Toon 71 Resultaat/Resultaten

Durf jij jouw kast bewust te openen?

Leestijd: 7 minuten

Misschien herken je jezelf hier wel in. Je hebt dingen meegemaakt in je verleden en daar wil je niet meer mee geconfronteerd worden. Je wil het verleden als het ware in een kast stoppen en die deur op slot doen, zodat deze nooit meer open gaat. Want als het weggestopt is, dan is het er niet meer. Dan is er geen confrontatie meer met je verleden en kun je je leven leiden zoals je dat nu wilt. Alleen werkt dat wel zo? De ervaring leert ons dat het kastje nooit definitief op slot blijft zitten. Het kastje schiet zo nu en dan ineens open door een trigger die in het heden af gaat. Wat doe je dan?

Een trigger opent jouw kast

Als de kast openschiet door een trigger dan worden we ineens overspoeld door alles wat er in die kast zit. Misschien komen er zelfs dingen uit, waarvan je dacht dat die geen rol meer speelde in je leven. Je voelt je machteloos, verloren en weet niet meer waar het begin of het einde is. Het overvalt je. Soms kan een kleine trigger, die net even op jouw pijnpunt prikt, al voldoende zijn. We kunnen dan proberen om alles weer in die kast te duwen en hopen dat we het slot er weer snel op krijgen, zodat het weer ‘weg’ is.

Alleen is dat een constructieve en langdurige oplossing? Hoeveel energie kost het je om steeds maar weer die ‘rommel’ de kast in te duwen? Hoeveel energie kost het je om triggers te ontlopen die de kastdeur mogelijk zou kunnen openen? Hoe beperkt leef je, omdat je niet volop in vrijheid leeft, omdat de angst dat de kastdeur opengaat een rol blijft spelen in je leven?

Heb je echt alles prima voor elkaar?

Grote kans dat je jezelf bewust overtuigd hebt dat je het allemaal prima voor elkaar hebt en dat je de situatie accepteert zoals het nu is. Je hebt je leven ingericht en je denkt dat je gelukkig bent. Maar is dat ook echt zo als je eerlijk naar jezelf kijkt? Dit kan een manier van ‘overleven’ voor je zijn geworden. Want zonder die overtuiging zou je misschien wel in een depressie zijn beland, omdat je gewoonweg niet weet hoe je die rommel in die kast moet ‘opruimen’.

Een overlevingsstrategie ontwikkelen is niet raar of stom. Het houdt je op de been. Alleen hoe lang wil je blijven ‘overleven’ in plaats van in vrijheid te gaan leven? Wanneer durf je ervoor te kiezen om zelf bewust die kast te openen en één voor één de rommel op te ruimen? Een kast zonder slot, een kast die niet zomaar open springt bij een trigger. Een kast die gevuld raakt met overwinningen, dingen die je geleerd hebt, je ontwikkelingen, etc… Misschien kun je die kastdeuren zelfs op een gegeven moment vervangen voor glazen deuren, zodat je die dingen kan ‘zien’ en er trots op kan zijn.

Ze zijn beter af zonder mij

Ikzelf heb jarenlang een kast gehad die vol zat met dingen waarvan ik het bestaan niet wou weten. Ik dacht: Als het achter slot en grendel zit, dan is het er niet. Het zat vol met schaamte, verdriet, boosheid, eenzaamheid, schuld en frustratie. Ook ik had niet het slot uitgevonden die de kast permanent dicht kon houden. Dus ook bij mij vloog de kast geregeld open en werd ik overspoeld door al die emoties, gevoelens, gedachtes en overtuigingen. Op dat soort momenten werd de grond onder mijn voeten weggeslagen en vroeg ik me echt af wat ik nog deed in dit leven. Wat had ik nog toe te voegen? Wie was ik nou?

Ik had gedachtes die niet opbouwend en bemoedigend waren. Ik dacht wel eens: Als ik nu zou verdwijnen dan zou niemand mij missen en zijn ze beter af zonder mij. Als ik daar nu op terug kijk, dan maakt me dat verdrietig, maar ik begrijp wel waar het vandaan kwam. Ik werd zo overspoeld door zoveel dingen, dat ik gewoonweg het overzicht helemaal kwijt raakte. Ik raakte verstrikt en verloren in mijn eigen negatieve bubbel en ik zag niet waar de uitgang was. Totdat ik weer alles in de kast kreeg en die met moeite weer op slot kreeg en weer ‘verder’ kon.

Heling ontstaat als je voelt

Verder? Kon ik echt verder? Nee, natuurlijk niet. Ik werd ontzettend beperkt door de inhoud van die kast. Het hield me klein en onzeker. Ik hield me op de achtergrond en ik geloofde niet in mezelf. Ook al zeiden mensen om mij heen dat ik meer kon dan ik zelf zag. Het kwam niet binnen. Een paar jaar geleden, toen ik God leerde kennen, ging ik de confrontatie aan met mijn kast. Samen met God deed ik mijn kast open, bewust en stapje voor stapje.

Eén voor één pakte we er een ‘onderwerp’ uit en gingen we aan de slag. Want heling kan pas ontstaan als je voelt. Ik vond het niet leuk. Ik vond het zwaar, moeilijk, confronterend en verdrietig. Soms voelde ik me machteloos en verloren. Soms zakte het vertrouwen tot in mijn schoenen en dacht ik: Waar ben ik aan begonnen? Ik wil dit helemaal niet voelen. Het ging prima zoals het ging. Maar was dit zo? Nee, dat was niet zo. We denken vaak dat het prima ging, maar we zoeken dan voor onszelf een excuus om zo’n confrontatie uit de weg te gaan en maar niet te hoeven voelen.

Opruimen geeft bevrijding

Het opruimen van mijn kast heeft mij zoveel verlichting gegeven. Doordat ik dit ging doen, kwam er ook ruimte voor het ontdekken van mijn identiteit. Ik had me zo laten beperken door die kast, dat ik nooit tot bloei kon komen en niet had ontdekt voor mezelf wie ik was met mijn talenten en dromen. Het hield mij gevangen en het was een last die ik met mij mee droeg. Ik hield mezelf gevangen, omdat ik niet de moed had om die kast op te ruimen. Maar het is echt een bevrijding geweest om het wel te doen!

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Mocht jij jezelf herkennen in dit verhaal dan hoop ik dat deze blog jou heeft mogen bemoedigen en aanmoedigen. Ook voor jou gun ik jou die vrijheid. Jouw kast negeren en die dicht proberen te houden is niet dé oplossing. De confrontatie aangaan, het voelen en het daarna los gaan laten is een manier om jouw kast leeg te maken en leeg te houden van onvoorspelbare negatieve gevoelens, emoties en gedachtes. Zou je de kast niet liever willen vullen met jouw overwinningen? Het verleden wis je niet uit, maar je kan er wel op een andere manier op terug leren kijken, zonder dat het grip houdt op jouw leven.


Vragen om te overdenken
  1. Welke dingen heb jij bewust/onbewust in de kast gestopt?
  2. Durf jij te kijken wat jij in de kast hebt gestopt?
  3. Wat zou het je gaan brengen als die kast opgeruimd zou zijn?

Dingen wegstoppen om er maar niet geconfronteerd mee te worden doen we bijna allemaal. Confrontatie is niet fijn en kan enorm pijnlijk zijn. Als we het wegstoppen dan is het er niet, alleen in je onderbewustzijn blijft het bestaan en kan het een negatieve invloed hebben op je gezondheid.
Opruimen en de confrontatie aangaan is de manier om die negatieve invloed uit je lichaam te krijgen. Nee, het is niet makkelijk, maar zeker niet onmogelijk. Probeer dit niet alleen op te lossen, want samen zie je meer dan één.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Ben jij jouw labels of jouw diagnoses?

Leestijd: 6 minuten

Ik was onlangs een kast aan het opruimen en toen kwam ik een stapel dossiers van mij tegen. Dossiers van huisartsen, GGZ-instellingen, het revalidatiecentrum en van andere hulpverleners. Die stapel ligt nu voor me en het is best een grote stapel aan A4’tjes. Ineens kwam het besef binnen: deze stapel papieren hebben jarenlang verteld wie ik ben. Alleen ben ik dat echt of is het de identiteit die ik zelf heb aangenomen n.a.v. de uitslagen die voortkwamen uit onderzoeken, testen en conclusies die werden getrokken door hulpverleners?

Labels en diagnoses

Door de jaren heen zijn er veel labels en diagnoses aan me komen te hangen van alles wat ik zou hebben volgens de onderzoeken en testen die gedaan zijn. Het onderstaande lijstje geeft weer welke labels en diagnoses aan mij gegeven zijn.

Ik ben een vrouw met:

  • … een persoonlijkheidsstoornis met vermijdende trekken.
  • … een somatoforme stoornis.
  • … een seksuele stoornis.
  • … een chronisch pijnsyndroom.
  • … stemmingswisselingen.
  • … chronische stress.
  • … een paniekstoornis.
  • … een burn-out.
  • … fybromyalgie.
  • … chronische hyperventilatie.
  • … het Tietze syndroom.
  • … chronische vermoeidheid.
  • … chronische duizeligheid.

Als ik dit lijstje bekijk dan maakt me dit verdrietig, omdat dit lijstje mijn leven en identiteit bepaalde. Ik nam letterlijk alle labels en diagnoses met beiden handen aan. Ik trok als het ware een mantel aan, van mijn ‘nieuwe’ identiteit. Alleen de ware ‘ik’, mijn echte identiteit, verdween onder die mantel.

Wat je aandacht geeft, groeit

Het afgelopen jaar heb ik samen met God stapje voor stapje mogen ontdekken wie ik nu echt ben. Ik heb mogen leren dat mijn labels en diagnoses niks zeggen over wie ik ben. Juist doordat ik me heb vastgehouden aan die identiteit, heb ik me ook heel erg vastgehouden aan mijn labels en diagnoses. Ik geloof heel erg dat ik daardoor mijn klachten ook in stand hield. Zij kregen namelijk mijn totale aandacht en wat je aandacht geeft, groeit. Ik was zo mee bezig met hoe ik me voelde en welke symptomen er kunnen zijn als je bepaalde stoornissen hebt, dat ik daar vanzelf last van begon te krijgen.

Ik begon mezelf erin te verliezen. Daardoor zag ik het glas maar half leeg in plaats van halfvol. Ik kon niet meer dromen in mogelijkheden, want ik dacht dan alleen maar ‘hoe dan?’. In mijn overtuigingen kon ik weinig tot niks en zou ik ook nooit meer van deze klachten af komen. Want ja, als je een stoornis hebt, dan ben je zo en dat is niet iets waar je vanaf kan komen.

Het zegt niet wie jij bent

Ik kan nu wel zeggen dat dit voor mij niet de waarheid is. Ik geloof heel erg dat labels of diagnoses niks zeggen over wie jij bent, maar dat het ook niks zegt over de dingen waar jij tegenaan loopt in je leven. Soms kan een label of diagnose je meer inzicht geven, maar het kan je ook beperken. Het kan jou overtuigingen geven die wellicht niet eens op jou van toepassing zijn. Doordat ik die overtuigingen ging geloven ging ik mezelf enorm beperken in mijn kunnen. Daarnaast gaf ik mijn labels en diagnoses zoveel ruimte in mijn leven dat het mijn leven bepaalde.

Afscheid nemen

Ik geloof dat er genezing kan plaatsvinden wanneer ik bereid ben om die mantel van labels en diagnoses af te doen. Alleen stiekem voelt ergens die mantel lekker warm en vertrouwd, maar God heeft mij laten zien dat die mantel mij schijnveiligheid geeft. Die mantel is door de jaren heen steeds zwaarder en zwaarder geworden en dat beperkte mij (letterlijk) in mijn bewegingsvrijheid.

Ik maak nu de keuze om die mantel af te doen en in vrijheid te gaan bewegen. Het voelt enorm kwetsbaar, naakt en eng. De dossiers gaan jaren terug, dus het is al jarenlang een waarheid voor mij geweest. Het lijkt op een afscheid. Afscheid nemen van iets wat heel vertrouwd heeft gevoeld en mij een soort van houvast heeft gegeven. Ik laat nu de mantel van me afvallen, ik sta op en ik loop naar God toe. Voorheen was die mantel mij houvast. Ik klampte me daar aan vast, maar ik heb dat niet meer nodig. God loopt naast mij en als ik bergen tegenkom dan mag ik me aan Hem vasthouden.
God zal mij nooit beperken in mijn kunnen. Integendeel. Hij zal me juist aanmoedigen om dingen te gaan doen waar ik goed in ben en waar ik blij van word, zonder diagnoses en labels.

Ik ben

Ik ben begonnen met een lijstje van labels en diagnoses die jarenlang vertelde wie ik was. Dit is het lijstje die ik ben.

Ik ben:

  • … Aida.
  • … Gods geliefde dochter.
  • … een vrouw van 35 jaar.
  • … geliefd en geaccepteerd.
  • … creatief.
  • … hoogsensitief.
  • … betrouwbaar.
  • … eerlijk en kwetsbaar.
  • … organisatorisch.
  • … (kinderlijk) vrolijk.
  • … een doorzetter.
  • … inspirator.
  • … een schrijfster.

Als ik dit lijstje lees, dan word ik blij. Het voelt niet bedrukt, negatief of zwaar. Het voelt licht, vrij en positief.

Als jij eens naar jezelf kijkt: welke labels en/of diagnoses zijn er op jou geplakt en welke labels en/of diagnoses heb jij aangenomen voor waarheid en bepaalt nu wie jij bent?

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!


Vragen om te overdenken
  1. Welke labels en/of diagnoses heb jij in je leven gekregen?
  2. Wat doet dit lijstje met je?
  3. Bepalen deze labels/diagnoses jouw identiteit? Waaruit blijkt dit?

Binnen de geestelijke gezondheidszorg wordt er ‘makkelijk’ gestrooid met diagnoses. Sommige mensen hebben wel 10 labels op zich geplakt gekregen. Alleen is het altijd helpend? Ben je daar mee geholpen of heeft het jou juist verder put in getrokken, omdat je daardoor alleen maar moedelozer bent geworden. Ja, een label kan je helpen om bepaalde hulp te ontvangen of om het beter uit te kunnen leggen aan je omgeving, maar we moeten ervoor waken dat het je identiteit gaat bepalen. Het zegt namelijk niks over wie jij bent als persoon.
Als ervaringsdeskundige weet ik hoe het is je daardoor te laten leiden, maar het is mogelijk om daar uit te stappen.


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Waarom positieve overtuigingen niet als vanzelf voelen

Leestijd: 5 minuten

Waarom vinden wij het makkelijker om te geloven dat het nooit meer beter gaat worden, dat je ziek wordt of dat het niet gaat slagen? Deze overtuigingen nemen we vaak met beiden handen aan. We twijfelen er vaak niet eens over. Het is gewoon zo. Alleen hoe vaak klopt die overtuiging? Waarom geloven we niet juist het tegenovergestelde als vanzelf? Dat het beter gaat worden, dat je niet ziek wordt of dat het wel gaat slagen. Deze overtuigingen nemen we vaak niet met beiden handen aan. Hier twijfelen we vaak juist over.

Geloven als een mosterdzaadje

Ik ben me daar ook bewuster van geworden dat ik ook heel makkelijk de negatieve overtuigingen aanneem voor waarheid. Maar als ik probeer uit te stappen in geloof dat iets wel gaat lukken of dat ik gezond ga blijven, dan vind ik dat zo ontzettend moeilijk om dat aan te nemen. Op dat moment is mijn geloof zo klein als een mosterdzaadje, maar het geloof dat iets niet gaat lukken is groter dan dat mosterdzaadje.

Negativiteit versus positiviteit

Ik denk dat er meerdere redenen hiervoor zijn. Allereerst leven we in een gebroken wereld. Er is kwaad, zorgen, ziekte, armoede, etc… in deze wereld. Als je het nieuws aanzet gaat het voor 95% over negatieve onderwerpen.
Daarnaast ben ik hooggevoelig (HSP). Dat betekent dat negatieve opmerkingen of grapjes veel harder bij mij binnenkomen. Het is ook algemeen bekend dat je ongeveer 5 positieve opmerkingen nodig hebt om 1 negatieve opmerking op te heffen. Kun je nagaan hoeveel positiviteit je als mens dan nodig hebt? Dat is best een uitdaging als je als HSP’er erg gevoelig bent voor negativiteit. Die negativiteit hoor je niet alleen, maar voel je ook.

In deze Corona-periode voel ik veel negativiteit om me heen als ik bijvoorbeeld in de supermarkt loop. Ik hoef geen mensen te spreken om te weten dat er bij veel mensen sprake is van angst en bezorgdheid. Dit kan mij bewust en onbewust enorm beïnvloeden.   

Rust zoeken

Misschien denk je nu: Ok, duidelijk, maar wat doen we eraan? Het lijkt me een kansloze missie.
Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, heb je altijd een keuze in elke situatie, dus ook hierin. Blijf ik geloven wat ik altijd heb geloofd en krijg ik wat ik altijd heb gekregen? Of ga ik iets anders proberen?
Het is zeker geen gemakkelijke wereld en al helemaal niet voor een HSP’er.

Ik maak elke dag weer de keuze om mijn bescherming en rust te zoeken bij God. Veel HSP’er zoeken hun rust op in de spiritualiteit. Dat deed ik vroeger ook, maar daar heb ik afstand van genomen sinds ik in 2017 tot geloof ben gekomen.

Ik ervaar dat het geloof mij ontzettend veel steun geeft. Waar ik het eerder allemaal alleen probeerde op te lossen, doe ik het nu samen met God. Door teksten te lezen in de bijbel krijg ik hoop en kracht. Want wat ik niet kan, kan Hij wel. Dat is wat Hij belooft en waar wij aan vast mogen houden.

Stop met extra gewicht hangen

Ik maak elke dag de keuze om te blijven geloven in een positieve uitkomst. Ook al zie ik het op dat moment nog niet. Maar als ik blijf kiezen voor een negatieve uitkomst, dan voelt het leven voor mij nog zwaarder aan. Dan ga ik er nog meer extra gewicht aan hangen, terwijl een groot gedeelte van mijn angsten en zorgen nooit zijn uitgekomen. Hoeveel stress en negativiteit heb je er dan zelf bij gelegd, terwijl dat helemaal niet had gehoeven? Wil jij stoppen met extra gewicht hangen aan jouw leven?

Ik ben geïnspireerd geraakt door deze blog en wil graag een donatie doen!

Wat kies jij om uit te spreken?

Het is en blijft een uitdaging en een keuze die je elke dag weer voor jezelf moet gaan maken. Sta je op en zeg je tegen jezelf: ‘Het wordt een mooie dag vandaag.’ Of zeg je: ‘Pfff… ik ben benieuwd hoe ik vandaag de dag door ga komen.’

Wanneer je het laatste uitspreekt, dan is de negatieve toon meteen gezet, waardoor je op een hele andere manier in je dag gaat staan. Helaas verander je je negatieve overtuigingen niet 123, maar ik geloof wel dat het mogelijk is. Het heeft alleen tijd, geduld en je wilsbesluit nodig.

Sta je open voor een kleine uitdaging? Probeer een dag lang te kiezen om positieve overtuigingen uit te spreken en ervaar wat dit met je doet. Het zal misschien moeite kosten, maar dat is niet erg. Wees daarin ook genade- en liefdevol naar jezelf toe.


Vragen om te overdenken
  1. Welke overtuigingen spreek jij uit? Is dat vooral positief of negatief?
  2. Waarom spreek je die overtuigingen uit? Wat ben jij gaan geloven?
  3. Wat zou je daarin anders willen?

Vaak hebben we niet altijd door wat we uitspreken over de dag heen of wat we over onszelf denken. Veel overtuigingen zijn normaal geworden. Het zit in ons systeem. Alleen is het dan iets wat je dan moet accepteren? Nee, je kan dit veranderen. Bewustwording van je uitspraken en gedachten is de eerste stap. Daarna kun je aan de slag gaan met het ontdekken waarom je zo denkt/spreekt en daarna kun je het gaan veranderen. Verandering is een keuze die je zelf maakt. Wil jij dit veranderen?


TIP: Wil je doordeweekse bemoedigt worden en tips lezen over hoogsensitiviteit (HSP), chronische klachten, stress en burn-out of op de hoogte blijven van mijn nieuwste blogs? Meld je dan aan voor de Christenvrouwen Community, volg mij op FacebookInstagram of schrijf je in voor de nieuwsbrief.

Jij hebt ALTIJD een keuze

Leestijd: 5 minuten

Als jij naar jezelf kijkt en naar je leven op dit moment: ben je dan tevreden of zijn er dingen die je zou willen veranderen? Ben je gelukkig en accepteer jij jezelf zoals je nu bent? Of schuilt er een onzekerheid in jou en ben je totaal niet blij met jezelf en de situatie op dit moment? Stel je voor dat je een keuze kon maken tussen gelukkig of ongelukkig zijn. Of tussen acceptatie en afwijzing. Wat zou je dan kiezen?

Situaties wat ons overkomt

Vaak denken we dat we geen keuze hebben. We zitten in een bepaalde situatie wat ons is overkomen en we hadden geen keuze om niet in die situatie terecht te komen. Dat is grotendeels waar. Er kunnen zich situaties voordoen waar je totaal geen invloed op hebt gehad zoals bij: ziekte, verlies, (chronische) pijn, afwijzing, pesterijen, etc… Dit kan je ineens overkomen. Maar wie zegt dat je in die situatie geen keuze meer hebt? Één ding kan jou nooit worden afgenomen en dat is je eigen wilsbesluit. Je hebt altijd de mogelijkheid om een ander wilsbesluit te maken.

Van ‘pitty-party’ naar ‘victory-party’

In de meest moeilijke omstandigheden kun je een wilsbesluit maken dat je geen slachtoffer wilt zijn, maar een overwinnaar. Slachtoffer zijn is een keuze die je maakt. Je kiest er dan voor om (zoals Cees Bots het altijd zegt) in je eigen ‘pitty-party’ te blijven zitten. Maar je kan er ook voor kiezen om een eigen ‘victory-party’ ervan te gaan maken. Nee, dit is geen makkelijke stap. Ik lijk het misschien makkelijk te schrijven, maar ik weet uit eigen ervaring dat dit niet zo is. Ik heb vaak zelf ervoor gekozen om in een slachtofferrol te blijven hangen en me erbij neer te leggen. Ik koos er niet voor om op te staan en voor de overwinning te gaan.

Wie ben jij?

Het vraagt een hele andere mind-set van jezelf. Want kiezen voor overwinning, terwijl je voor je gevoel helemaal niks meer kan omdat je bijvoorbeeld te maken hebt met chronische pijn, voelt zo ontzettend tegenstrijdig. Je vraagt je misschien af: “Maar hoe dan? Ik kan niks en ik ben niks.” Maar dat zijn gedachtes wat leugens zijn die jij voor waarheid hebt aangenomen. Want kun je echt niks of zijn er nog dingen (hoe klein ook) die je nog wel kan? Wat maakt jou uniek op deze wereld? Ik geloof dat iedereen zijn eigen talenten en kleur heeft gekregen, alleen weten we vaak niet van onszelf wat die zijn.

Vaak koppelen we onze identiteit aan wat we doen, hoe we ons voelen, hoe de situatie is, wat ons is overkomen, etc… maar dat alles zegt niets over wie jij bent. Het zijn dingen die je zijn overkomen, maar bepalen niet wie jij bent. Dus: “Wie ben jij? Wie ben jij echt?” Wanneer jij ontdekt wie jij bent, dan geloof ik ook dat jij daarna voor jezelf kan gaan ontdekken wat jij nog wel kan in jouw desbetreffende situatie.

Kies voor de waarheid

Het stemmetje wat wellicht in jouw hoofd zit, wat tegen je zegt dat je helemaal niks meer kan of tegen je zegt dat je in zo’n afschuwelijke situatie zit dat je er nooit meer uit zal komen, mag je echt regelrecht de deur uit sturen. Die bevoegdheid heb je en die keuze mag jij zelf gaan maken. Kies ervoor om in de waarheid te gaan geloven: “Ik kan het wel. Ik ben het waard om in deze wereld te zijn. Ik heb iets te bieden. Ik kan meer dingen dan ik zelf denk.”

Ik vind het verdrietig om te zien/lezen dat mensen zo klein worden gehouden door leugens wat hun hele leven kan beïnvloeden. Dit kan al op jonge leeftijd zijn begonnen. Te denken aan bijvoorbeeld afwijzing: “Jij bent het niet waard. Het was beter geweest als jij niet had bestaan. Er is geen ruimte voor jou.”
Als jij in een gezin bent opgegroeid waarin er geen aandacht of ruimte voor jou was, dan kan dit jouw leven hebben getekend. Het kan zijn dat je je nu in allerlei bochten probeert te wringen om maar geen mensen om je heen kwijt te raken, waardoor je continu over je eigen grenzen heen gaat.
Of je bent chronisch ziek geworden en je leven voelt nu als overleven. Je probeert elke dag door te komen, maar geluk en vreugde is er niet meer.

Startpunt naar herstel

Ik moedig je aan: zoek hulp, wanneer je vastloopt en/of denkt dat je slachtoffer bent in jouw situatie(s). Dit hoeft namelijk niet zo te zijn en het einde te betekenen. Integendeel! Ik denk dat bewustwording bij jezelf hiervan het startpunt naar herstel is. Ik geloof dat wanneer jij de keuze maakt om uit jouw slachtofferschap te gaan stappen dat er mooie en gave doorbraken gaan gebeuren. Herstel is echt mogelijk, ook voor jou! Ik bid voor kracht en moed dat jij die eerste stap durft te gaan zetten.  

Woorden hebben kracht!

Leestijd: 4 minuten

Woorden hebben kracht. Dat is wat ik geloof, maar wat ook in de bijbel staat. Dit geldt voor zowel de negatieve als de positieve woorden die je uitspreekt. Ik ontdekte voor mezelf dat ik eigenlijk best vaak negatieve woorden spreek. Wanneer woorden kracht hebben, dan is het uitspreken van negatieve woorden wellicht niet het meest handige om te doen. Ik stelde mezelf voor een uitdaging: ik ga een hele week proberen geen negatieve woorden uit te spreken. Ik ga woorden van leven en geloof spreken in plaats van woorden van dood en verderf.

Negativiteit is een gewoonte

Ik zit momenteel op de helft van de week en ik vind het eerlijk gezegd nog best een uitdaging. Uiteraard gebeuren er weer dingen dat ik denk: Hoe dan? Er gaan overal weer triggers af (waar ik eigenlijk niet zo van opkijk) waarbij ik gelijk de neiging krijg om negatief te gaan spreken. Dingen gaan niet zoals je had gehoopt en daar baal ik dan van. Het balen is niet erg, dat gevoel mag er ook even zijn, alleen vind ik er ook iets van en het liefst spreek ik al die negativiteit dan ook allemaal uit. Schiet ik er iets mee op? Nee, maar het is een gewoonte om het dan uit te spreken. Mensen om je heen kijken daar niet eens raar van op, want die doen vaak net zo hard mee.

Woorden worden jouw waarheid

Wanneer je woorden hardop uitspreekt dan kunnen deze woorden jouw waarheid gaan worden. Dat is prima wanneer je positieve woorden uitspreekt, alleen niet zo prima als die woorden negatief zijn. Ik merk dat het best wel vermoeiend is om het ‘anders’ te doen dan wat ik gewend ben. Zeker als er weer allemaal triggers tegelijk afgaan. Het is ook niet zo gek, want ik probeer ander gedrag aan te leren wat volledig tegen mijn gevoel en automatische gedrag in gaat. Het is makkelijker om me weer mee te laten gaan in het oude, maar ik weet ook dat het me dan weer brengt wat het me altijd heeft gebracht. Ik kom dan in zo’n negatieve spiraal terecht en voordat ik het weet ga ik overal een zwaar gewicht aan hangen.

Gewicht hangen door woorden

Door negatieve woorden uit te spreken maak je het voor jezelf ook zwaarder. Hoe meer je uitspreekt dat je bijvoorbeeld altijd moe bent, hoe vermoeiender je je ook gaat voelen. Hoe meer je uitspreekt dat je iets niet kan, hoe minder motivatie en zelfvertrouwen je krijgt om het toch te proberen. Je hebt bij voorbaat jezelf al tekort gedaan door dit hardop te zeggen. We kunnen beter onze woorden gebruiken voor herstel, genezing, hoop, liefde en geloof. Ja, het is moeilijk. De wereld maakt het op dit moment ook niet makkelijker om juist die woorden te spreken.

Overal om je heen voel je de angst en onrust. Je bent dan sneller geneigd om daar in mee te gaan en jouw zorgen en angst steeds hardop uit te spreken. Alleen juist in deze tijden hebben anderen, maar ook jij juist behoefte aan positieve woorden. Het klinkt misschien tegenstrijdig en gek, alleen het blijven spuien van negativiteit heeft je nog nooit ergens gebracht. Het vergroot alleen maar je angst en zorgen en voordat je het weet heb je er een heel ding van gemaakt. Dat kost zo ontzettend veel energie en het kan zijn dat het je lichamelijke klachten verergert.

Leer het positiever te doen

Positieve woorden bouwen mij op. Het geeft mij een gevoel van hoop en dat het goed komt. Ik vind het fijn als er mensen om mij heen hardop uitspreken dat het goed komt en woorden van leven spreken. Het bouwt mij op en het geeft mij kracht. Maar we hebben zelf ook een mond en met die mond kunnen we onszelf ook opbouwen. We hoeven niet afhankelijk te zijn van anderen. Alleen met die mond kunnen we onszelf ook afbreken. Dat is het kracht van onze woorden.

Gebruik je mond voor leven en hoop

Als jij nu eens naar jezelf luistert: spreek jij dan vooral woorden van leven en hoop of juist van dood en verderf? Ik moedig je aan om juist in deze tijd jouw mond te gebruiken voor positiviteit! Ja, soms is het lastig, maar ik geloof ook dat het steeds makkelijker wordt als het steeds meer een gewoonte gaat worden. Mocht je overigens zo nu en dan terugvallen in het oude patroon: veroordeel jezelf niet! God veroordeelt jou ook niet. Wij zijn mensen en we zijn niet perfect, maar we mogen wel leren om het net even wat positiever te doen.

De ‘kat’ die de emmer deed overlopen

Leestijd: 4 minuten

Afgelopen tijd begon er bij mij heel langzaam en heel sneaky een oud patroon erin te sluipen. Het gebeurde zo stilletjes dat ik het niet in de gaten had. Ik werd steeds verder meegenomen in de waan van de dag en vaak liepen de dagen anders dan ik had verwacht. Dit begon intern meer onrust te veroorzaken en ik was langzaam de regie aan het loslaten. Ik merkte dat ik het overzicht een kwijt begon te raken. Totdat er een bom barstte.

Van enthousiasme naar stress

De laatste maanden kreeg ik de behoefte om op zoek te gaan naar een kat als huisdier. Ik ben altijd opgegroeid met dieren en ik miste het gezelschap om mij heen. Toch bleef ik ergens een twijfelgevoel houden of het wel de juiste beslissing was voor dit moment. Ondanks de twijfel besloten we ervoor te gaan. We hadden twee katten gevonden en van beiden kanten was er een klik. Ik had er zin in!

Helaas veranderde de dag dat ze hier kwamen van een dag vol van enthousiasme, in een nacht van emoties, stress en spanning. De katten leken erg rustig, maar dat veranderde ’s nachts in baldadigheid naar het meubilair, maar ook naar elkaar.   

Dat was het moment dat er bij mij intern een bom barstte en de emmer was overgelopen. Het werd mij emotioneel te veel en ik overzag op dat moment de hele situatie niet meer. Ik had de emmer met zoveel stress en spanning gevuld, dat de stress – die ik kreeg door de katten – de laatste zogenoemde druppel was.

Het is niet eerlijk

Ik had de afgelopen weken steeds meer gewicht gehangen aan mijn omstandigheden. Hierdoor gaf ik de omstandigheden meer de regie in mijn leven. Dit ging zo geleidelijk dat ik het eigenlijk niet goed door had. Ik probeerde namelijk positief te blijven en moed te houden. Ook al gingen er achter elkaar door dingetjes mis. Echter, het weten is nog steeds anders dan het echt voelen in je hart.

Het behouden van de regie in je leven gaat niet altijd vanzelf. Dit betekent dat je elke dag die keuze moet maken, want er kunnen zoveel triggers zijn op een dag die jouw emmer kan vullen met spanning en stress. Op sommige situaties heb je geen controle, maar die heb je wel op hoe jij daarop reageert. Reageer je vanuit de rust of reageer je vanuit frustratie en boosheid?

Ik begon te reageren vanuit boosheid en frustratie. Ik vond het niet eerlijk en vond dat het op mijn manier moest gaan. Dingen gaan echter niet altijd op mijn – dus ook op jouw – manier. Wat jij misschien belangrijk vind of wat jouw normen en waarden zijn, hoeft niet voor een ander belangrijk te zijn. Dit kan soms botsen en ik kan daar rebels over worden. Alleen met rebellie bereik ik helemaal niks. Ik ga daar mezelf enorm mee in de weg zitten en vervolgens vullen niet alleen de omstandigheden die emmer, maar doe ik net zo hard mee.

Schaamte en veroordeling

Gelukkig zag ik dat het zo niet meer kon – en ging – dus heb ik aan de bel getrokken. Iets wat ik een jaar geleden niet gedaan zou hebben. Dan had ik geprobeerd om dit zelf uit te zoeken. Soms heb je echter even die ander nodig om een spiegel voor te houden en je bewust te maken van wat je nu eigenlijk aan het doen bent.

Ja, ik heb me enorm geschaamd omdat ik een beslissing had genomen wat voor dit moment geen juiste beslissing bleek te zijn, omdat ik juist nu rust om mij heen nodig heb. Ook vond ik mijzelf een slechte coach. Hoe kan ik nu anderen vertellen hoe het moet als ik het zelf niet eens kan? Ik ging mezelf veroordelen. Maar weet je? Ik ben maar een mens en ik maak ook wel eens keuzes die niet handig zijn. Het belangrijkste is: hoe ga je daarmee om? Leg je jezelf erbij neer of durf je er voor uit te komen en het te erkennen?

Hoe het afgelopen is met de twee katten? Die zijn de volgende dag teruggegaan naar hun baasje. Dit was niet het juiste moment voor mij en de volgende keer luister ik beter naar mijn gevoel.

Ik heb de beslissing kunnen en durven maken om mijn keuze terug te draaien. Ook al voelde ik veel schaamte en veroordeling, ik nu in alle rust de emmer verder leeg maken en is er een last van mijn schouders afgevallen. Ik ben veel meer in de rust gekomen. Dit was een leermoment voor mij. Wel een hele pijnlijke, maar vaak leren we het meeste van dit soort pijnlijke leermomenten.  

Ben jij de wijste of een slachtoffer?

Leestijd: 5 minuten

Het kan zijn dat je hebt besloten om te gaan starten met een coachingstraject of dat je er onlangs mee gestart bent. Wellicht heb je te maken met een partner die jouw grenzen niet respecteert of niet ingaat op jouw hulpvraag. Hoe ga je om met een partner die jou niet begrijpt, jou niet helpt of misschien jouw grootste trigger is? Dit kan een hoop druk geven op jullie relatie en ervoor zorgen dat er steeds maar over en weer olie op het vuur gegooid wordt.

Onbegrip en mezelf bewijzen

Uit eigen ervaring weet ik dat best lastig is om een partner te hebben die jou niet (goed) begrijpt. Mijn partner begreep mij jaren geleden ook niet. Mijn klachten waren niet aan de buitenzijde te zien en het leek soms heel erg dat ik dingen bij voorbaat uit de weg ging. Hij was altijd van ‘Eerst proberen en dan kijken of het gaat’. Dit klonk voor mij als ‘je moet het kunnen’. Dat was voor mij een trigger om over mijn grenzen heen te gaan, want ik wou me niet laten kennen. Ik wou niet toegeven dat ik zwak was. Want dat was wat ik voelde als iets niet ging. Ik voelde me zwak, waardeloos en niet goed genoeg. Ik wilde aan mezelf bewijzen dat ik het kon, maar ook aan mijn partner.  

Grenzen aangeven voelde als verdedigen

Naar mijn grenzen luisteren deed ik toen niet, omdat mijn grenzen niet paste in het plaatje wat ik dacht dat mijn partner voor ogen had. Ik had het gevoel dat ik aan een bepaalde standaard moest voldoen wat mij niet lukte. Toen ik hier hulp bij kreeg, leerde ik juist om mijn grenzen te gaan herkennen en die ook aan te geven. Oh, wat vond ik dat letterlijk een hel. Ik ging voor mijn gevoel toegeven dat ik iets niet kon of dat ik iets maar kon voor 50%. Dat was naar mijzelf toe pijnlijk, maar ook naar mijn partner. Ik had het gevoel dat ik mezelf steeds moest verdedigen waarom iets wel of niet ging. Dit kostte mij enorm veel energie en ik heb ook wel eens gedacht: voor mij hoeft niet meer. Ik ben er zo klaar mee!

Gestopt met slachtoffer voelen

Gelukkig was dat toen en niet meer nu. Ja, het is soms nog lastig voor mijn partner te begrijpen waarom iets wel of niet gaat. Dat frustreert hem wel eens, maar mij ook. Je wilt soms meer, maar je lichaam zegt ‘stop’. Uiteindelijk zijn ook wij beiden mensen en is er soms gefrustreerd over raken niet raar. Maar de volledige onbegrip en het gevoel dat ik mezelf moet bewijzen naar mezelf toe en naar mijn partner toe is er niet meer. We hebben hier veel over gepraat en het geloof dat we beiden in 2017 hebben gevonden heeft daar zeker in geholpen.

Dat niet alleen, ik heb op een gegeven moment een keuze gemaakt. Ik wou niet langer meer het slachtoffer zijn. Ik zocht hulp en ik wou geholpen worden. Dat betekende dat ik stappen moest gaan nemen en ging werken aan mijn eigen identiteit. Want mijn identiteit hangt niet van anderen af en dus ook niet van mijn partner. Ik mocht gaan ontdekken wie ik ben. In mijn geval was dat ontdekken wie ik ben in Jezus.

Identiteit ontdekken

Door te werken aan jouw identiteit, maakt dat jouw sterker. Doordat jij sterker wordt en ontdekt wie jij bent, heb jij anderen niet nodig om dat te laten bevestigen. Hierdoor stop je met het zoeken naar bevestiging en kun je met andere ogen naar anderen kijken, dus ook naar jouw partner. Wellicht dat jouw partner ook reageert vanuit zijn pijn naar jou toe. Als jij sterker bent geworden, dan kun je daar met genade naar kijken in plaats van dat je je meteen afgewezen en onbegrepen voelt. Want als jij van jezelf houdt en weet wie jij bent en dat je goed genoeg bent, dan zal jouw partner geen trigger meer voor jou zijn.

Neem jij jouw verantwoordelijkheid?

Ja, het is fijn als je een partner hebt die jou voor 100% kan steunen tijdens een traject. Maar dat is niet altijd het geval. Het is dan aan jou de keus wat jij doet. Blijf jij in een slachtofferrol hangen of maak je een keuze en kies je voor jezelf? Ga je leren om goed voor jezelf te zorgen en hier een eigen verantwoordelijkheid in te nemen? Dit kan misschien hard over komen, maar zo is het niet bedoeld. Alleen wanneer wij gaan wachten totdat onze partner verandert, dan kan dat heel lang gaan duren. Daarnaast kan jij de ander ook niet veranderen. Ieder is verantwoordelijk voor zijn eigen tuintje. Jij kan niet voor het tuintje van een ander gaan zorgen, want dan gaat jouw eigen tuintje dood.

Als jij veranderd, dan zie ik vaak dat de partner uiteindelijk ook mee verandert. Jij schiet minder in de verdediging of reageert vanuit veroordeling en dat gaat jouw partner opmerken.

Behandel jouw partner zoals jij hem/haar wilt zien.

Betekent dit dat jij dan de wijste moet zijn? Ja, wellicht wel. Maar als jij blijft doen wat je altijd deed, dan krijg je terug wat je altijd al hebt terug gekregen.

Is het makkelijk? Nee, zeker niet. Vooral in het begin zal het pittig zijn en soms ook oneerlijk voelen. Maar voor jezelf kiezen en je verantwoordelijkheid nemen is echt de beste beslissing die je kan maken om de weg in te slaan naar (verder) herstel.  

De oorlog is begonnen

Leestijd: 4 minuten

De afgelopen weken gebeurden er absurde dingen waar we geen invloed op hadden. Het overkwam ons en het was aan ons hoe we daarop gingen reageren, want dat is het stukje waar we wel invloed op hadden. Één ding hebben ze wel gemeen met elkaar, het is allemaal pure afleiding! De afleiding probeert ons weg te houden van het plan wat God voor ons bedacht heeft.

Je hebt een keuze

Gelukkig is het niet de duivel die de regie in jouw leven heeft, tenzij je hem de regie geeft. Wij hebben de regie over ons eigen leven en dat betekent dat wij keuzes kunnen maken. Richten wij onze blik op de afleiding of blijven we onze blik gericht houden op God? Daarin heb je een keuze en kun je een wilsbesluit in maken.

Zoals ik het opschrijf klinkt het allemaal heel makkelijk en logisch. Maar zo ervaar ik het zelf niet, als ik heel eerlijk ben. Ik weet dat het zo is en ik vertel dit ook aan mijn cliënten, maar als er achter elkaar dingen gebeuren, dan wordt het knap lastig om mijn eigen advies uit te voeren.

Kleine en grote afleidingen

Zo heeft het noodweer ervoor gezorgd dat een deel van het voorbereidend werk voor in de tuin weer ongedaan werd gemaakt en dat we weer opnieuw konden beginnen. Ook gingen ineens huishoudelijke apparaten (van een paar maanden oud) ineens kapot, waaronder onze koelkast. Je belt dan naar de storingslijn en dan wordt er gezegd: “26 augustus ben je de eerste”. “Ok, en hoe doe ik dat dan in de tussentijd? Ik heb toch echt koeling nodig voor mijn etenswaren?”, vraag ik dan. “Ja, daar kunnen we niks aan doen werd mij verteld. We gaan proberen of het eerder kan, maar kan niks beloven.”

Dus hup, op zoek naar een leenkoelkastje. Gelukkig zijn er onbekende mensen die ons wouden helpen en was het binnen een paar uur geregeld.
Wel waren we een paar uur verder en de plannen die ik voor die middag had bedacht werden weer aan de kant gezet. Als dat soms gebeurt is dat niet erg, maar dit gebeurde de afgelopen week bijna dagelijks. Kleine afleidingen werden gecombineerd met grote afleidingen.

Even balen mag

Er zijn genoeg momenten dat ik echt even baal. Ik laat me dan te veel meeslepen in de afleidingen en dan krijgt frustratie en onrust iets té veel ruimte. Even balen en er iets van vinden is ook zeker niet erg. Die emotie moet er soms ook even uit, maar daarna probeer ik wel weer het wilsbesluit te nemen om niet erin te blijven hangen en me te laten verstijven. Want dat is waar de duivel op uit is. Om mij te laten ‘stilstaan’ in mijn praktijk. Hij wil niet dat ik anderen ga helpen, hij wil liever dat die mensen in hun ellende blijven zitten.

De overwinnaar is bekend

Gelukkig krijg ik kracht en energie van boven en blijf ik stappen zetten. Eigenlijk geeft de duivel alleen maar de bevestiging dat ik juist op de goede weg zit, want anders had ik nooit zoveel strijd ervaren. Ik laat me niet zomaar wegjagen. Dit had ik een paar maanden geleden wel laten doen, maar die tijd is voorbij. God staat naast mij en vecht voor mij uit. Ik hoef niet zelf te vechten en/of alleen te vechten, dat doet God voor mij. Wat ik mag doen is een keuze maken door wie of wat ik me ga laten leiden.

De oorlog is begonnen, maar ik weet allang wie de overwinnaar is. Ik kan je verklappen dat het niet de duivel, afleiding en/of onrust is die gaat winnen. Al wordt het nog zo hard geprobeerd, God zal altijd overeind blijven staan. Mocht ik struikelen en het even niet meer weten, dan tilt Hij mij op en lopen we samen verder. Op het moment van schrijven zijn we gebeld en wordt de koelkast over 2 dagen gemaakt in plaats over een kleine 2 weken. Ook al gebeuren er vervelende en irritante dingen, God is er altijd bij en voorziet op Zijn manier.