Toon 71 Resultaat/Resultaten

Waar ben jij als licht?

Leestijd: 5 minuten

Ik word steeds verdrietiger van bepaalde Social Media berichten. Steeds meer en meer worden er (ongezouten) meningen verspreid over Corona, de regering, de maatregelen, etc. Ik begrijp dat iedereen een bepaalde mening heeft en dat niet iedereen hetzelfde denkt, maar is dat hetgeen wat we nu moeten verspreiden op Social Media? Is er niet genoeg onrust, angst en verdrukking in de wereld? Moeten wij als christenen daar nog een schepje bovenop doen? Waar ben jij als licht in deze wereld?

Niemand weet het antwoord

Ik denk dat het wel duidelijk is dat niemand het antwoord weet en dat de wereld in de verdrukking zit. Maar moeten wij, als christenen, daar de nadruk verder op gaan leggen of mogen wij Jezus gaan laten zien aan de wereld?

In deze wereld is er geen rust meer. Overal waar je komt is er onrust in de vorm van lawaai, drukte, ziekten of angsten. Steeds meer en meer mensen hebben geen idee meer waar de wereld naartoe gaat. Wat er aan de hand is. Mensen worden angstig, sluiten zich op en durven niks meer. Mensen worden depressief, omdat ze niet meer de deur uit durven of omdat ze familie of vrienden zijn kwijtgeraakt door verdeeldheid of onbegrip.

Waar leg jij de focus op?

We kunnen ons wel blijven bezig houden met hoe de regering het doet en of dat juist is of niet, maar zijn we dan wel met de juiste focus bezig? Mensen die angstig zijn hebben geen behoefte aan (complot) theorieën of (ongezouten) meningen. Ze zijn al angstig genoeg en dit soort berichten geven alleen nog maar meer angst en onrust. Zij hebben mensen om zich heen nodig die hun kunnen leiden naar de weg van rust en hoop.

Jezus is onze hoop en Hij kan ons de rust geven die wij hier op aarde niet (meer) vinden. Hij schenkt ons namelijk Zijn Hemelse rust.

Stop met (ver)oordelen!

Laten wij als christenen stoppen met (ver)oordelen! Want op dit moment zie ik meer veroordeling voorbij komen, dan hoop en geloof. Veroordeling over keuzes die gemaakt worden door de regering, maar ook door de mensen om ons heen. Wie zijn wij om te oordelen over anderen? Zullen we dat stukje maar aan God gaan geven?

Laten we ons gaan bezighouden met de mensen om ons heen: je buren, familie, vrienden of de mensen die je tegenkomt op straat. Laten we voor hen bidden en hun een luisterend bieden. Laten we mensen vertellen over Jezus en over Zijn goedheid. Laten we het licht zijn in deze wereld! Laten we ons focussen op Jezus in plaats van op de omstandigheden om ons heen.

Jezus verandert nooit

Jezus is de overwinnaar en zal ons beschermen. Hij is voor ons, in ons en om ons heen. Hij is altijd dezelfde en zal nooit veranderen. Wij mogen Jezus laten zien aan anderen en dat doen we niet door oordeel en ongezouten meningen te uiten. Dat doen we door Zijn liefde te laten zien en mensen troost en hoop te bieden. Door er te zijn voor anderen en ze hoop en geloof te geven dat er licht is in deze duisternis. Dat we als christenen niet bedrukt hoeven te voelen, ondanks wat de omstandigheden om ons heen ook zeggen. Want deze strijd is niet voor ons. Het is een geestelijke strijd die wij als mens niet kunnen winnen. Maar gelukkig heeft Jezus deze al overwonnen en vecht Hij nu nog steeds voor ons.

Leid mensen naar Jezus en niet naar angst

Wij mogen als christenen gaan opstaan in Zijn kracht en mensen gaan leiden naar Jezus in plaats van mensen verder te leiden naar angst. Want dat is wat de meesten nu doen en dat maakt me enorm verdrietig en dan vraag ik me af: Waar ben jij als licht? Waar is Jezus?

Nu denk je misschien: Alsof dat zo makkelijk is? Moet je mijn situatie eens zien?
Je hoort me ook niet zeggen dat het makkelijk is. Dat is het ook niet. Maar één ding wat ik voor mezelf heb ontdekt, is dat geloven ook niet makkelijk is.

Dacht je dat de discipelen in de bijbel het makkelijk hadden? Zij liepen zelfs naast Jezus en zagen Hem wonderen doen. Maar dan nog twijfelde ze en toen Jezus niet meer op aarde was, werden de discipelen vervolgd. Maar lieten zij zich toen tegenhouden om te vertellen over Jezus?

Nee! Zij stopten niet. Ze accepteerden dat ze vervolgd werden en gingen door. Ze richtten zich niet op de omstandigheden of wat anderen om hen heen zeiden, maar ze bleven gefocust op Jezus. 

Ga je mee?

God kan jou altijd gebruiken, hoe je omstandigheden ook zijn, want Hij geeft jou de kracht en energie. Je hoeft niet alles op eigen kracht te doen. Maar de vraag is: Wil je andere keuzes maken? Wil je het licht zijn in deze wereld voor anderen? Wil je je oordeel en mening los gaan laten en deze aan God geven, zodat je focus niet meer op de omstandigheden komen te liggen, maar op Jezus?

Op wat of wie ga jij de focus leggen? Het is namelijk een keuze die je hierin maakt. We kunnen ervoor kiezen om onszelf helemaal mee te laten nemen door alles om ons heen. Is voor je gevoel ook het makkelijkste. Maar je kan er ook voor kiezen om in plaats van los te gaan in complottheorieën, helemaal los gaan in de bijbel en daar lekker uit gaan lezen.

De wereld heeft licht nodig in deze duisternis. Het licht gaan we niet vinden in het aardse, maar wel in Jezus. Jezus leeft in ons en wij mogen zijn licht laten zien. Ga je mee?  

Welk cijfer geef jij jezelf?

Leestijd: 8 minuten

Wat we vaak niet door hebben is hoeveel we onszelf eigenlijk veroordelen. Ik ben me daar nooit echt bewust van geweest, totdat ik erop gewezen werd en ik er steeds bewuster van werd. Hoe vaak dacht ik wel niet: ‘Dat lukt me toch niet’ of ‘Wat ben ik toch stom geweest. Had ik maar…’ Door deze dingen over mezelf te denken heb ik mezelf een hele hoop ontnomen de afgelopen jaren. Meer dan dat ik beseft heb. Ik geef mezelf, veelal onbewust, als cijfer een 6. Terwijl God het omgekeerde ziet en mij als een 9 ziet. Alleen waarom ik zie alleen die 6 en geen 9?

Wat heeft het voor zin?

De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met mezelf te ontwikkelen en te ontdekken wie ik ben. Ik ben door hele diepe dalen gegaan, maar ik ben daar weer sterker uit gekomen. Op het moment zelf heb ik vaak gedacht om het op te geven, maar God tilde me iedere keer weer op als ik zelf niet meer verder kon. Soms wilde ik ook gewoon niet meer verder in mijn proces, want het kostte me zoveel energie om door te gaan. Ik dacht: Wat heeft het voor zin? Het gaat toch niet werken voor mij.

Maar dat zijn allemaal leugens. Daar ben ik me bewust van. Dat is niet Gods waarheid, dat is wat de vijand mij wil doen geloven. Zodra ik ergens in wandel om te herstellen of te groeien, dan volgt er weer een geestelijke strijd. Leugenachtige gedachten die binnenkomen wat mij probeert te weerhouden om door te gaan.

Heel subtiel komen er afleidingen

Gelukkig is God sterker dan de leugens en Hij vind altijd weer een weg in mij om het vuurtje van doorzetten weer aan te wakkeren. Dat kan door een mooie tekst zijn, een boek die ik op het juiste moment lees of een online bijbelstudie die ik bekijk. God spreekt namelijk tot jou op een manier die bij jou past.


Het besef dat ik het niet zonder Hem kan en ook niet wil, wordt steeds groter. Maar ik ben ook eerlijk om te zeggen dat ik die dingen soms laat versloffen. Ik weet dat bijvoorbeeld Gods Woord lezen goed voor mij is, maar heel subtiel volgen er andere afleidingen op mijn pad en na verloop van tijd merk ik ineens op dat ik in een negatieve spiraal van denken terecht ben gekomen.

Zie jij een 6 of een 9?

Onlangs werd de volgende vraag gesteld: “Zie jij jezelf als een 6 of een 9?” Afhankelijk hoe je naar het cijfer zie je een 6 of een 9 en beiden interpretaties klopt. Ik was ervan overtuigd dat ik mezelf nu wel als een 9 zou zien. Alleen toen ik heel eerlijk naar mezelf ging kijken kwam ik daar toch op terug. Want hoe vaak heb ik niet het idee dat ik faal en vind ik mezelf een loser? Als je jezelf als een 9 zou zien dan zou je jezelf toch geen loser noemen?

Ik vind het een enorme uitdaging om mezelf te zien zoals God mij ziet en mezelf een 9 te geven. In ons aardse denken vinden we overal iets van en zijn we, zonder dat we het altijd bewust door hebben, constant bezig met het scannen van onszelf en kunnen we daar hele analyses van gaan maken: Is hetgeen wat ik gedaan heb wel het juiste? Had ik dat niet anders moeten aanpakken? Hoe kan ik ervoor zorgen dat het wel succesvol wordt? Ik had hele andere keuzes moeten maken in het verleden. En ga zo maar door.

Hierdoor kunnen we zo verstrikt raken in onze zelfanalyses dat we vergeten omhoog te kijken, naar God. We blijven hangen in de had-ik-dit-maar-anders-gedaan-houding en zijn daardoor enorm op onszelf gericht. Genade is ver te zoeken en we zijn erg hard voor onszelf.

Stop met jezelf willen bewijzen

Vanuit mijn eigen ervaring kan ik je vertellen dat die houding me totaal niks gebracht heeft. Integendeel: ik verkramp en daardoor komt er juist niks meer uit mijn handen. Ik raak leeg, uitgeput en raak steeds meer verstrikt in het negatief denken. Ook voel ik de spanning in mijn lichaam steeds verder toenemen en daardoor ervaar ik meer pijnklachten. Herkenbaar?

Wij mogen leren om onszelf te zien zoals God ons ziet. Wij hoeven onszelf niet te bewijzen. Voor onszelf niet, maar ook voor Hem niet. Dus daar mogen wij ook stoppen. Op het moment dat we onszelf als een zesje blijven zien dan ontnemen we onszelf ook een hele hoop. Want doordat je denkt dat je iets toch niet kan, is de kans groot dat je uitdagingen en kansen uit de weg gaat. Of dat je er verkrampt in gaat, waardoor je krijgt wat je al dacht te ontvangen.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Zet je excuses aan de kant

Wij zitten vaak onze eigen dromen en passies in de weg. We willen, vaak uit onwetendheid, de schuld buiten onszelf leggen: God luistert niet naar mij. Mijn omgeving steunt mij niet en daarom… Mijn man denkt hier anders over, dus… Ik kan het toch niet.


Allemaal belemmerende gedachten die jou kunnen weerhouden om je droom of passie achterna te gaan. Alleen, en dit bedoel ik niet vervelend, is dit een vorm van een excuus. Geloof mij, ik heb ook zat excuses hoor! Dus je bent zeker niet de enige hierin.

Maar wij mogen deze excuses aan de kant gaan zetten. God luistert wel naar ons, maar hoe kunnen wij Zijn gunst ontvangen als wij ervan overtuigd zijn dat het wij niet waard zijn om het te ontvangen? Dat zou hetzelfde zijn als dat iemand jou een cadeautje geeft en dat jij dan zegt: “Nee sorry, ik kan dat niet aannemen en het cadeautje vervolgens afhoudt.” Dan kun je achteraf wel zeggen dat diegene jou nooit een cadeautje heeft gegeven, maar als jij het steeds weer afhoudt dan heb je nooit het cadeautje ontvangen, maar diegene heeft het wel geprobeerd om het aan jou te geven.

Wil jij gaan ontvangen?

En ja, jouw omgeving kan er ook iets anders van vinden en denken, maar is dat dé waarheid? Jij mag vallen en weer opstaan. Jij mag jouw eigen pad bewandelen en ontdekken wie jij bent. Jij hoeft je niet aan te passen aan de meningen van anderen. Maar als jij jezelf als een zesje ziet dan blijf je twijfelen aan jezelf, wil je niet falen en daardoor ben je sneller geneigd om te gaan varen op de meningen van anderen.

Ik ben hier ook nog steeds lerende in, maar jij en ik zijn het allebei waard om onze dromen en passies na te gaan jagen. Dit hoeft niet perfect en dat mag met vallen en opstaan gaan. God heeft deze in je hart gelegd en Hij zou niks liever willen dan jou helpen hierin. Dus stop met het maken van excuses en ga stapjes zetten samen met Hem. Wij hoeven het niet alleen te doen.

Laten we de cijfer 6 andersom gaan leren zien. God heeft zoveel voor ons klaar liggen, maar ben jij er klaar voor om het te gaan ontvangen? Makkelijk? Nee. Onmogelijk? Zeker niet! Gun jezelf de tijd en ruimte hierin en vraag hulp als je dat nodig hebt. Jij bent het waard!


Vragen om te overdenken
  1. Zie jij jezelf als een 6 of een 9? Noem eens voorbeelden waaruit dat blijkt.
  2. Zou je wat willen veranderen aan dat cijfer? Waarom wel of niet?
  3. Welke overtuigingen heb jij over jezelf?
  4. Welke excuses gebruik jij om jezelf dingen te ontnemen?

Excuses gebruiken om jezelf dingen te ontnemen is absoluut niet iets wat je expres doet. Dit kan vanuit pijn zijn ontstaan of doordat je onbewust verstrikt bent geraakt in je denken. Ik geloof dat de vijand daar een grote rol in speelt, maar ook je verleden waar je daarin hebt meegemaakt of gemist hebt. Maar God haakt niet af wanneer wij willen afhaken. God wil je helpen in jouw proces, maar het is aan ons om die stap te zetten. Hij dwingt namelijk niet, omdat wij een eigen wil hebben gekregen. Durf jij Hem te betrekken en te gaan ontvangen?


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Navigeren vanuit rust in plaats van uit frustratie

Leestijd: 6 minuten

Moet ik nou linksaf, rechtsaf, rechtdoor of omkeren? Het gebeurt me weleens dat de GPS wegvalt op mijn telefoon waardoor mijn Google Maps alle kanten op draait, omdat hij niet meer weet waar hij is. Ik weet dan ook niet meer waar ik heen moet navigeren. Zo nu en dan lijkt mijn hoofd precies op die op die doorgedraaide Google Maps. Het gaat alle kanten op en ik heb even geen idee waar ik heen moet navigeren, welke beslissingen ik moet nemen en hoe ik verder moet.

Tegen de stroom in zwemmen

Wanneer dit gebeurt in mijn hoofd dan probeer ik door te worstelen en verder te gaan, maar het voelt alsof ik aan alle kanten word tegengewerkt of niet verder kom. Het lijkt alsof ik tegen de stroom in aan het zwemmen ben. Ik word gefrustreerd en boos. Dit reageer ik op mezelf af en op mijn omgeving. Daardoor gaan de dingen juist mis. Ik stoot weer ergens tegenaan of laat wat uit mijn handen vallen, waardoor ik nog bozer word.

Ik kom op zo’n moment verstrikt te zitten in mijn eigen boosheid en frustratie. Ik ga vechten tegen mezelf en alles om me heen, omdat niks lijkt mee te werken. Maar tegen de stroom in zwemmen is enorm vermoeiend, dus dat begin ik dan ook te merken aan mijn lichaam. Het wil rust en ik wil door. Want als ik stil ga staan dan gebeurt er al helemaal niks en dat voelt als falen.

Bewijzen dat ik het wel kan

Ik vind het gevoel van falen één van de pijnlijkste gevoelens om te ervaren. Het maakt me enorm verdrietig en klein. Als ik het gevoel heb dat ik faal, dan voel ik me ook onzeker en niet goed genoeg, waardoor ik mezelf nog kleiner maak. Om dat gevoel niet te hebben ga ik mezelf en mijn omgeving proberen te bewijzen dat ik het wel kan. Dat ik een doorzetter ben en niet opgeef.

Doorzetten is niet iets verkeerds, maar de intentie waarmee ik het doe kan wel verkeerd uitpakken. Als ik het doe om mezelf te overschreeuwen en ik daardoor mijn eigen grenzen overschrijd, dan heeft dat lichamelijke consequenties. Want dan ga ik mezelf voorbij en blijf ik maar doorworstelen.

Worstelen is niet helpend, maar ik verdrink daar geleidelijk in en heb het dan pas later door. Het zorgt ervoor dat ik het overzicht kwijt begin te raken en geen idee meer heb wat ik nu aan het doen ben. Dat maakt me nog gefrustreerder en haalt me nog verder naar beneden.

Opnieuw opstarten

Om mijn Google Maps weer goed te krijgen moet ik de telefoon opnieuw opstarten en dan werkt het weer. Soms moeten wij ook even uit en stilstaan. Stoppen met zwemmen en onszelf mee laten nemen met de stroom. Even uit de situatie(s) stappen en er met een afstand naar kijken. Wanneer je dat doet, dan zie je zoveel meer. Als we er middenin in blijven zitten, dan blijven we maar rondjes draaien, omdat onze interne GPS geen idee meer heeft waar we zijn.

Ook lukt het God niet om jou te bereiken en jou te sturen waar je heen mag gaan. Want door alle frustratie en boosheid sluit je jezelf af voor Hem. Dit gebeurt heel geleidelijk en voordat je het weet is het lijntje even afgesloten. Gelukkig is het lijntje nooit doorbroken, alleen wij hebben ‘m uit frustratie dichtgeknepen terwijl we dat zelf niet door hebben gehad.

Stoppen is voelen

Wanneer ik niet meer weet waar ik heen moet dan betekent het dat ik moet even een pas op de plaats moet gaan maken en moet stoppen. Stoppen betekent wel dat ik ga voelen wat ik voel. Dat is niet altijd het leukste en vaak confronterend, maar wel het beste. Als ik namelijk blijf negeren, dan blijf ik als een doorgedraaide Google Maps navigeren en ik weet dat dat niet gaat werken. Ik word daar figuurlijk en letterlijk draaierig van. Op dat soort momenten pak ik pen en papier en ga ik alles opschrijven wat er op dat moment in mijn hoofd zit. Dat is in het breedste zin van het woord: van dingen die ik nog op een to-do lijstje heb staan, dingen waar ik mee zit tot aan beslissingen die ik moet nemen.

Wanneer ik dat gedaan heb dan ontstaat er weer overzicht en rust. Ik kan dan één voor één met de punten dealen waar ik iets mee mag doen en de andere punten kan ik parkeren. Soms baal ik enorm van mezelf dat ik er weer ingetrapt ben. Ik weet allang dat het goed is om niet door te rennen en zo nu en dan even stil te staan, maar toch overkomt het mij ook. Gevalletje van, ik ben ook maar een mens?

Wat doe jij ermee?

Wij mogen daar genadevol over blijven naar onszelf toe. We leven in een wereld waarin je heel vaak uitgedaagd wordt, waardoor er een kans bestaat dat je je toch iets te veel laat meenemen. Maar het gaat erom wat je ermee doet. Blijf je zitten waar je zit, laat je je daardoor leiden en blijf je gefrustreerd en boos? Of maak je de keuze om op een gegeven moment op te gaan staan en tegen jezelf te zeggen: ‘Ho, stop! Nu ga ik pas op de plaats maken om weer overzicht te gaan creëren.’

Het gaat er niet om hoe vaak en waarom het gebeurt. Soms gebeurt het tien keer achter elkaar en soms gaat het een heel lange tijd goed. Het is allemaal oké. Het belangrijkste is of je de keuze wil maken om uit die situatie te stappen. Wanneer je dat niet alleen kan, vraag dan hulp. We hoeven niet allemaal zelf het wiel uit te vinden. Richt je naar mensen die weten wat je doormaakt en daardoor jouw tijdelijke navigatie kunnen zijn als die van jou even niet meer werkt.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!


Vragen om te overdenken

  1. Navigeer jij momenteel vanuit rust of frustratie? Waaruit blijkt dat?
  2. Zie jij het van te voren aankomen wanneer jouw navigatie doorgedraaid lijkt te raken?
  3. Wat helpt jou om weer in de rust te komen?

We navigeren allemaal wel eens vanuit frustratie. Wanneer dit vaker gebeurt, dan kan het zijn dat jouw navigatie de weg kwijtraakt en doordraait. Hierdoor kan je het overzicht kwijtraken, het gevoel krijgen dat je nergens grip meer op hebt en dat je geleefd wordt. Wanneer dit iets is wat structureel gebeurt of wanneer je bij jezelf ervaart dat je er maar moeilijk uitkomt, dan is het belangrijk om hier actie op te gaan ondernemen. Want vast blijven hangen in die situatie kost veel energie en onrust. Ook kan het ervoor zorgen dat je steeds vaster in je denken komt te zitten.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

De juiste weg is vaak niet de makkelijkste weg

Leestijd: 7 minuten

De afgelopen twee weken heb ik intensieve fysiobehandelingen gehad. Fijn was anders, kan ik je vertellen. Het was ontzettend pittig en niet leuk, maar soms moeten we ergens doorheen gaan wat niet fijn is, om tot heling te komen. Dat is juist niet de makkelijke weg, maar de weg die we vaak zo lang mogelijk proberen te vermijden. Totdat er een signaal af gaat in je lichaam dat het echt niet meer gaat en dan moet je wel.

Too good to be true?

Toen ik de eerste behandelingen had gehad, merkte ik vooruitgang. De oorsuizen waren weg! Ik begon dit hardop uit te spreken naar anderen en binnen drie dagen waren mijn oorsuizen weer terug. Ik baalde enorm en dacht: Hoe dan?

Ik ben altijd heel voorzichtig geweest met positieve dingen uitspreken, omdat ik in mijn verleden heel vaak teleurgesteld ben geweest. Ik begon mezelf daarom te beschermen tegen teleurstellingen door het glas altijd maar half leeg te zien in plaats van half vol. Want voor mijn gevoel waren dan mijn teleurstelling en pijn minder. Wat achteraf gezien eigenlijk niet klopte. Maar dat was een overtuiging waar ik zelf in was gaan geloven.

Nu wil ik dat anders doen en daarom spreek ik nu wel de positieve dingen uit. Maar het voelde wel als een enorme domper dat de oorsuizen na een paar dagen weer terug waren.  Mijn twijfels sloegen meteen weer toe en allerlei overtuigingen gingen door mijn gedachten heen: It was too good to be true. Iets waar je al tientallen jaren mee loopt kun je niet meer herstellen. En ga zo maar door.

Een domper

Ondanks de domper ging ik weer naar mijn volgende afspraak. Ik vertelde wat er gebeurd was en de fysio ging kijken. Hij zei: ‘Het is niet raar dat het weer terug is. Je lichaam heeft een tegenreactie gegeven en is weer een stukje teruggevallen.’ Eerst begreep ik het niet. Waarom gaat mijn lichaam tegenwerken? Hetgeen wat er nu gebeurt is juist goed voor mijn lichaam. Mijn bindweefsel wordt nu los gemaakt, waardoor er weer vrijheid komt in mijn lichaam. Waarom accepteert mijn lichaam dat niet? Het is toch juist fijn om weer vrij te kunnen bewegen? Hoe het was, was niet oké en niet goed.  Dat werd wel bevestigd tijdens de behandelingen, want het los laten maken is geen pretje en deed veel pijn.

Fysieke overleving

Een paar dagen later kwam de openbaring van God bij mij binnen. Ik begon het ineens te zien wat er gebeurd was. Het lichaam is zo mooi gemaakt dat het de mogelijkheid heeft om dingen te corrigeren als er ergens iets in je lichaam verkeerd gaat. Het lichaam past zich aan, zodat je lichaam kan blijven functioneren. Wanneer er weer ergens een dominosteentje omgaat, dan past het zich weer aan. Het lichaam kan dat heel lang blijven doen. Bij de één is dat langer dan bij de ander. In mijn geval had het lichaam zich stapje bij stapje, zonder dat ik het echt door had, zichzelf volledig vastgezet.

De aanpassingen die mijn lichaam deed was een vorm van overleving, maar dan fysiek gezien. Doordat dit grotendeels onbewust gebeurde, heb ik het niet door gehad. Ik stond ook jarenlang uit verbinding met mezelf, dus ik was er ook niet echt mee bezig. Ja, ik had klachten, maar ik legde me er ook grotendeels bij neer, want er was geen hulpverlener die me kon helpen. Ik moest er maar mee leren leven.

De eerste tekenen begonnen 15 jaar geleden

Als ik nu achteraf erop terugkijk dan zijn de eerste tekenen van bindweefselpijn begonnen toen ik begin 20 was (nu zo’n 15 jaar(!) geleden). Ik ging ervoor naar de huisarts, maar ze konden er niks mee. Ik had heel vaak krampen en stekende pijn rondom mijn ribbenkast. Ik kreeg als tip mee om ademhalingsoefeningen te gaan doen, want ik hyperventileerde. Wat niet zo gek was, want door de stekende pijnen kon ik niet meer normaal ademhalen. Later werd het ademhalen oppervlakkiger, omdat ook mijn middenrif vast kwam te zitten. Dus ook al wou ik ‘normaal’ ademhalen, het lukte niet. Alleen dat wist ik toen niet. Ik dacht dat het aan mij lag en ik iets verkeerd deed.

Help! Wat gebeurt er nu?

Nu, na zoveel jaren, heb ik hoop gekregen en worden er nu dingen aangepakt in mijn lichaam die nooit bekeken zijn, maar waar ik al jarenlang had aangegeven dat ik daar pijn voelde als je eraan zat. Op dat moment dacht ik: Yes, nu weet ik wat het is, nu wordt het beter. Maar mijn lichaam dacht toen: Help! Wat gebeurt er nu? Dit is niet goed! Dus mijn lichaam ging in de tegenwerking. Want we wijken nu ineens van het zogenaamde veilige pad af.

Mijn lichaam heeft al die jaren zelf geprobeerd alle stress te overleven en daar ben ik mijn lichaam dankbaar voor. Anders had ik nu niet gestaan waar ik nu sta. Alleen nu mag mijn lichaam gaan leren om het ‘oude’ los te gaan laten. Het is niet meer nodig. Het oude is voorbij.
Als tegenreactie hierop ging mijn lichaam binnen een paar dagen weer vast zitten. Het greep zich weer vast naar het oude, want alles daarbuiten voelde niet oké en onveilig, terwijl het juist wel goed en veilig is.

Geef jezelf de tijd en ruimte

Het vast blijven houden aan het ‘oude’ gebeurt niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Door de jaren heen zijn er bepaalde patronen en overtuigingen in geslopen. Je hebt wellicht een overlevingsstrategie ontwikkeld, omdat je vroeger op emotioneel gebied tekort bent gekomen. Als je dan de keuze maakt om hulp te zoeken dan kan alles in je hoofd en lichaam gaan tegenwerken. Je kan gedachten krijgen zoals: Dit werkt niet. Laat het maar zitten. Maar geef jezelf de tijd om te wennen aan het nieuwe pad dat je bent opgegaan.

Geef jezelf de ruimte om de dingen die je geholpen hebben om te overleven, los te gaan laten en geef vooral niet op! Om tot heling te komen moeten we vaak een weg nemen die niet makkelijk is. Maar gelukkig is het een weg die we niet alleen hoeven te gaan. God is erbij en gaat met ons mee. Hij moedigt ons aan als we willen opgeven en het even niet meer zien zitten. Hij laat ons niet los.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Vrijheid is er ook voor jou

Ja, ik vind het super pittig allemaal en wou dat het soms makkelijker kon, maar aan de andere kant ontdek ik steeds meer dingen van mezelf die ik eigenlijk ook niet had willen missen. Laagje voor laagje wordt er afgepeld en ik maak het allemaal mee. Ik voel letterlijk stapje voor stapje vrijheid in mijn lichaam ontstaan. Vrijheid die er ook voor jou ligt.


Vragen om te overdenken
  1. Met welke belemmeringen leef jij dag in dag uit?
  2. Als je kijkt naar jouw leven, leef je dan in vrijheid of in beperking?
  3. Zou je daar iets in willen veranderen?

Onthoud dat niks onmogelijk is, maar soms heb je net even die helpende hand nodig om verder te komen. We proberen vaak dingen zelf op te lossen, maar dat lukt niet altijd. Hulp vragen is misschien voor jou een hele stap, maar wat als je het niet doet? Dan blijf je krijgen wat je altijd hebt gekregen. Ben je daar niet klaar mee? Zou je het nu niet anders willen? Mocht je antwoord op beiden ja zijn, dan wil ik je aanmoedigen om de stap te gaan zetten. Want uiteindelijk ben jij diegene die de eerste stap mag gaan zetten. Niemand anders zal het voor je doen.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Loslaten is dansen in vrijheid

Leestijd: 7 minuten

Loslaten is iets wat we vaak enorm moeilijk vinden. We willen vasthouden aan dingen die voor ons bekend zijn en die ergens veilig voelen. Soms weten we niet hoe we moeten loslaten. Je bent je er vaak niet van bewust dat de last op je schouders steeds zwaarder en zwaarder wordt. Je past je aan en gaat door. Je vindt altijd een weg. Totdat je lichaam het gewicht niet meer aankan en signalen begint af te geven dat het té veel is geworden.

Figuurlijk vasthouden

Je kan letterlijk pijnklachten krijgen in je lichaam. Vaak is de pijn zelf niet de oorzaak, maar bevindt de oorzaak elders in het lichaam. Als één dominosteentje gaat, dan volgt er vaak een hele rits erachteraan. Door het niet los kunnen laten ga je alles proberen vast te houden. Als jij een tijdje probeert om iets verkrampt vast te houden met je handen dan gaat het pijn doen en laat je vanzelf los zodat de pijn kan verdwijnen.

Dit klinkt heel makkelijk. Wanneer je kramp krijgt, dan laat je hetgeen wat je vasthoudt uit je handen vallen. Alleen hoe je dat met dingen die je niet letterlijk maar figuurlijk vasthoudt? Hoe laat je dat los?

Een stap in geloof

Ik ben al jaren bekend met pijnklachten. Vorig jaar werd er gezegd, het is fybromyalgie. Ook mijn duizeligheid speelt al ruim 10 jaar een rol in mijn leven. Ik heb van alles geprobeerd en niks heeft geholpen. Ik ben een tijdje onder behandeling geweest bij een fysiotherapeut van Fysio Physics. De pijn in mijn bindweefsel werd wat dragelijker, maar de duizeligheid bleef. Uiteindelijk, na heel lang twijfelen, had ik me op de wachtlijst laten zetten om gezien te worden door de eigenaar van Fysio Physics. Hij heeft veel ervaring en ik dacht: Misschien heeft hij nog een idee?

Die ene maandagmorgen op 3 mei, was het zover. Ik had mijn afspraak. Ik voelde dat ik een klein beetje terughoudend was, omdat ik niet weer ergens mijn hoop op wilde vestigen om dan weer teleurgesteld te worden. Ik dacht: Ik laat het gewoon over me heen komen en zet een stap in geloof.

Wat gebeurt hier?

Dat heb ik geweten. Wat begon als een normale fysio behandeling, werd een combinatie van behandelen, bidden en God. Ik wist dat hij gelovig is, maar wat er toen gebeurde had ik niet zien aankomen. Hij wou een bepaalde handeling uitvoeren, maar het lukte niet. Ik zat letterlijk ‘vast’. Ineens zei hij tegen mij: “Ik weet het al. Jij moet dingen gaan loslaten.” Dat was het enige wat hij tegen mij zei en op dat moment begon ik te huilen. Ik keek nog om me heen en dacht: Wat gebeurt hier nou? Maar ik kon niet meer stoppen. De fysio kon daarna door met zijn behandeling, want hij kreeg ‘ruimte’ om de handeling alsnog uit te voeren.

Toen benoemde hij mijn faalangst en dat ik té veel bezig ben met wat anderen over mij denken. Ook probeerde ik van alles op mijn schouders mee te dragen. Ik dacht alleen maar: Hoe kan hij dat nou weten? Want het klopte wat hij benoemde. Ik heb de laatste periode zo het gevoel dat ik faal in ons huwelijk en ik laat me zo vaak leiden door wat anderen van mij vinden. Daarna dacht ik: natuurlijk kan hij dat weten. God weet alles over mij. Ik weet dat God mij kent en alles over me weet, maar als dit dan bevestigd wordt, dan blijft het iedere keer weer bijzonder.

Een eerste stap naar bevrijding

Mijn hele lichaam zit letterlijk vast. Er is bijna geen plekje te ontdekken dat geen pijn doet als je het aanraakt. Die behandeling voelde als een eerste stap naar bevrijding in zowel mijn lichaam als in mijn hoofd. Er is iets opengezet, waardoor het letterlijk begon te stromen. We zijn er nog niet, want op een gegeven moment was de behandeling genoeg. Ik was daarna zowel lichamelijk als mentaal enorm moe. Binnenkort volgt de tweede behandeling, maar op dit moment ervaar ik meer rust in mijn hoofd en lichaam.

Het onderbewustzijn wil blijven vasthouden

Loslaten vind ik heel moeilijk. Er hebben heel veel mensen voor me gebeden, maar blijkbaar bleef ik (onbewust) nog steeds stug vasthouden. Ik werd me tijdens die behandeling zo bewust van mijn lichaam. Mijn lichaam was helemaal verkrampt en dat voelde eigenlijk helemaal niet goed en fijn. Door die ene woorden in combinatie met de behandeling liet ik een stuk ‘los’.

Gebed vind ik ontzettend waardevol en mooi, maar ik kan er niet altijd wat mee. Ik hoor het, het raakt me vaak genoeg, maar ik denk dat ik dan onbewust nog steeds vast blijf houden zonder dat ikzelf en de ander het doorheeft. Ik doe dit niet expres, want ik wil juist loslaten, maar mijn onderbewustzijn wil het vast blijven houden. Mijn onderbewustzijn weet niet beter en het voelt ergens veilig en vertrouwd terwijl het ‘pijn’ doet.

Bagage meedragen is meer pijn

Loslaten voelt voor mij als iets waar je geen controle op hebt en dus onveilig. Alleen geeft loslaten zo’n gevoel van vrijheid, zowel in m’n hoofd als letterlijk in mijn lichaam. Door vrij te zijn kun je vrijer ademen en bewegen, maar ga je nieuwe dingen ook weer aandurven. Door verkrampt te blijven, word je klein gehouden en stap je niet uit. Door me te laten leiden door anderen en mezelf te belasten met een hoop bagage kwam ik niet meer vooruit. Als ik het probeerde dan kreeg ik figuurlijk, maar vaak ook letterlijk, pijn in mijn lichaam. Het is proberen vooruit te komen, terwijl je nog 100 kg extra probeert mee te dragen. Het is niet té doen of het kost enorm veel energie.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Durf los te laten

Wanneer je loslaat, dan kun je je zo vrij voelen als een vogeltje en zo licht als een veertje. Het is dansen in vrijheid en genieten van alles wat er om je heen is. Wanneer je verkrampt door het leven gaat dan ben je vaak alleen maar gericht op de pijn en het negatieve.
Durf los te laten en te ervaren wat vrijheid nu echt is! Aan welke dingen houd jij je vast en wat vind je moeilijk om los te laten? Zou je het aandurven om die dingen los te gaan laten?

Het lichaam laat de waarheid zien

Ik had blijkbaar iemand nodig die naast het bidden ook ‘lichamelijk’ mij hielp om los te gaan laten. De fysio voelde letterlijk dat ik vasthield. Mijn onderbewustzijn kon dit niet meer verbergen. Mijn lichaam liet de waarheid zien en die behandeling gaf een eerste zet om los te gaan laten. Waar me dit heen gaat brengen weet ik niet, maar God wel. Ik vertrouw en geloof erin dat het mooi gaat worden. Kortom, wordt vervolgd 😊


Vragen om te overdenken
  1. Heb je te maken met lichamelijke klachten? Zo ja, welke?
  2. Welke bagage draag je met je mee?
  3. Durf je los te laten? Waarom wel of niet?

Loslaten is één van de moeilijkste dingen om te doen, maar oh zo ontzettend belangrijk. Wanneer we namelijk blijven vasthouden, dan raken we verkrampt. Dat kan zowel letterlijk als figuurlijk gebeuren. Lichamelijk klachten kunnen daar signalen van zijn. Loslaten is iets wat je kan leren, want gebonden door het leven gaan is niet hoe God het voor jou bedoelt heeft.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Mag jouw angst(en) er zijn?

Leestijd: 7 minuten

Ik lig in bed en het is stil en donker om me heen. Ik voel me moe en wil gaan slapen. Ik sluit m’n ogen en binnen een paar seconden is het ‘bam’! Er lijkt een kraan open te gaan en de ene na de andere angstgedachte dient zich aan. Ik word overspoeld. Voor ik het weet voel ik intern paniek opkomen. Ik word zelf ook onrustiger en weet niet meer hoe ik moet liggen. Ik was juist zo moe en wou graag slapen, maar de rust is weg en angst is daarvoor in de plaats gekomen.

Toen ik jong was

Als kind kende ik veel angsten. Ik was bang om afgewezen te worden en daardoor probeerde ik iedereen te pleasen en me aan te passen. Ik wou het iedereen naar de zin maken en ging conflicten uit de weg, zodat ik aardig gevonden zou worden. Maar door mijn hoogsensitiviteit vond ik het lastig om aansluiting te vinden met meerdere personen tegelijk. Dat maakte mij onzeker en daardoor bleek ik over te komen als een arrogant meisje en vond ik niet de aansluiting waar ik naar verlangde.

Ook was ik bang om te falen. Ik was bang om dingen verkeerd te doen. Als het mis ging of ik kreeg negatieve feedback, dan voelde ik me een mislukking, een nietsnut. Dit zorgde voor veel interne stress en spanningen. Ik voelde me onzichtbaarder worden en ik heb periodes gekend dat ik overtuigd raakte dat het niet meer uitmaakte als ik zou ‘verdwijnen’.

Dé perfecte voedingsbodem voor angst

Angst kan een heel misleidende, geniepige en hardnekkige emotie zijn. Angst op zich is geen verkeerde emotie. Het kan je beschermen tegen gevaar en ervoor zorgen dat je niet zonder nadenken iets gevaarlijks doet. Maar angst kan ook zaadjes in je hart planten als je dat toelaat. Het toelaten gebeurt niet bewust. Bij mij is het gebeurd, omdat ik bepaalde verlangens/behoeften had die niet vervuld werden. Hierdoor werd ik steeds onzekerder over mezelf en voelde ik me eenzaam. Ik creëerde een perfecte voedingsbodem in mijn hart voor angst om zich in te vestigen.

Angst is een leugen

Inmiddels ben ik volwassen en ben ik de afgelopen jaren zoveel meer bewuster geworden van deze angsten en overtuigingen over mezelf. Er is mij een spiegel voorgehouden en ik heb mogen ontdekken dat mijn angsten leugens zijn. Ze spreken niet de waarheid, maar ik was er zelf in gaan geloven. Door het geloven in angsten werd ik beperkt. Zo durfde ik bepaalde stappen niet te nemen, omdat ik bang was om te falen of omdat ik dacht dat ik het toch niet zou kunnen. Of ik deed dingen wel, maar altijd met de verwachting dat het toch niet ging slagen. Op deze manier probeerde ik mezelf te beschermen tegen teleurstelling(en).

Het afgelopen jaar heb ik stappen gezet die ik super eng vond en nog steeds vind. Maar ik heb ze wel genomen. Hier heeft God een heel grote rol in gespeeld.

Wie ik ben staat los van wat ik doe

Ondanks dat ik weet dat mijn angsten leugens vertellen, vind ik het nu nog steeds een uitdaging om niet naar die leugens te luisteren. De afgelopen periode word ik op mijn zwakste moment, wanneer ik in bed lig, nog vaak genoeg overvallen door angsten. Angsten die tegen mij zeggen: Je kan dit niet. Je bent niks waard. Als jouw praktijk niet slaagt, wie ben jij dan nog? Wat stel je nou voor?

Ik ben hierover na gaan denken en ben tot de conclusie gekomen dat ik nog steeds mijn angst laat bepalen wie ik ben. Mijn werk is niet bepalend voor wie ik ben. Dus al zou mijn praktijk niet slagen, dan zegt dat niks over wie ik ben. Al zal ik fouten maken (omdat ik ook maar een mens ben), ook dat zegt niks over wie ik ben als persoon. Ik mag nog meer in mijn hart laten landen dat mijn identiteit helemaal losstaat van wat ik doe. Ik weet het wel met mijn hoofd, maar het mag nog dieper en meer gaan landen in mijn hart, zodat angst steeds minder en minder grondbezit krijgt in mijn hart.

Mag angst er zijn?

Laatst stelde iemand mij de volgende vraag: Mag jouw angst er zijn of blijf je er tegen vechten? Ik heb altijd gevochten tegen mijn angsten en dat doe ik soms nu nog steeds. Ik kan mezelf enorm veroordelen dat ik die angsten heb. Ik ben toch coach, dus ik weet toch hoe het zit? Waarom kan ik het dan niet toepassen in mijn eigen leven? Het is toch stom dat ik angst toelaat in mijn leven?

Waarom speelt angst nog steeds een rol in mijn leven? Omdat ik ook maar een mens ben en niet perfect. Wanneer je nieuwe wegen inslaat kun je nieuwe uitdagingen tegenkomen. Dit kan leuk, maar ook heel confronterend, zijn. Maar ben ik dan een mislukkeling? Nee. Ik mag het zien als groei en ontwikkeling. Stapje voor stapje leer ik steeds meer en meer over mezelf. Ik mag mijn angst er laten zijn en het uitspreken tegen God: ‘Vader, ik ben bang om te falen.’ Hij weet het al en veroordeelt mij niet. Het hardop uitspreken voor mezelf is helend. Ik geef hiermee aan dat ik het erken dat het er is, maar ik vecht er niet tegen.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Stop met vechten

Ondanks dat ik bang ben, blijf ik stappen vooruit zetten. Ik spreek het uit en geef toe dat het er zit. Het schrijven van deze blog is ook een vorm van heling voor mij. Ik spreek uit waar ik persoonlijk tegenaan loop. Ik schuif het niet onder stoelen of banken. Ik probeer me niet anders voor te doen naar de buitenwereld, omdat mijn angst mij zegt dat ik perfect zou moeten zijn als coach. Nee, ik wil eerlijk zijn en jou daarmee bemoedigen. Wat voor werk je ook doet, welke rol je ook vervult, laat angst niet jouw identiteit bepalen. Stop met het vechten tegen je angsten en probeer er met nieuwsgierigheid naar te kijken. Welke angsten spelen er in je leven en wat zou er gebeuren als je het er gewoon maar even laat zijn en erkent dat het er is?


Vragen om te overdenken
  1. Mogen jouw angsten er zijn?
  2. Zo niet, waarom vind je dat moeilijk? Waar ben je bang voor?
  3. Wil je stoppen met vechten?

Emoties willen gehoord worden en hoe meer we er tegen vechten, hoe meer het ons eigenlijk in de weg gaat zitten. Er laten zijn is super moeilijk, maar wel de weg. Want op het moment dat het eruit mag komen, dan kunnen we loslaten en gaan de emoties voorbij. Wanneer we vast blijven houden en het proberen weg te stoppen, dan kan de emotie niet ‘weg’ en zal het in je lichaam vast blijven zitten. Hierdoor ontstaan er juist klachten en kom je op een gegeven moment in een vicieuze cirkel terecht. De angsten worden groter en die angsten onder ogen komen wordt dan steeds moeilijker.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Ziekte mag een onderdeel zijn van jouw leven

Leestijd: 7 minuten

Dealen met mijn ziekte en geloven vind ik soms echt een heel lastige combinatie. Het zorgt de laatste tijd best wel vaak voor een kortsluiting in mijn hoofd. Tegenstrijdige gedachtes gaan met elkaar in gevecht. Als ik het één denk, dan gaat er meteen weer een gedachte tegenin met de woorden: Nee, dat moet je niet denken of uitspreken, dat is niet oké. Het zorgt voor onrust en op een gegeven moment weet ik niet meer wat ik wel of niet moet doen.

De genezingsboodschap

In 2017 ben ik tot geloof gekomen en heb ik God leren kennen. God is voor mij heel belangrijk in mijn leven. Zonder Hem zou ik echt niet gestaan hebben waar ik nu sta. Dan was ik in een slachtofferrol blijven hangen en hebben geroepen ‘arme ik, arme ik’. Door boeken te lezen en naar de kerk te gaan kreeg ik veel onderwijs. Ik leerde de genade kennen en ik leerde een hoop over het onderwerp genezing. Jezus is voor ons allemaal aan het kruis gegaan en Hij heeft alle ziektes op zich genomen. Helaas leven wij in een wereld vol ziektes, dus ja, je kan nog steeds ziek worden, helaas. Maar die ziekte komt niet van God.

Ik werd heel blij over de boodschap van genezing. Ik dacht: er is hoop voor mij! Ik beet me helemaal vast in het onderwerp genezing. Ik ging er nog meer preken over luisteren, boeken over lezen, voor bidden en om gebed vragen. Maar naarmate de dagen weken werden, de weken maanden en de maanden jaren, begon de teleurstelling steeds groter te worden. Er gebeurde niks. Integendeel. De afgelopen periode voelde ik me alleen maar slechter en daardoor moest ik keuzes gaan maken die ik eigenlijk niet wou maken. Naar mijn lichaam luisteren, voelde als fout. Want dan geloof ik niet in genezing. Dan geef ik juist te veel aandacht aan mijn klachten.

Kortsluiting

Maar als ik naar mijn lichaam luisterde wist ik dat ik bepaalde dingen toch echt anders moest gaan doen. Ik ging over mijn grenzen heen. Maar dat zorgde voor een enorme kortsluiting. Ik had zoveel gelezen/gehoord over genezing. Eén van de dingen was: stap uit in geloof en handel alsof je genezen bent en spreek uit dat je genezen bent. Ga niet zeggen wat je hebt, want dan spreek je dood over jezelf uit.

Ik kreeg enorm het gevoel dat ik het niet goed deed en dat ik er niet over mocht praten. Wanneer ik dat wel deed, dan voelde het meteen fout. Luisteren naar je lichaam is toegeven dat je ziek bent en dat is niet uitstappen in geloof dat je genezen bent. Je geeft eraan toe. Zo ging mijn gedachtes heen en weer.

Ziekte mag er niet zijn

De afgelopen periode krijg ik steeds meer het gevoel dat mijn ziekte, dat stukje van mij, er niet mag zijn. Ik heb zelfs moeite om het woord ‘ziekte’ nu te schrijven. Het voelt zo ontzettend verkeerd dat ik dit nu doe. Ik kan gaan proclameren dat ik genezen ben en verder mijn mond houden, maar dan stap ik volledig over mijn eigen gevoel heen. Als ik er zo in ga staan, dan ga ik een deel van mezelf keihard negeren. Ik ga dan doen alsof het er niet is, maar het is er wel.

Ik heb ME/CVS en fybromyalgie, maar het bepaalt niet wie ik ben. Het is een onderdeel van mijn leven en daar heb ik nu mee te dealen. Maar ik kies er bewust voor dat het niet mijn leven gaat beheersen. Ik moet misschien soms wat andere keuzes maken of ik heb wat meer rekening te houden met mijn energieniveau, maar het is niet mijn identiteit. Samen met God ga ik ontdekken wat er allemaal nog mogelijk is en welk plan Hij voor mij heeft klaar liggen. Hij wist dit allemaal al, dus Zijn plan sluit daar op aan. Dat is wat ik geloof en waar ik me aan vasthoud.

Slachtoffer of overwinnaar?

Voor mij zakte even de grond onder mijn voeten vandaan, maar ik viel niet in de afgrond. Hij ving mij op en ik ben weer opgestaan. Ik mag er verdrietig en boos over zijn. Ik mag er met anderen over praten. Maar het gaat om de manier waarop ik dat doe. Doe ik het vanuit de slachtofferrol of praat ik erover vanuit een overwinnaarsrol?

Hoe ik dat zie om vanuit een overwinnaarsrol te spreken: niet alleen maar proclameren dat je genezen bent, daarin handelen en de rest compleet negeren. Nee, dat is durven uitspreken wat je hebt, durven uitspreken wat het met je doet en dat ook met God delen, blijven geloven en bidden voor genezing, vallen en weer opstaan. SAMEN met God ontdekken wat er wel kan en je identiteit niet laten bepalen door je ziekte.

Overwinnaar zijn is niet alleen maar krachtig in geloof staan, maar dat is, in mijn beleving, ook kwetsbaar durven zijn. Durven te vallen, maar de kracht weer vinden om op te staan. Je emoties durven voelen en uiten. Jezelf accepteren met alles erop en eraan. Het is in jouw ogen misschien niet perfect en ja, ik had het ook zo anders gewenst. Maar ik voel enorm de kracht, steun en hoop dat hier iets goeds uit gaat komen. Ik weet nog niet wat en wellicht moet ik deze blog soms nog een keertje lezen, maar ik geloof dat het goed komt. Op welke manier dat gaat zijn, dat weet alleen God.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Feiten en geloof

Iemand zei onlangs tegen mij: je hebt feiten en geloof. Alleen vaak wordt de nadruk op geloof gelegd en wordt er soms iets te makkelijk over de feiten heengestapt. Alsof het er niet is en het er niet mag zijn. Maar het feit is dat het er wel is. Je kan proberen keihard te negeren dat je ziek bent, maar dan ga je juist over je grenzen heen waardoor je niet meer goed voor jezelf zorgt.

Doe het samen met God. Hij weet wat goed voor je is en kent jou door en door. Maar negeer je ziekte niet. Het is een onderdeel van je leven, dat is een feit. Blijf geloven dat er ook voor jou genezing klaar ligt.


Vragen om te overdenken
  1. Mag jouw ziekte een onderdeel zijn van jouw leven?
  2. Kun je voorbeelden benoemen waaruit dit wel of niet blijkt?
  3. Wat zou je hierin anders willen?

Geloven en ziek zijn kan heel erg tegenstrijdig voelen en moeilijk. Je bent ziek en je gelooft in genezing, maar het komt niet. Dit kan je aan het wankelen brengen in jouw geloof. Het kan ook juist zijn dat je de andere kant op slaat. Je staat vol geloof in genezing en daardoor negeer je je ziekte volledig. Hierdoor stap je over jezelf heen.
Het is zoeken naar de balans, maar dat kan een hele lastige zijn. Gelukkig is het niet onmogelijk, maar kan een helpende hand wel helpend zijn.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Stop met het wegrennen voor je verleden

Stop met het wegrennen voor je verleden

Leestijd: 7 minuten

In mijn vorige blog schreef ik over een denkbeeldige kast. Een kast waar veel mensen hun verleden in stoppen, want als het verleden in de kast zit met de deur dicht, dan is het er niet. Maar de dingen die zijn gebeurd in jouw leven wis je daar niet mee uit. Er hoeft maar een trigger af te gaan en die kast vliegt open. Met al je kracht en energie stop je alles er weer in en doe je de deur weer dicht. Maar is dit de manier waarop je zou willen leven? Gebonden en beperkt door je verleden, onbewust altijd rekening houdend met het moment dat die kastdeur weer open kan vliegen. Blijf je wegrennen voor je verleden of durf je de confrontatie aan?

Er bestaat geen toverformule

Ik hoop dat je op een gegeven moment een punt bereikt waarop je zegt: Nee, dit wil ik niet langer meer. Ik wil die kast gaan opruimen, zodat ik niet meer beperkt word door het verleden. Ik wil ruimte gaan maken voor nieuwe plannen en/of dromen. Het zou heel tof zijn als jij de confrontatie aan zou durven gaan. Ik moedig dat enorm aan! Alleen vergeet één ding niet. Dit is niet van de één op andere dag ‘geregeld’. Er bestaat geen toverformule om in één keer de kast leeg te halen, op te ruimen en verder te gaan.

Het vraagt moed en kracht van je. Maar ook doorzettingsvermogen. Er is namelijk een reden waarom jij het hebt weggestopt. Je hebt het gedaan om te kunnen overleven, om verder te kunnen. Maar is de overlevingsstrategie die je hebt opgebouwd nu nog wel van toepassing in het hier en nu? Of zit je als het ware vast in deze overlevingsstrategie en weet je niet anders?

Breken met jouw overlevingsstrategie

Als jij voor jezelf besluit dat je de confrontatie met jouw verleden durft aan te gaan, dan ga je ook breken met jouw automatische overlevingsstrategie. Want jij gaat ‘opnieuw’ leren dat de situatie van toen, niet meer de situatie van nu is. Iets wat toen is gebeurd is voorbij, maar jouw lichaam of jouw jongere ik kan daar in zijn blijven hangen. 

Een overlevingsstrategie is niet slecht en het is heel logisch dat je dit ontwikkeld hebt. Het zorgt ervoor dat jij bijvoorbeeld als kind een bepaalde situatie hebt overleefd. Dat heeft je gebracht tot waar je nu bent. Maar het kan je nu wel enorm in de weg zitten. Het kan je beperken in je doen en laten, omdat je bijvoorbeeld nog in een gevoel van afwijzing leeft of omdat je niet hebt leren omgaan met een bepaald verlies.

Vergeten zal je het nooit, maar je leert wel om er op een andere manier naar te gaan kijken. Als een litteken dat geen pijn meer doet.
Durf jij het aan?

Durf jij de confrontatie met jouw verleden aan te gaan? Durf jij jouw pijn echt te voelen? Want onthoud: emoties komen en gaan. Alleen wanneer jij die emoties geen gehoor geeft, maar meteen wegstopt, dan kunnen die emoties niet weg en blijven ze hangen. Dan komen ze te pas en te onpas tevoorschijn. Je kan er voor blijven wegrennen, maar dan zal je altijd terug krijgen wat je al gekregen hebt. Kortom, je blijft in hetzelfde cirkeltje lopen.

Ik geloof dat wanneer je de confrontatie wel aandurft en stapje voor stapje door je pijn en emoties heen gaat, dat er dan ruimte komt voor heling. Je emoties worden gehoord en kunnen dan ook weer gaan. De wonden uit het verleden zullen gaan sluiten en als een litteken achterblijven. Het verleden wis je niet uit. Dus vergeten zal je het nooit, maar je leert wel om er op een andere manier naar te gaan kijken. Als een litteken dat geen pijn meer doet.

Wegrennen van jezelf

Je kan er ook voor kiezen om weg te blijven rennen. Maar het rennen maakt je op een gegeven moment erg moe en die denkbeeldige kast neem je altijd met je mee, want deze kast zit in jou. Dus je kan zo hard rennen als je wilt, maar die kast blijft niet op een andere plek achter. Die kast is een onderdeel van jou, want het verleden is een onderdeel van jou.

Geloof mij: ik heb het al meerdere malen geprobeerd, maar ik ben toch echt tot de conclusie gekomen dat het niet werkt. Al verhuis ik naar de andere kant van de wereld en laat ik alles achter, ik neem mezelf altijd mee, het hele pakketje. En ik kan niet zeggen: Laat dat stukje maar achter.

Bagatelliseer jouw emoties en pijn niet

Ik zie het verleden nu als iets waar ik een hoop van geleerd heb. Het heeft me laten groeien tot de vrouw die ik nu ben. Door mijn levenservaring mag ik nu binnen het coachingsvak andere vrouwen inspireren en bemoedigen en daar ben ik dankbaar voor.

Ik zeg nu niet dat ik het verleden op deze manier probeer te bagatelliseren. Integendeel. Door de confrontatie aan te gaan ga jij je emoties en pijn serieus nemen. Door het juist steeds weg te stoppen en ervoor weg te rennen probeer je het juist te bagatelliseren. Misschien denk je bij jezelf: Ja, maar dat was het verleden en dat is nu voorbij. Ik heb het er maar mee te doen. Juist dan bagatelliseer je het voor jezelf en neem je jezelf niet serieus.

Ik was er klaar mee

Het zal niet makkelijk zijn. Dat vond ik ook echt niet. Ik heb meerdere keren op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien. Ik heb dat ook een paar keer gedaan door vroegtijdig te stoppen bij bijvoorbeeld een hulpverlener. Maar toen God in mijn leven kwam heb ik geleerd om door te zetten. Hoe pittig en moeilijk het ook was. De dalen waren soms enorm diep, zo diep dat ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen.

Maar ik had een keuze gemaakt. Ik wou niet meer zo verder zoals ik altijd had gedaan. Ik was er klaar mee om gebonden door het leven te gaan en me zo beperkt te voelen door mijn verleden. Dus koos ik ervoor om die confrontatie aan te gaan en het verleden onder ogen te zien. In het begin laaide een hoop stof op waardoor ik verblind werd door al mijn emoties en pijn, maar daarna ging het stof liggen en kreeg ik zicht op de toekomst. Een toekomst van hoop en vertrouwen.

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Wat is jouw stip aan de horizon?

Ook voor jou is er zicht op een toekomst van hoop, vertrouwen, nieuwe dromen en plannen. Wat is jouw grootste droom? Wat is jouw stip aan de horizon? Houd die voor ogen en vraag dan opnieuw aan jezelf: Durf ik hiervoor de confrontatie met mijn verleden aan te gaan, zodat ik mijn stip aan de horizon kan bereiken zonder beperkingen?
Wanneer jouw antwoord op die vraag “Ja” is, durf dan hulp te zoeken, want dit is niet iets wat je alleen zou moeten doen.


Vragen om te overdenken
  1. Waar ren jij weg voor?
  2. Zou jij de confrontatie met je verleden durven aan te gaan? Zo niet, waarom niet? Waar ben je bang voor?
  3. Durf jij voor jezelf te gaan kiezen? Zo niet, waarom dan niet?

Wegrennen voor je verleden en pijnlijke situaties is heel menselijk. Daar is zeker geen veroordeling voor! Maar het helpt je niet verder. Je kan namelijk niet weg blijven rennen, want uiteindelijk haalt het verleden je in. Dit kan op verschillende manieren tot uiting komen. Het kan zijn dat bepaalde situaties in het hier en nu je enorm kunnen triggeren of dat je lichamelijke klachten hebt die ontstaan zijn door ‘verborgen’ stress.
Het verleden opruimen kan zo’n enorme verlichting geven, letterlijk en figuurlijk, maar het zal ook confronterend zijn. Je bent het namelijk niet voor niks uit de weg gegaan. Maar het verleden opruimen zal stapje voor stapje voor gaan


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.