draaierig van. Op dat soort momenten pak ik pen en papier en ga ik alles opschrijven wat er op dat moment in mijn hoofd zit. Dat is in het breedste zin van het woord: van dingen die ik nog op een to-do lijstje heb staan, dingen waar ik mee zit tot aan beslissingen die ik moet nemen.

Wanneer ik dat gedaan heb dan ontstaat er weer overzicht en rust. Ik kan dan één voor één met de punten dealen waar ik iets mee mag doen en de andere punten kan ik parkeren. Soms baal ik enorm van mezelf dat ik er weer ingetrapt ben. Ik weet allang dat het goed is om niet door te rennen en zo nu en dan even stil te staan, maar toch overkomt het mij ook. Gevalletje van, ik ben ook maar een mens?

Wat doe jij ermee?

Wij mogen daar genadevol over blijven naar onszelf toe. We leven in een wereld waarin je heel vaak uitgedaagd wordt, waardoor er een kans bestaat dat je je toch iets te veel laat meenemen. Maar het gaat erom wat je ermee doet. Blijf je zitten waar je zit, laat je je daardoor leiden en blijf je gefrustreerd en boos? Of maak je de keuze om op een gegeven moment op te gaan staan en tegen jezelf te zeggen: ‘Ho, stop! Nu ga ik pas op de plaats maken om weer overzicht te gaan creëren.’

Het gaat er niet om hoe vaak en waarom het gebeurt. Soms gebeurt het tien keer achter elkaar en soms gaat het een heel lange tijd goed. Het is allemaal oké. Het belangrijkste is of je de keuze wil maken om uit die situatie te stappen. Wanneer je dat niet alleen kan, vraag dan hulp. We hoeven niet allemaal zelf het wiel uit te vinden. Richt je naar mensen die weten wat je doormaakt en daardoor jouw tijdelijke navigatie kunnen zijn als die van jou even niet meer werkt.


Vragen om te overdenken

  1. Navigeer jij momenteel vanuit rust of frustratie? Waaruit blijkt dat?
  2. Zie jij het van te voren aankomen wanneer jouw navigatie doorgedraaid lijkt te raken?
  3. Wat helpt jou om weer in de rust te komen?

We navigeren allemaal wel eens vanuit frustratie. Wanneer dit vaker gebeurt, dan kan het zijn dat jouw navigatie de weg kwijtraakt en doordraait. Hierdoor kan je het overzicht kwijtraken, het gevoel krijgen dat je nergens grip meer op hebt en dat je geleefd wordt. Wanneer dit iets is wat structureel gebeurt of wanneer je bij jezelf ervaart dat je er maar moeilijk uitkomt, dan is het belangrijk om hier actie op te gaan ondernemen. Want vast blijven hangen in die situatie kost veel energie en onrust. Ook kan het ervoor zorgen dat je steeds vaster in je denken komt te zitten.

De juiste weg is vaak niet de makkelijkste weg

Leestijd: 7 minuten

De afgelopen twee weken heb ik intensieve fysiobehandelingen gehad. Fijn was anders, kan ik je vertellen. Het was ontzettend pittig en niet leuk, maar soms moeten we ergens doorheen gaan wat niet fijn is, om tot heling te komen. Dat is juist niet de makkelijke weg, maar de weg die we vaak zo lang mogelijk proberen te vermijden. Totdat er een signaal af gaat in je lichaam dat het echt niet meer gaat en dan moet je wel.

Too good to be true?

Toen ik de eerste behandelingen had gehad, merkte ik vooruitgang. De oorsuizen waren weg! Ik begon dit hardop uit te spreken naar anderen en binnen drie dagen waren mijn oorsuizen weer terug. Ik baalde enorm en dacht: Hoe dan?

Ik ben altijd heel voorzichtig geweest met positieve dingen uitspreken, omdat ik in mijn verleden heel vaak teleurgesteld ben geweest. Ik begon mezelf daarom te beschermen tegen teleurstellingen door het glas altijd maar half leeg te zien in plaats van half vol. Want voor mijn gevoel waren dan mijn teleurstelling en pijn minder. Wat achteraf gezien eigenlijk niet klopte. Maar dat was een overtuiging waar ik zelf in was gaan geloven.

Nu wil ik dat anders doen en daarom spreek ik nu wel de positieve dingen uit. Maar het voelde wel als een enorme domper dat de oorsuizen na een paar dagen weer terug waren.  Mijn twijfels sloegen meteen weer toe en allerlei overtuigingen gingen door mijn gedachten heen: It was too good to be true. Iets waar je al tientallen jaren mee loopt kun je niet meer herstellen. En ga zo maar door.

Een domper

Ondanks de domper ging ik weer naar mijn volgende afspraak. Ik vertelde wat er gebeurd was en de fysio ging kijken. Hij zei: ‘Het is niet raar dat het weer terug is. Je lichaam heeft een tegenreactie gegeven en is weer een stukje teruggevallen.’ Eerst begreep ik het niet. Waarom gaat mijn lichaam tegenwerken? Hetgeen wat er nu gebeurt is juist goed voor mijn lichaam. Mijn bindweefsel wordt nu los gemaakt, waardoor er weer vrijheid komt in mijn lichaam. Waarom accepteert mijn lichaam dat niet? Het is toch juist fijn om weer vrij te kunnen bewegen? Hoe het was, was niet oké en niet goed.  Dat werd wel bevestigd tijdens de behandelingen, want het los laten maken is geen pretje en deed veel pijn.

Fysieke overleving

Een paar dagen later kwam de openbaring van God bij mij binnen. Ik begon het ineens te zien wat er gebeurd was. Het lichaam is zo mooi gemaakt dat het de mogelijkheid heeft om dingen te corrigeren als er ergens iets in je lichaam verkeerd gaat. Het lichaam past zich aan, zodat je lichaam kan blijven functioneren. Wanneer er weer ergens een dominosteentje omgaat, dan past het zich weer aan. Het lichaam kan dat heel lang blijven doen. Bij de één is dat langer dan bij de ander. In mijn geval had het lichaam zich stapje bij stapje, zonder dat ik het echt door had, zichzelf volledig vastgezet.

De aanpassingen die mijn lichaam deed was een vorm van overleving, maar dan fysiek gezien. Doordat dit grotendeels onbewust gebeurde, heb ik het niet door gehad. Ik stond ook jarenlang uit verbinding met mezelf, dus ik was er ook niet echt mee bezig. Ja, ik had klachten, maar ik legde me er ook grotendeels bij neer, want er was geen hulpverlener die me kon helpen. Ik moest er maar mee leren leven.

De eerste tekenen begonnen 15 jaar geleden

Als ik nu achteraf erop terugkijk dan zijn de eerste tekenen van bindweefselpijn begonnen toen ik begin 20 was (nu zo’n 15 jaar(!) geleden). Ik ging ervoor naar de huisarts, maar ze konden er niks mee. Ik had heel vaak krampen en stekende pijn rondom mijn ribbenkast. Ik kreeg als tip mee om ademhalingsoefeningen te gaan doen, want ik hyperventileerde. Wat niet zo gek was, want door de stekende pijnen kon ik niet meer normaal ademhalen. Later werd het ademhalen oppervlakkiger, omdat ook mijn middenrif vast kwam te zitten. Dus ook al wou ik ‘normaal’ ademhalen, het lukte niet. Alleen dat wist ik toen niet. Ik dacht dat het aan mij lag en ik iets verkeerd deed.

Help! Wat gebeurt er nu?

Nu, na zoveel jaren, heb ik hoop gekregen en worden er nu dingen aangepakt in mijn lichaam die nooit bekeken zijn, maar waar ik al jarenlang had aangegeven dat ik daar pijn voelde als je eraan zat. Op dat moment dacht ik: Yes, nu weet ik wat het is, nu wordt het beter. Maar mijn lichaam dacht toen: Help! Wat gebeurt er nu? Dit is niet goed! Dus mijn lichaam ging in de tegenwerking. Want we wijken nu ineens van het zogenaamde veilige pad af.

Mijn lichaam heeft al die jaren zelf geprobeerd alle stress te overleven en daar ben ik mijn lichaam dankbaar voor. Anders had ik nu niet gestaan waar ik nu sta. Alleen nu mag mijn lichaam gaan leren om het ‘oude’ los te gaan laten. Het is niet meer nodig. Het oude is voorbij.
Als tegenreactie hierop ging mijn lichaam binnen een paar dagen weer vast zitten. Het greep zich weer vast naar het oude, want alles daarbuiten voelde niet oké en onveilig, terwijl het juist wel goed en veilig is.

Geef jezelf de tijd en ruimte

Het vast blijven houden aan het ‘oude’ gebeurt niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Door de jaren heen zijn er bepaalde patronen en overtuigingen in geslopen. Je hebt wellicht een overlevingsstrategie ontwikkeld, omdat je vroeger op emotioneel gebied tekort bent gekomen. Als je dan de keuze maakt om hulp te zoeken dan kan alles in je hoofd en lichaam gaan tegenwerken. Je kan gedachten krijgen zoals: Dit werkt niet. Laat het maar zitten. Maar geef jezelf de tijd om te wennen aan het nieuwe pad dat je bent opgegaan.

Geef jezelf de ruimte om de dingen die je geholpen hebben om te overleven, los te gaan laten en geef vooral niet op! Om tot heling te komen moeten we vaak een weg nemen die niet makkelijk is. Maar gelukkig is het een weg die we niet alleen hoeven te gaan. God is erbij en gaat met ons mee. Hij moedigt ons aan als we willen opgeven en het even niet meer zien zitten. Hij laat ons niet los.

Vrijheid is er ook voor jou

Ja, ik vind het super pittig allemaal en wou dat het soms makkelijker kon, maar aan de andere kant ontdek ik steeds meer dingen van mezelf die ik eigenlijk ook niet had willen missen. Laagje voor laagje wordt er afgepeld en ik maak het allemaal mee. Ik voel letterlijk stapje voor stapje vrijheid in mijn lichaam ontstaan. Vrijheid die er ook voor jou ligt.


Vragen om te overdenken
  1. Met welke belemmeringen leef jij dag in dag uit?
  2. Als je kijkt naar jouw leven, leef je dan in vrijheid of in beperking?
  3. Zou je daar iets in willen veranderen?

Onthoud dat niks onmogelijk is, maar soms heb je net even die helpende hand nodig om verder te komen. We proberen vaak dingen zelf op te lossen, maar dat lukt niet altijd. Hulp vragen is misschien voor jou een hele stap, maar wat als je het niet doet? Dan blijf je krijgen wat je altijd hebt gekregen. Ben je daar niet klaar mee? Zou je het nu niet anders willen? Mocht je antwoord op beiden ja zijn, dan wil ik je aanmoedigen om de stap te gaan zetten. Want uiteindelijk ben jij diegene die de eerste stap mag gaan zetten. Niemand anders zal het voor je doen.

Loslaten is dansen in vrijheid

Leestijd: 7 minuten

Loslaten is iets wat we vaak enorm moeilijk vinden. We willen vasthouden aan dingen die voor ons bekend zijn en die ergens veilig voelen. Soms weten we niet hoe we moeten loslaten. Je bent je er vaak niet van bewust dat de last op je schouders steeds zwaarder en zwaarder wordt. Je past je aan en gaat door. Je vindt altijd een weg. Totdat je lichaam het gewicht niet meer aankan en signalen begint af te geven dat het té veel is geworden.

Figuurlijk vasthouden

Je kan letterlijk pijnklachten krijgen in je lichaam. Vaak is de pijn zelf niet de oorzaak, maar bevindt de oorzaak elders in het lichaam. Als één dominosteentje gaat, dan volgt er vaak een hele rits erachteraan. Door het niet los kunnen laten ga je alles proberen vast te houden. Als jij een tijdje probeert om iets verkrampt vast te houden met je handen dan gaat het pijn doen en laat je vanzelf los zodat de pijn kan verdwijnen.

Dit klinkt heel makkelijk. Wanneer je kramp krijgt, dan laat je hetgeen wat je vasthoudt uit je handen vallen. Alleen hoe je dat met dingen die je niet letterlijk maar figuurlijk vasthoudt? Hoe laat je dat los?

Een stap in geloof

Ik ben al jaren bekend met pijnklachten. Vorig jaar werd er gezegd, het is fybromyalgie. Ook mijn duizeligheid speelt al ruim 10 jaar een rol in mijn leven. Ik heb van alles geprobeerd en niks heeft geholpen. Ik ben een tijdje onder behandeling geweest bij een fysiotherapeut van Fysio Physics. De pijn in mijn bindweefsel werd wat dragelijker, maar de duizeligheid bleef. Uiteindelijk, na heel lang twijfelen, had ik me op de wachtlijst laten zetten om gezien te worden door de eigenaar van Fysio Physics. Hij heeft veel ervaring en ik dacht: Misschien heeft hij nog een idee?

Die ene maandagmorgen op 3 mei, was het zover. Ik had mijn afspraak. Ik voelde dat ik een klein beetje terughoudend was, omdat ik niet weer ergens mijn hoop op wilde vestigen om dan weer teleurgesteld te worden. Ik dacht: Ik laat het gewoon over me heen komen en zet een stap in geloof.

Wat gebeurt hier?

Dat heb ik geweten. Wat begon als een normale fysio behandeling, werd een combinatie van behandelen, bidden en God. Ik wist dat hij gelovig is, maar wat er toen gebeurde had ik niet zien aankomen. Hij wou een bepaalde handeling uitvoeren, maar het lukte niet. Ik zat letterlijk ‘vast’. Ineens zei hij tegen mij: “Ik weet het al. Jij moet dingen gaan loslaten.” Dat was het enige wat hij tegen mij zei en op dat moment begon ik te huilen. Ik keek nog om me heen en dacht: Wat gebeurt hier nou? Maar ik kon niet meer stoppen. De fysio kon daarna door met zijn behandeling, want hij kreeg ‘ruimte’ om de handeling alsnog uit te voeren.

Toen benoemde hij mijn faalangst en dat ik té veel bezig ben met wat anderen over mij denken. Ook probeerde ik van alles op mijn schouders mee te dragen. Ik dacht alleen maar: Hoe kan hij dat nou weten? Want het klopte wat hij benoemde. Ik heb de laatste periode zo het gevoel dat ik faal in ons huwelijk en ik laat me zo vaak leiden door wat anderen van mij vinden. Daarna dacht ik: natuurlijk kan hij dat weten. God weet alles over mij. Ik weet dat God mij kent en alles over me weet, maar als dit dan bevestigd wordt, dan blijft het iedere keer weer bijzonder.

Een eerste stap naar bevrijding

Mijn hele lichaam zit letterlijk vast. Er is bijna geen plekje te ontdekken dat geen pijn doet als je het aanraakt. Die behandeling voelde als een eerste stap naar bevrijding in zowel mijn lichaam als in mijn hoofd. Er is iets opengezet, waardoor het letterlijk begon te stromen. We zijn er nog niet, want op een gegeven moment was de behandeling genoeg. Ik was daarna zowel lichamelijk als mentaal enorm moe. Binnenkort volgt de tweede behandeling, maar op dit moment ervaar ik meer rust in mijn hoofd en lichaam.

Het onderbewustzijn wil blijven vasthouden

Loslaten vind ik heel moeilijk. Er hebben heel veel mensen voor me gebeden, maar blijkbaar bleef ik (onbewust) nog steeds stug vasthouden. Ik werd me tijdens die behandeling zo bewust van mijn lichaam. Mijn lichaam was helemaal verkrampt en dat voelde eigenlijk helemaal niet goed en fijn. Door die ene woorden in combinatie met de behandeling liet ik een stuk ‘los’.

Gebed vind ik ontzettend waardevol en mooi, maar ik kan er niet altijd wat mee. Ik hoor het, het raakt me vaak genoeg, maar ik denk dat ik dan onbewust nog steeds vast blijf houden zonder dat ikzelf en de ander het doorheeft. Ik doe dit niet expres, want ik wil juist loslaten, maar mijn onderbewustzijn wil het vast blijven houden. Mijn onderbewustzijn weet niet beter en het voelt ergens veilig en vertrouwd terwijl het ‘pijn’ doet.

Bagage meedragen is meer pijn

Loslaten voelt voor mij als iets waar je geen controle op hebt en dus onveilig. Alleen geeft loslaten zo’n gevoel van vrijheid, zowel in m’n hoofd als letterlijk in mijn lichaam. Door vrij te zijn kun je vrijer ademen en bewegen, maar ga je nieuwe dingen ook weer aandurven. Door verkrampt te blijven, word je klein gehouden en stap je niet uit. Door me te laten leiden door anderen en mezelf te belasten met een hoop bagage kwam ik niet meer vooruit. Als ik het probeerde dan kreeg ik figuurlijk, maar vaak ook letterlijk, pijn in mijn lichaam. Het is proberen vooruit te komen, terwijl je nog 100 kg extra probeert mee te dragen. Het is niet té doen of het kost enorm veel energie.

Durf los te laten

Wanneer je loslaat, dan kun je je zo vrij voelen als een vogeltje en zo licht als een veertje. Het is dansen in vrijheid en genieten van alles wat er om je heen is. Wanneer je verkrampt door het leven gaat dan ben je vaak alleen maar gericht op de pijn en het negatieve.
Durf los te laten en te ervaren wat vrijheid nu echt is! Aan welke dingen houd jij je vast en wat vind je moeilijk om los te laten? Zou je het aandurven om die dingen los te gaan laten?

Het lichaam laat de waarheid zien

Ik had blijkbaar iemand nodig die naast het bidden ook ‘lichamelijk’ mij hielp om los te gaan laten. De fysio voelde letterlijk dat ik vasthield. Mijn onderbewustzijn kon dit niet meer verbergen. Mijn lichaam liet de waarheid zien en die behandeling gaf een eerste zet om los te gaan laten. Waar me dit heen gaat brengen weet ik niet, maar God wel. Ik vertrouw en geloof erin dat het mooi gaat worden. Kortom, wordt vervolgd 😊


Vragen om te overdenken
  1. Heb je te maken met lichamelijke klachten? Zo ja, welke?
  2. Welke bagage draag je met je mee?
  3. Durf je los te laten? Waarom wel of niet?

Loslaten is één van de moeilijkste dingen om te doen, maar oh zo ontzettend belangrijk. Wanneer we namelijk blijven vasthouden, dan raken we verkrampt. Dat kan zowel letterlijk als figuurlijk gebeuren. Lichamelijk klachten kunnen daar signalen van zijn. Loslaten is iets wat je kan leren, want gebonden door het leven gaan is niet hoe God het voor jou bedoelt heeft.